Todos los capítulos de หมอครับผมรัก(ลัก)หมอ: Capítulo 21 - Capítulo 30

ความมืดภายในโพรงหินยังคงเย็นเยียบดังเดิม ศรันย์นั่งพิงกำแพงหินอยู่ในลูกกรงเหล็ก ร่างกายเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำจากการถูกลูกน้องเสี่ยหงวนซ้อมเพื่อเค้นถามเรื่องหมอสิงห์ แม้อีกฝ่ายจะยังไม่กล้าฆ่าเขา แต่ก็ไม่คิดจะปรานีแม้แต่น้อยริมฝีปากแตกหัวคิ้วมีเลือดแห้งเกรอะกรังข้อมือทั้งสองข้างถูกเชือกเสียดสีจนเป็นแผลหมอหนุ่มค่อย ๆ ถอนหายใจ"...อย่างน้อยก็ยังหายใจอยู่"เขาพยายามพูดติดตลกกับตัวเอง แม้เสียงจะแหบพร่าทันใดนั้น...ลมเย็นสายหนึ่งพัดผ่านลูกกรงเหล็กเข้ามาทั้งที่ภายในโพรงไม่มีลมเลยแม้แต่น้อยศรันย์เงยหน้าขึ้นทันที"ลม..."แสงจากคบไฟพลันไหววูบก่อนเงาร่างเล็ก ๆ ของเด็กหญิงในชุดไทยสีแดงจะค่อย ๆ ปรากฏขึ้นกลางอากาศ"พี่หมอ..."เสียงใส ๆ ที่คุ้นเคยดังขึ้นศรันย์ถึงกับเบิกตากว้าง"แก้ว!"กุมารีแก้วรีบพุ่งเข้ามาเกาะลูกกรงใบหน้าจิ้มลิ้มเต็มไปด้วยความเป็นห่วง"พี่หมอเจ็บไหม"คำถามสั้น ๆ นั้นทำให้ศรันย์ยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกตั้งแต่ถูกจับ"เจ็บสิ...แต่พอเห็นแก้วแล้ว...พี่รู้สึกดีขึ้นเยอะที่เห็นแก้วนะ"กุมารีแก้วเม้มริมฝีปากดวงตาแดงระเรื่อ"แก้วมาช้า...ขอโทษนะ"ศรันย์รีบส่ายหน้า"ไม่ช้าหรอกแค่มาก็เก่งแล

ค่ำคืน...ปกคลุมผืนป่าจนมืดสนิทแต่บริเวณโรงเลื่อยของเสี่ยหงวนกลับยังสว่างไสวด้วยแสงไฟจากเครื่องปั่นไฟ เสียงหัวเราะ เสียงไพ่ และเสียงเหล้าชนแก้วดังระงมไปทั่วบริเวณลูกน้องหลายสิบคนไม่มีใครรู้เลยว่า...คืนนี้จะเป็นคืนสุดท้ายที่อาณาจักรของพวกมันจะยืนหยัดอยู่ได้...ห่างออกไปไม่กี่ร้อยเมตรผู้กองฉัตรกล้าหมอบอยู่ในพุ่มไม้พร้อมตำรวจและอาสาสมัครติดอาวุธทุกคนเงียบกริบได้ยินเพียงเสียงหายใจของกันและกันผู้กองกวาดตามองลูกน้องทีละคน ก่อนจะยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู23.00 น.เขาหันไปพยักหน้าให้จ่าหมื่นจ่าหมื่นยกมือส่งสัญญาณต่อเป็นทอด ๆตำรวจทุกนายปลดเซฟปืนเสียง "แกร๊ก" ดังพร้อมกันราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่หายนะผู้กองสูดลมหายใจลึกก่อนตะโกนสุดเสียง"นี่ตำรวจ!ทุกคนหมอบ!"สิ้นเสียง...ปัง!กระสุนเตือนนัดแรกพุ่งขึ้นฟ้าโรงเลื่อยทั้งโรงแตกตื่นทันที"ตำรวจบุก!""หนี!""เก็บของเว้ย!!"เสียงตะโกนโหวกเหวกดังระงมลูกน้องเสี่ยหงวนหลายคนคว้าปืนยิงสวนออกมาอย่างบ้าคลั่งเสียงปืนดังสนั่นไปทั่วหุบเขาผู้กองไม่เสียจังหวะ"ชุดหนึ่ง!""อ้อมซ้าย!""ชุดสอง!""ตัดทางหนีด้านหลัง!""ห้ามให้หลุดแม้แต่คนเดียว!"ตำรวจแยก

