Todos los capítulos de หมอครับผมรัก(ลัก)หมอ: Capítulo 11 - Capítulo 20

เสียงฝีเท้าสามคู่ดังแทรกความเงียบของผืนป่า ผู้กองฉัตรกล้า พรานเกล้า และหมอสิงห์รีบเดินย้อนกลับมาตามทางเดิม สีหน้าของทั้งสามเคร่งเครียดกว่าตอนแยกไปอย่างเห็นได้ชัด "ผู้กอง!" จ่ากรป็นคนแรกที่ออกมาจากชะง่อนผาทันทีที่เห็นทั้งสามกลับมาอย่างปลอดภัย ทุกคนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก จ่ากรรีบเดินเข้ามายังทั้งสามสีหน้าเป็นกังวล "เป็นยังไงบ้างครับ" ผู้กองฉัตรกล้าถอดหมวกปัดเหงื่อ ก่อนมองไปรอบ ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครตามมา "ลงไปคุยข้างล่าง" ทุกคนค่อย ๆ ลงจากชะง่อนผาอย่างระมัดระวัง หมอศรันย์มองหน้าผู้กองสลับกับหมอสิงห์ "เกิดอะไรขึ้นครับ" ไม่มีใครตอบในทันที ผู้กองหยิบขวดน้ำขึ้นดื่ม ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบแต่หนักแน่น "ข้างหน้ามีลานพักไม้เถื่อนคนของเสี่ยหงวนอยู่ที่นั่น...ไม่ดีแน่ถ้าเราต้องเดินทางไปทางนี้ต่อ" เพียงเขาพูดขึ้นบรรยากาศรอบตัวก็เงียบลงทันที ดาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

ดวงอาทิตย์ยามเย็นทอดแสงสีส้มอ่อนเหนือสันเขา ลมหนาวพัดเอากลิ่นหอมของต้นข้าวและดอกไม้ป่าลอยมาตามสายลมเมื่อเดินผ่านพ้นแนวไม้ทึบ ภาพเบื้องหน้าก็ทำให้ทุกคนหยุดฝีเท้าพร้อมกันหมู่บ้านเล็ก ๆ ตั้งอยู่กลางแอ่งหุบเขา รายล้อมด้วยนาขั้นบันไดสีเขียวสลับสีทอง บ้านเรือนไม้ไผ่ยกพื้นหลังเล็กเรียงรายเป็นระเบียบ ควันสีขาวจากเตาไฟแต่ละหลังลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างสงบเสียงเด็ก ๆ หัวเราะวิ่งเล่นไปทั่วลานหมู่บ้านหญิงชราหลายคนนั่งทอผ้าอยู่ใต้ถุนบ้านชายหนุ่มกำลังจักสานตะกร้า ส่วนเด็กเล็กช่วยกันไล่ฝูงไก่ที่วิ่งกันวุ่นวาย เสียงเพลงขับกล่อมของชนเผ่าเเววขานมาแต่ไกล เผยให้เห็นเสน่ห์ที่น่าหลงไหลของ หมู่บ้านแห่งนี้"สวยจัง..."ดาวเผลอพูดออกมาเบา ๆ เธอไม่เคยมาที่นี่เพราะส่วนมาก จะเป็นเดือนที่ได้มาที่แห่งนี้ ใบข้าวฉีกยิ้มอย่างอดไม่ได้ ความเหนื่อยที่สะสมมาหายเป็นปลิดทิ้ง"เหมือนหลุดมาอีกโลกเลย"ศรันย์พยักหน้าเห็นด้วย"ถ้าไม่มีสัญญาณโทรศัพท์นะ...ฉันคงคิดว่าหลงมาเมื่อร้อยปีก่อน"คำพูดนั้นทำเอาจ่ากรหัวเราะเสียงดัง"อย่าว่าแต่โทรศัพท์เลยหมอเมื่อคืนหมอยังเกือบโดนผีลากลงจากห้างอยู่เลย"ผู้กองฉัตรกล้าหันมาค้อน"ยังมีหน้ามาพ

สามวันที่หมู่บ้านน่อพะยาช่วงเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว...จากกำหนดการออกตรวจเพียงหนึ่งวัน กลับยืดยาวกลายเป็นสามวันเต็มตลอดสามวันที่ผ่านมา ลานกลางหมู่บ้านน่อพะยาถูกดัดแปลงเป็นสถานพยาบาลชั่วคราว ทุกเช้าตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่พ้นยอดเขา ชาวบ้านจะทยอยอุ้มลูกจูงหลาน เดินฝ่าหมอกลงมารอตรวจรักษาอย่างเป็นระเบียบเสียงเด็กหัวเราะสลับกับเสียงไอของคนชรากลิ่นยาสมุนไพรของหมอยาประจำหมู่บ้านลอยคลุ้งปะปนกับกลิ่นแอลกอฮอล์และน้ำยาฆ่าเชื้อจากโต๊ะทำแผลหมอแขไทเคยสอนเอาไว้ว่า..."หมอที่ดี ต้องรักษาทั้งร่างกายและหัวใจคนไข้"คำสอนนั้นถูกส่งต่อมายังหมอรุ่นใหม่ทั้งสามคนโดยไม่รู้ตัวพยาบาลสาวดาราพรายนั่งตรวจครรภ์ให้หญิงตั้งครรภ์อย่างอ่อนโยน พร้อมสอนการดูแลลูกในท้องผ่านล่ามของหมู่บ้านหมอศรันย์กลายเป็นขวัญใจของผู้สูงอายุ เพราะพูดจาขี้เล่นจนคุณตาคุณยายหัวเราะได้ทั้งวันส่วนหมอใบข้าว...กลับถูกเด็ก ๆ รุมล้อมตั้งแต่เช้าจรดเย็น"พี่หมอ!..หนูอยากฟังนิทานอีก!""พี่หมอ วันนี้ฉีดยาไหม"ใบข้าวหัวเราะพลางลูบหัวเด็กชายตัวเล็ก"ถ้าไม่ดื้อ...ก็ไม่ต้องฉีด"เด็กทั้งกลุ่มร้องเฮทันทีเสียงหัวเราะสดใสดังก้องไปทั่วหมู่บ้านแม้แต่หมอผี

