All Chapters of ทะลุมิติยุค 80 มาเป็นแพทย์หญิงแสนร้าย: Chapter 121 - Chapter 130

148 Chapters

บทที่ 121

เขามองเธอด้วยแววตาหนักแน่น “ผมเข้าใจ”หลี่น่าหันไปเก็บอุปกรณ์บนโต๊ะ โดยไม่เห็นรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่ปรากฏบนใบหน้าของหวังเหว่ย เธอยังไม่ยอมกลับไปกับเขา ยังไม่ยอมรับว่าเขาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเธอเหมือนเดิม แต่เธออนุญาตให้เขาอยู่ใกล้สำหรับชายที่เคยถูกปิดประตูใส่หัวใจ นั่นก็นับเป็นโอกาสอันล้ำค่าแล้วเฉินอวี่จูงมือพ่อไปดูภาพวาดที่ติดอยู่บนผนัง พลางเล่าเรื่องโรงเรียน เรื่องเพื่อน และเรื่องต้นไม้ที่เด็ก ๆ ปลูกหน้าคลินิกอย่างตื่นเต้นหลี่น่ายืนฟังอยู่เงียบ ๆ ภาพพ่อกับลูกที่หัวเราะด้วยกันทำให้หัวใจของเธออ่อนลง แต่บาดแผลในอดีตยังเตือนว่าอย่ารีบเชื่อมั่นเพียงเพราะช่วงเวลาอันอบอุ่นเพียงชั่วครู่ เธอไม่ปฏิเสธว่าในใจยังมีความรู้สึกต่อหวังเหว่ยแต่ครั้งนี้ หากเขาต้องการให้เธอกลับไป เขาจะต้องพิสูจน์ให้เห็นว่าเขาไม่ได้ต้องการเพียงภรรยาคนเดิมที่ยอมตามเขาทุกอย่าง เขาต้องยอมรับหลี่น่าคนใหม่ หญิงสาวที่มีความคิด มีอาชีพ มีศักดิ์ศรี และเลือกเส้นทางชีวิตของตัวเองได้ด้านนอกคลินิก สวี่อวี้เฉิงยืนอยู่ใต้ต้นไม้ เขามองผ่านหน้าต่างเข้าไปเห็นครอบครัวสามคนอยู่ร่ว
last updateLast Updated : 2026-10-07
Read more

บทที่ 122

หลี่น่ายืนอยู่บนขั้นบันไดหน้าคลินิก เธอไม่ได้ห้ามเขา แต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีสนับสนุน หวังเหว่ยมองผู้คนตรงหน้า ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงชัดเจน“ผมชื่อหวังเหว่ย เป็นสามีของคุณหมอหลี่น่า”เสียงซุบซิบดังขึ้นทันทีเขารอจนทุกคนเงียบลงจึงพูดต่อ“ผมมาที่นี่วันนี้ ไม่ได้มาในฐานะนายทหาร และไม่ได้มาเพื่อใช้ตำแหน่งบังคับให้ใครเชื่อคำพูดของผม”เขาหันไปมองหลี่น่าเพียงครู่เดียว“ผมมาในฐานะสามีที่เคยทำผิด”ชาวบ้านหลายคนเริ่มมองหน้ากันหวังเหว่ยสูดหายใจลึก“ก่อนหน้านี้ มีข่าวลือว่าภรรยาของผมมีความสัมพันธ์กับชายอื่น มีภาพถ่าย มีคำพูดจากคนหลายคน และมีหลักฐานที่ดูเหมือนจริง”“ผมเชื่อสิ่งเหล่านั้น”เขากำมือแน่น“ผมไม่ได้ตรวจสอบให้ดี ไม่ฟังคำอธิบายของภรรยา และปล่อยให้ความโกรธทำให้ผมตัดสินเธอ”ลานหน้าคลินิกเงียบสนิทไม่มีใครคาดคิดว่านายทหารผู้สง่างามจะยอมรับความผิดของตนต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้านหวังเหว่ยพูดต่อ“ตอนนี้เราพิสูจน์ได้แล้วว่าภาพถ่ายถูกตัดต่อ ชายที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นชู้ยอมรับว่าได้รับเงินให้จัดฉา
last updateLast Updated : 2026-10-07
Read more

