All Chapters of หมอครับผมรัก(ลัก)หมอ: Chapter 1 - Chapter 9

รถกระบะคันเก่าค่อย ๆ จอดเทียบหน้าธรณีอาคารชั้นเดียว สีขาว-เขียวเก่าๆ ที่มีป้ายไม้เขียนไว้ด้วยอักษรตัวโตๆว่า"อนามัยบ้านห้วยขมิ้น"ตัวอาคารดูเรียบง่ายสะอาดสะอ้าน รายล้อมด้วยต้นไม้ใหญ่และสวนสมุนไพรเขียวชอุ่ม บรรยากาศเงียบสงบจนได้ยินเสียงนกและสายลมพัดผ่านยอดไม้ สวนหย่อมเล็กๆถูกตกแต่งจนดูสวยสะดาดตา ชายสูงวัยในเสื้อกาวน์สาธารณสุข เดินออกมายืนรอต้อนรับพร้อมรอยยิ้มอันอบอุ่น เขาฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นร่างสองร่างกระโดดลงจากรถกระบะแม้สองร่างนั้นจะดูขมุกขมอมเพราะถูกทั้งฝุ่นแดงๆและลมที่พัดเอาจนผมเผ้ากระเซอะกระเซิง"ดีจริงๆ...ที่พวกคุณมาถึงก่อนที่จะมืดจะค่ำยินดีต้อนรับนะครับคุณหมอทั้งสองคนผม...แขไท..หมอประจำอนามัยที่นี่"ชายสูงวัยที่เรียกตัวเองว่าหมอแขไทยืืนมือมาจับมือบางทั้งสองอย่างยินดี ใบข้าวและศรัณย์รีบยกมือไหว้ เธอรู้จักบุคคลตรงหน้าอย่างดีเขาคืออาจาร์ยหทอแขไทที่มีวิธีการสอนที่แปลกประหลาดและใบข้าวเองก็ชอบการสอนของเขามาก และนี่เป็นอีกเหตุผลที่เธอเลือกที่จะมาที่นี่" สวัสดีค่ะ อาจาร์ยหมอ หนูใบข้าวค่ะส่วนนี่เพื่อนที่มาด้วย หมอศรันย์ค่ะ" ใบข้าวแนะนำเพื่อนสาวที่ไหว้ย่ออย่สงสวยงามเรียกเสียงหัวเราะแล

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดผ่านยอดไม้ เสียงไก่ขันสลับกับเสียงแม่ค้าพ่อค้าเรียกลูกค้าดังไปทั่วตลาดเช้าบ้านห้วยขมิ้น สายหมอกจางๆลอยตัวลงต่ำเรี่ยผิวดินทำให้หมู่บ้านนี้เหมือนเป็นอีกโลกที่คนกรุงไม่เคยรู้จัก กลิ่นข้าวเหนียวร้อน ๆ หมูปิ้ง และกาแฟโบราณหอมๆลอยคลุ้งจนใบข้าวอดยิ้มไม่ได้ มันคือมนต์เสน่ห์ที่ทำให้เธอหลงรักเสียจริงๆ"เป็นตลาดที่น่ารักจัง"ใบข้าวมองไปยังร้านค้าแผงลอยที่มีของป่าผักป่าอยู่หลากหลายรายเรียงตลอดทางเดือนยิ้มพลางพาเดินไปยังร้านกาแฟใกล้ๆลำธาร เสัยงน้ำไหลและกลิ่นกาแฟยิ่งทำให้รุ้สึกผ่อนคลายเสียจริงเชียว"ตลาดนี้เล็กก็จริง แต่ของครบทุกอย่างค่ะพ่อค้าแม่ค้าบางคนก็เข้าเมืองบ่อยข้าวของก็ไม่ได้ขาดเหลืออะไร หรือหากอยากได้อะไรที่พิเศษก็ฝากพ่อค้าแม่ค้าที่จะเข้าเมืองไปซื้อของได้ค่ะ"ที่สำคัญ...ข่าวเร็วกว่าสัญญาณโทรศัพท์อีก"ดาวรีบเสริมทันทีทำเอาศรันย์หัวเราะร่า"อันนี้เชื่อเลยที่ไหนๆตลาดก็คือจุดกระจายเสียงที่ดี ฮ่าๆๆๆ"ระหว่างทาง ชาวบ้านต่างเข้ามาทักทายหมอใหม่อย่างอบอุ่นบางคนนำผลไม้มาให้บางคนยื่นขนมพื้นบ้านให้ชิมทำให้ความกังวลของใบข้าวค่อย ๆ จางหายจนกระทั่ง...เสียงสวดคาถาแว่วมาจากลานใต้