ในที่สุดเสียงปืนก็เงียบลงแต่ความโกลาหลมันกลับเริ่มต้นขึ้นชัดยังคงคุกเข่ากอดร่างของผู้ใหญ่บ้านไว้แน่น เลือดสีแดงสดไหลผ่านปลายนิ้วไม่หยุด"พ่อ...""พ่อ..."น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวในวันนี้กลับสั่นเครือราวกับเด็กหลงทางผู้ใหญ่บ้านพยายามฝืนลืมตาแม้ใบหน้าจะซีดเผือด แต่ยังยิ้มให้ลูกชายหมอสิงห์รีบวิ่งเข้ามา ใช้มือกดบาดแผลและเอาสมุนไพรพอกลงบนแผลเพื่อห้ามเลือดทันทีเขาใช้สายตามองเพียงแวบเดียวก็รู้ว่า...อาการสาหัสนัก!!! กระสุนถูกฝังอยู่ในอกซึ่งอาจจะถูกอวัยวะภายในดูจากบาดแผลคร่าวๆยะงมีความโชคดีที่ลูกกระสุนไม่ได้แตกข้างใน"ชัด!"หมอสิงห์ตะโกนเสียงดังร้องเรียก ชายหนุ่มที่ตอนนี้สติหลุดลอยไปเสียไกลแล้วชัดยังคงนิ่งพลางสะอึกสะอื้นทำแะไรไม่ถูกเหมือนไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว"ไอ้ชัดตั้งสติหน่อย!!"คำตะโกนครั้งที่สองทำให้ชัดสะดุ้งหมอสิงห์จับไหล่เขาแน่น"ถ้าเอ็งยังอยากให้พ่อรอด...รีบพาพ่อกลับอนามัยเดี๋ยวนี้!!!"ชัดมองหน้าหมอสิงห์ก่อนก้มลงมองพ่ออีกครั้งเขากัดฟันแน่นน้ำตาไหลอาบแก้ม เขาไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้เลยสักนิดเขาค่อย ๆ ช้อนร่างผู้ใหญ่บ้านขึ้นอุ้มไว้ทั้งตัวผู้ใหญ่บ้านตัวเบากว่าที่เขาจำได้มากเบาจน

หลังจากเหตุการณ์นองเลือดผ่านพ้นไปได้เกือบหนึ่งเดือน หมู่บ้านห้วยขมิ้นก็ค่อย ๆ กลับคืนสู่ความสงบอีกครั้งเสียงเด็ก ๆ วิ่งเล่นดังขึ้นทุกเช้า ควันไฟจากครัวเรือนลอยอ้อยอิ่งเหนือหลังคาไม้ ชาวบ้านต่างกลับไปใช้ชีวิตเรียบง่ายดังเดิม ราวกับพายุร้ายที่พัดผ่านได้กลายเป็นเพียงฝันร้ายในอดีตที่อนามัยบ้านห้วยขมิ้น ผู้ใหญ่บ้านอาการดีขึ้นทุกวัน แม้จะยังเดินได้ไม่คล่องนัก แต่ใบหน้าที่เคยซีดเซียวกลับมีรอยยิ้มให้เห็นบ่อยครั้งคนที่เฝ้าดูแลเขาแทบไม่ห่างกลับเป็นชัด...ชายหนุ่มที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นมือขวาของเสี่ยหงวนหลังจากเข้ามอบตัวกับผู้กองฉัตรกล้า เขาให้การทุกอย่างโดยไม่ปิดบัง แต่เนื่องจากให้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ อีกทั้งผู้กองเองก็เห็นว่าเขาสำนึกผิดจริง จึงอนุญาตให้อยู่ภายใต้การควบคุมตัวภายในหมู่บ้าน โดยมีข้อแม้ว่าห้ามออกนอกพื้นที่ และต้องรายงานตัวทุกวันชัดไม่เคยบ่นแม้แต่คำเดียวทุกเช้าเขาจะช่วยป้อนข้าวพ่อ เปลี่ยนผ้าพันแผล พาแม่ออกมานั่งรับลมใต้ชายคา ก่อนจะกลับไปช่วยงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่อนามัยแม่ของเขาเองก็มีอาการดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดหลังจากหมอใบข้าวและอาจารย์หมอแขไทร่วมกันรักษาอาการทางร่างกาย ขณะท

อนามัยบ้านห้วยขมิ้นยังคงสว่างไสว แม้เวลาจะล่วงเลยเข้าสู่เกือบเที่ยงคืนภายในห้องผู้ป่วย...ชายชราชาวกะเหรี่ยงคนหนึ่งนอนหลับอยู่บนเตียงให้น้ำเกลือ เขาถูกลูกหลานหามมาจากหมู่บ้านบนดอยเมื่อวานนี้ ด้วยอาการปอดอักเสบรุนแรงและไข้สูงหลายวันหมอใบข้าวนั่งเขียนเวชระเบียนอยู่หน้าโต๊ะส่วนหมอศรันย์กำลังตรวจวัดความดันผู้ป่วยซ้ำอีกครั้ง วันนี้ทั้งสองคนเข้าเวรพร้อมกันเพื่อให้เดือน กับดาวได้ลาพักหลังจากที่ทำงานเหนื่อยมานาน"ไข้ลดลงแล้ว"ศรันย์ถอนหายใจอย่างโล่งอกใบข้าวยิ้มบาง ๆ"อย่างน้อยคืนนี้ก็คงได้นั่งพักสัก..."ปัง!เสียงประตูอนามัยถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ยังไม่ทันที่ใบข้าวจะพูดจบเสียด้วยซ้ำทั้งสองสะดุ้งพร้อมกันต้วนวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาเป็นคนแรกในมือหอบหมอนกับผ้าห่มและตุ๊กตาหุ่นพยนต์ที่หมอสิงห์ให้เอาไว้ตามมาด้วยกุมารีแก้วและพี่ณีทว่าครั้งนี้...พี่ณีดูแปลกๆไป จากที่เป็นผีที่อารมณ์ดี ขี้เล่นและบรรยากาศของเธอจะสบายๆกว่าผีตนอื่นๆ แต่ตอนนี้เธอไม่มีรอยยิ้มแม้แต่น้อยสีผิวซีดขาว...ใบหน้าเคร่งเครียด...ดวงตาคมกริบที่ไร้ตาขาวจับจ้องออกไปนอกอาคาร"หมอ!"เสียงของเธอดังหนักแน่นกว่าทุกครั้ง"รีบปิดประตู!ปิดห