บทที่ 123

เช้าวันถัดมา เธอตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเพื่อเตรียมเปิดคลินิก แต่ทันทีที่เดินออกจากบ้านพักกลับพบว่ามีควันลอยขึ้นมาจากบริเวณครัวเล็กด้านหลังสถานีอนามัยหลี่น่าขมวดคิ้ว รีบเดินไปตรวจดูด้วยความกังวลว่าอาจเกิดไฟไหม้ ทว่าเมื่อผลักประตูครัวเข้าไป เธอกลับเห็นหวังเหว่ยยืนอยู่หน้าเตาฟืน แขนเสื้อถูกพับขึ้นถึงข้อศอก มือหนึ่งถือทัพพี อีกมือกำลังพยายามควบคุมเปลวไฟใต้หม้อบนโต๊ะมีข้าวต้มหม้อหนึ่ง ไข่ต้มสามฟอง และผักดองที่หั่นไว้ไม่เท่ากันหวังเฉินอวี่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็ก กำลังใช้มือปิดจมูกเพราะควันฟืน“แม่ครับ พ่อทำอาหารเช้า”หลี่น่ามองสภาพภายในครัวแล้วไม่รู้ว่าควรหัวเราะหรือถอนหายใจ“ทำไมไม่เปิดหน้าต่าง”หวังเหว่ยหันไปมองหน้าต่างซึ่งยังปิดสนิท ก่อนรีบเดินไปเปิด ควันที่อัดอยู่ด้านในจึงค่อย ๆ ลอยออกไป“ผมไม่ทันสังเกต”“คนที่ผ่านการฝึกทหารมาอย่างหนักกลับแพ้เตาฟืนหรือคะ”แววตาของหวังเหว่ยปรากฏความเก้อเขินเล็กน้อย“ในค่ายใช้เตาขนาดใหญ่ มีพลทหารดูแลไฟ ไม่เหมือนที่นี่”เฉินอวี่หัวเราะออกมา“พ่อบอกว่าพ่อทำได้
last updateLast Updated : 2026-10-07
Read more

บทที่ 124

หวังเหว่ยหันมาพยักหน้า สวี่อวี้เฉิงปีนขึ้นไปช่วยอีกคน ทั้งสองใช้ผ้าใบหนาคลุมส่วนที่รั่วและยึดด้วยเชือกจนแน่น ระหว่างที่หวังเหว่ยกำลังลงจากหลังคา เท้าของเขาเหยียบพลาดบนขั้นบันไดที่เปียก ร่างสูงไถลลงมาหลายขั้น หลี่น่ารีบเข้าไปจับแขนเขาโดยไม่ทันคิด“หวังเหว่ย!”เขายึดขอบบันไดไว้ได้ทัน ก่อนกระโดดลงสู่พื้นอย่างปลอดภัย มือของหลี่น่ายังคงกำแขนเขาแน่น“เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”หวังเหว่ยมองมือของเธอ ก่อนตอบเสียงเบา“ไม่เจ็บ”เมื่อรู้ตัวว่ากำลังแสดงความเป็นห่วง หลี่น่าจึงรีบปล่อยมือ“ฉันแค่ไม่อยากให้มีคนเจ็บเพิ่ม”“ผมเข้าใจ”แม้จะพูดเช่นนั้น แต่รอยยิ้มในดวงตาของเขาทำให้เธอรู้ว่าเขาไม่ได้เชื่อทั้งหมดหลี่น่าหันไปหยิบผ้าสะอาดส่งให้“เช็ดตัวก่อน เดี๋ยวจะป่วย”หวังเหว่ยรับผ้ามา“ขอบคุณ”“อย่าเพิ่งคิดว่าฉันหายโกรธ”“ผมไม่คิดอย่างนั้น”“แล้วคุณยิ้มอะไร”“ผมดีใจที่คุณยังเป็นห่วง”หลี่น่าจ้องเขาเขม็ง“ฉันเป็นหมอ ต่อให้เป็นคนแปลกหน้าฉันก็เป็นห่วง”หวังเหว่ยพยักหน้าด้ว
last updateLast Updated : 2026-10-08
Read more