แสงแดดยามสายส่องลอดหลังคาเรือนไม้ของบ้านผู้ใหญ่บ้านน่อพะยาภายในเรือนเต็มไปด้วยผู้คนจนแทบไม่มีที่ให้นั่งผู้ใหญ่บ้าน หมอผีประจำหมู่บ้าน ผู้อาวุโส หมอแขไท หมอใบข้าว หมอศรันย์ ดาว ผู้กองฉัตรกล้า พรานเกล้า และหมอสิงห์ ต่างมานั่งล้อมวงกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียดกลางวงประชุมมีหลักฐานหลายอย่างถูกวางเรียงไว้บนเสื่อเศษเชือกถักสีแดงดำสมุนไพรแห้งที่มัดเป็นก้อนที่พบในป่าเศษผ้าชนเผ่าที่หมอสิงห์เก็บกลับมารวมถึงภาพรอยแผลของเด็ก ๆ ที่หมอใบข้าวบันทึกไว้ทุกระยะหมอใบข้าวเปิดแฟ้มเวชระเบียนขึ้นช้า ๆ"จากการติดตามอาการตลอดหลายวัน เด็กๆทุกคนอาการดีขึ้นค่ะ"เธอชี้ไปยังภาพถ่ายบาดแผล"แผลดำหยุดลุกลาม ไม่มีเนื้อตายเพิ่ม ไข้ลดลง และไม่มีใครเดินละเมอออกจากหมู่บ้านอีก"ศรันย์เสริมขึ้นทันที"ผลตรวจคร่าวๆกับอาการทางระบบประสาทก็กลับมาใกล้เคียงปกติครับ เหลือเพียงเด็กบางคนที่เสียเลือดมาก ต้องพักฟื้นอีกระยะ"ผู้ใหญ่บ้านถอนหายใจยาวราวกับยกภูเขาออกจากอก"อย่างน้อย...ลูกหลานก็รอด"หมอผีประจำหมู่บ้านพยักหน้าช้า ๆ"ของที่ฝังไว้ในตัวเด็กถูกถอนออกแล้ว""แต่..."ทุกคนหันมองเขาพร้อมกันชายชรามองไปยังเศษเชือกสีแดงดำบนเสื่อ"ผ

เช้าวันอาทิตย์ตลาดเช้าบ้านห้วยขมิ้นกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสว่าง พ่อค้าแม่ค้าก็พากันหาบผัก ผลไม้ ของป่า ปลาแม่น้ำ และอาหารพื้นเมืองมาตั้งเรียงรายตลอดสองข้างทางเสียงต่อรองราคาสลับกับเสียงหัวเราะของชาวบ้านดังไม่ขาดสาย กลิ่นข้าวเหนียวร้อน ๆ ลอยปะปนกับกลิ่นปลาย่างและสมุนไพรพื้นบ้านจนชวนให้ท้องร้อง วันนี้หมอทุกคนตั้งใจออกมาเดินตลาดพร้อมกัน หลังจากแทบไม่มีเวลาพักมาตลอดหลายวัน"ใบข้าว! ดูนี่สิ"ดาวยกผ้าทอมือสีครามขึ้นมาทาบตัวเอง พลางหมุนตัวอวดเพื่อนเดือนรีบพยักหน้า"สวยมากยัยดาว"ใบข้าวเองก็เดินหยุดอยู่หน้าร้านจักสานของคุณยายคนหนึ่งกระเป๋าสานใบเล็กใบหนึ่งสะดุดตาเธอทันทีลวดลายหวายถักละเอียดสลับกับเส้นย้อมสีธรรมชาติ ดูเรียบง่ายแต่สวยสะดุดตา"ชอบก็เอาไปสิลูก"คุณยายยิ้มใจดี"ยายทำเอง"ใบข้าวลูบกระเป๋าเบา ๆ ด้วยความชอบ"สวยจังเลยค่ะ..."...อีกมุมหนึ่งของตลาดหมอศรันย์กำลังกลายเป็นขวัญใจของบรรดาแม่ค้าไปเสียแล้ว"หมอ...ลองอันนี้""หมอ...ชิมเห็ดทอดก่อน""อันนี้น้ำพริกสูตรยาย""นี่ไส้อั่ว""นี่ข้าวหลาม"หมอหนุ่มหัวเราะจนแก้มปริ"ทีละอย่างครับ!"แต่สุดท้าย...ก็ชิมหมดทุกอย่า