Todos los capítulos de My Greatest Sacrifice : Capítulo 11 - Capítulo 20

Liza's POVKinabukasan, maaga akong nagising.Bago pa ako kumatok sa silid ni Emilio, naisipan kong bumaba muna sa kusina.Siguro naman ay hindi siya magagalit.Pagpasok ko roon, napangiti ako.Napakalawak ng kusina niya.Kompleto ang mga gamit, napakalinis, at halatang mahilig siyang magluto kahit bihira niya sigurong gawin.Binuksan ko ang refrigerator.Punong-puno iyon ng sariwang karne, gulay, prutas, at iba't ibang sangkap.Naalala ko ang sinabi niya kagabi."Ang gusto ko talaga sa almusal, fried rice."Napangiti ako.Hindi niya alam... expert ang best friend niya sa kusina.Kaagad akong nagsimulang magluto.Nagluto ako ng garlic fried rice, homemade tapa, tocino, at pritong daing na galunggong.Gumawa rin ako ng malalambot na pancakes at nagtimpla ng mainit na black coffee.Hindi nagtagal ay kumalat ang mabangong amoy sa buong bahay.Habang inaayos ko ang pagkain sa mesa, bigla akong may naramdamang dalawang brasong yumakap sa aking baywang.Nanigas ako.Hindi ko na kailangang l

Liza's POVIsang linggo na akong hindi nakakauwi sa mansion matapos ang nangyari.Hindi ko pa kayang bumalik sa bahay na minsan naming tinawag na tahanan.Pero ngayon...Kailangan ko nang harapin ang lahat."Honey!"Nabigla ako nang mahigpit akong yakapin ni Nick.Hindi na ako nagtaka..Alam kong bahagi lamang iyon ng pagpapanggap namin sa harap ng kanyang lolo.Pagkatapos ng yakap ay marahan niya akong hinalikan sa labi.Sa kabila ng lahat...Hindi ko pa rin maitatangging nananabik pa rin ako sa bawat halik niya.."Good morning, hija!"Napangiti ako nang marinig ang boses ni Lolo."Good morning, Lolo! How was your vacation in Europe?" masigla kong bati habang nagmamano at bumabeso sa kanya.Napangiti siya."It was wonderful! And I'm so happy that my favorite granddaughter-in-law is finally here."Nagtawanan kaming lahat.."You know what, hija?" masaya niyang sabi. "Two days ago, I met a young businessman in Florida. He owns wineries and coffee estates here in the Philippines and in

Liza's POVPagkauwi ko ng mansion, agad kong hinanap si Nick.Gusto ko siyang yayain sa labas.Hindi ko maipaliwanag ang saya sa puso ko. Ngayong tuluyan na akong gumaling, pakiramdam ko ay may pagkakataon na kaming bumawi sa lahat ng nawala sa amin.Gusto kong makasama siya hanggang sa pagtanda.Gusto kong alagaan siya habang buhay.Ngunit nalaman kong wala siya sa mansion.Nasa kumpanya pa pala siya.Napangiti ako.Pupuntahan ko na lang siya.Nag-ayos muna ako ng sarili bago bumaba.Ngunit pagdating ko sa sala, biglang nawala ang saya ko.Naroon si Mommy... kasama si Lorena.Abala silang namimili at nag-aayos ng mga damit ng sanggol.Masakit man sa dibdib, lumapit pa rin ako at magalang na nagmano at nag-beso sa biyenan ko."Liza," tawag ni Mommy habang hawak ang isang maliit na damit ng sanggol."Hindi ba magaling kang pumili ng mga damit? Tingnan mo nga kung maganda ito."Bago pa ako makasagot, napangiti siya nang mapait."Oops... sorry, hija.""Nakalimutan kong wala ka nga palang

Liza's POVDalawang araw na ang lumipas mula nang mag-dinner date kami ni Nick.Ngayong umaga, magkasama kaming nag-aalmusal sa garden ng mansion.Tahimik lang kaming dalawa. Abala siya sa pagbabasa ng mga files na dala niya, habang ako naman ay inaasikaso rin ang ilang papeles.Maya-maya, napansin ko si Lorenzo na papalapit kasama ang kaniyang yaya. Mukhang papunta sila sa swimming pool upang maglangoy.Ngunit nang makita niya ako, bigla siyang kumawala sa kamay ng kaniyang yaya at patakbong lumapit sa akin."Mommy! I miss you!" masaya niyang sabi bago ako niyakap nang mahigpit.Napangiti ako at agad ko rin siyang niyakap."Napaka-sweet naman ng anak namin. Mana talaga sa daddy niya," natatawa kong sabi habang hinahaplos ang buhok niya.Napansin kong tila mas pumayat siya kaysa dati."Mana sa mommy niya 'yan, Sweet," biglang sabi ni Nick.Napatingin ako sa kaniya.Sandali rin siyang natigilan, na para bang hindi niya namalayang iyon ang nasabi niya.Ngunit agad ko na lamang iyong bin

Liza's POV "Ma'am... sige na pumasok na po kayo sa loob. Kagabi pa po kayo rito sa labas. Tumila na din po ang ulan, natuyuan na po kayo ng damit. Baka po magkasakit kayo." Mahina kong nilingon ang kasambahay namin pero ibinaling ko muli sa kawalan ang aking paningin. Sobra akong nag aalala sa kalagayan ng bata at sa batang nasa sinapupunan ni Lorena. Marahan niya akong binalutan ng tuwalya. Mahigpit ko iyong niyakap habang tulala lang sa kawalan. "Hija..." Napatingin ako kay Manang na kita sa kaniyang mukha ang pag aalala sa akin. Mula pa noong bata kami ni Nick, siya na ang nag-aalaga sa amin. Nasaksihan niya ang paglaki namin hanggang sa maging mag-asawa kami. "Napakabuti mong bata, hija. Kaya hindi ako naniniwalang nagawa mo sa anak mo ang ibinibintang nila." "Kahit hindi mo siya isinilang... alam kong minahal mo si Lorenzo na parang sarili mong anak." Mapait akong napangiti. Kung sana ganon din ang tingin sa akin ni Nick. "Napapagod na po ako, Manang..." Garalgal kong