หลังจากหมอแขไทตัดสินใจให้ทุกคนพาผู้ป่วยไปหาหมอสิงห์ชาวบ้านก็ช่วยกันยกเปลหามผู้ป่วยขึ้นกระบะแล้วรีบบึ่งออกจากอนามัยทันทีผู้ป่วยทั้งหกคนยังคงมีอาการน่าเป็นห่วงนัก บางคนดิ้น บางคนหัวเราะ บางคนร้องไห้ราวกับกำลังเห็นฝันร้าย หมอแขไทจึงสั่งให้หมอใหม่ทั้งสองติดตามได้ด้วยเผื่อเกิดเรื่องฉุกเฉินแม้ระยะทางจากอนามัยถึงบ้านหมอสิงห์จะมีระยะทางเพียงสี่กิโลเมตรแต่ค่ำคืนนี้...มันกลับยาวนานกว่าทุกวัน เสียงจักจั่นและกบร้องประสานกันไปทั่วผืนป่า แสงจากกระบะคันเก่าสามสี่คันส่องสว่างเป็นทางยาวไล่ไหล่ทางที่มืดมิด ใบข้าวเลือกทึี่จะอยู่ข้างเปลหนึ่งในคนไข้พร้อมกับศรันย์ ที่ดูจะอาการหนักสุด เพราะเขาเริ่มทำร้ายตนเองอย่างรุนแรงขึ้นทุกที"มันต้องไปอยู่กับกู!!!!!ฮ่าๆๆ"ผู้ป่วยทำตาขวางใส่คนที่คอยจับเขากดเอาไว้กับตัวกระบะอย่างแนานหนา สายตาของหญิงสาวไม่เคยละจากอาการของผู้ป่วยแม้แต่วินาทีเดียว"ชีพจรตก..."เธอพึมพำด้วยสีหน้าเป็นกังวลศรันย์รีบจับข้อมือผู้ป่วยอีกรอบ"ตอนนี้ชีพจรเร็วผิดปกติ"เดือนกับดาวช่วยกันจับแขนชายวัยกลางคนที่พยายามดิ้นสุดแรงบนกระบะอีกคันที่ตามมาติดๆ"ปล่อยข้า!""มันเรียกข้า!"ชายคนนั้นกรีดร้องสุดเ

แสงแดดยามเช้าสาดผ่านหน้าต่างไม้ของอนามัยบ้านห้วยขมิ้น เสียงไก่ขันแข่งกับเสียงชาวบ้านที่เริ่มออกมาจับจ่ายในตลาดเช้า ทำให้อนามัยเล็ก ๆ แห่งนี้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งภายในห้องประชุมหมอแขไทยืนอยู่หน้ากระดานไวท์บอร์ด มือถือแฟ้มเอกสารสีซีดที่ใช้งานมาหลายปี"วันนี้เรียกทุกคนมาประชุมเรื่องเดียวพรุ่งนี้เราจะออกหน่วยแพทย์เคลื่อนที่"ทุกคนตั้งใจฟัง หมอแขไทกางแผนที่หมู่บ้านออกบนโต๊ะ"หมู่บ้านชนเผ่าด้านในป่าลึกส่งข่าวมาว่ามีคนป่วยหลายรายการเดินทางลำบากรถเข้าไม่ถึงเราต้องเดินเท้าต่ออีกหลายกิโล"ผู้กองฉัตรกล้าพยักหน้า"ผมกับลูกน้องจะเป็นชุดคุ้มกันเราจะมีพรานป่าช่วยนำทางอีกทีถึงผมจะรู้เส้นทางแต่ผมไม่ค่อยสนิทกับป่าเท่าไหร่"หมอแขไทหันมากวาดตามองทีมแพทย์"ครั้งนี้...ใบข้าว...ศรันย์...ดาว..พวกเธอไปกับผู้กองก็แล้วกันนะ"หมอดาวยิ้มรับทันทีส่วนศรันย์แอบถอนหายใจ"เดินป่าอีกแล้ว..."ผู้กองฉัตรกล้าหันมามอง"มีปัญหารึ?"ศรันย์รีบยิ้มหวานพลางทำท่าสะดีดสะดิ้งเกินสาว