บทที่ 125

หวังเหว่ยค่อย ๆ วางผู้ป่วยลงตามคำสั่ง จากนั้นถอยไปยืนข้างเตียงพร้อมรอฟังงานต่อไปหลี่น่าตรวจการหายใจและชีพจร ก่อนสั่งซุนเยี่ยน“เตรียมออกซิเจน แล้วเอายาใต้ลิ้นมา”“ค่ะ”หลี่น่าหันไปหาหวังเหว่ย“ช่วยเปิดหน้าต่าง อย่าให้คนมุง แล้วไปบอกญาติให้เตรียมเกวียน เราต้องส่งโรงพยาบาลอำเภอ”หวังเหว่ยพยักหน้าและทำตามทันที เขากันชาวบ้านออกจากประตู จัดทางเดินให้โล่ง และให้คนไปตามเกวียนจากบ้านผู้ใหญ่บ้านระหว่างนั้นอาการของลุงหม่ายังไม่ดีขึ้น หลี่น่าจึงต้องรีบให้การรักษาเบื้องต้นเมื่อเกวียนมาถึง หวังเหว่ยก็เป็นคนอุ้มผู้ป่วยออกไปอีกครั้ง เขาจัดผ้าห่มรองด้านล่าง ใช้เชือกยึดแผ่นไม้ไม่ให้ขยับ และกำชับคนขับให้หลีกเลี่ยงทางขรุขระ“ผมจะขับรถจี๊ปนำไปเอง”หลี่น่ามองเขา“คุณรู้ทางลัดไปโรงพยาบาลหรือ”“ผู้ใหญ่บ้านบอกเส้นทางแล้ว ผมจะไปเคลียร์ทางข้างหน้า”“ระวังด้วย ถนนยังลื่น”หวังเหว่ยชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำเตือน ก่อนตอบเบา ๆ“ผมจะระวัง”ชาวบ้านที่ยืนอยู่ใกล้กันมองทั้งสองคนสลับไปมา บางคนยิ้มอย่างร
last updateLast Updated : 2026-10-08
Read more

บทที่ 126

ตลอดสัปดาห์นั้น หวังเหว่ยช่วยทุกอย่างที่พบเห็น เขาแบกหญิงตั้งครรภ์ที่เป็นลมจากทุ่งนาเข้ามายังคลินิก ช่วยอุ้มเด็กที่ขาหักขึ้นรถไปโรงพยาบาล ขนถังน้ำในวันที่บ่อใกล้คลินิกแห้ง และเดินหลายกิโลเมตรไปนำยาจากหมู่บ้านข้างเคียงเมื่อยาลดไข้ขาดแคลนเขาไม่เคยประกาศว่าตนทำเพื่อหลี่น่า และไม่เคยขอคำชมจากใคร หากมีคนถาม เขาจะตอบเพียงว่า“คลินิกนี้ช่วยคนทั้งหมู่บ้าน ผมช่วยได้ก็ช่วย”ความสม่ำเสมอทำให้ท่าทีของชาวบ้านเปลี่ยนไป จากที่เคยเรียกเขาว่า “ผู้บังคับการหวัง” ด้วยความเกรงกลัว หลายคนเริ่มเรียกอย่างเป็นกันเองว่า “สามีคุณหมอ” หรือ “ลูกมือประจำคลินิก”เช้าวันหนึ่ง หญิงชราป้าหวังนำไข่ไก่ตะกร้าใหญ่มาวางบนโต๊ะ“เอาไว้ให้คุณหมอกับสามีกิน จะได้มีแรงรักษาคน”หลี่น่ารีบปฏิเสธ“ป้าหวังเก็บไว้ขายเถอะค่ะ พวกเรารับไม่ได้”หญิงชราส่ายหน้า“นี่ไม่ใช่ค่ารักษา เป็นน้ำใจ คุณหมอรักษาหลานฉัน ส่วนสามีคุณหมอก็ช่วยซ่อมหลังคาบ้านฉันเมื่อวาน”หลี่น่าหันไปมองหวังเหว่ย“คุณไปซ่อมหลังคาบ้านป้าหวังเมื่อไร”“ตอนคุณออกไปตรวจคนไข้ติดเตียง”
last updateLast Updated : 2026-10-08
Read more

บทที่ 127

หวังเหว่ยตามไปโดยไม่ลังเล เสียงฝีเท้าของทั้งสองดังไปตามทางดิน ชายชุดดำรู้เส้นทางในหมู่บ้านเป็นอย่างดี เขาเลี้ยวผ่านยุ้งฉางและพยายามมุ่งหน้าไปยังชายป่าด้านทิศตะวันตก แต่หวังเหว่ยเคยเดินสำรวจพื้นที่รอบหมู่บ้านมาแล้วหลายครั้ง จึงเลือกวิ่งตัดผ่านลานบ้านหลังหนึ่งเพื่อดักหน้าเมื่อชายชุดดำพ้นแนวต้นไม้ หวังเหว่ยก็พุ่งเข้าชนจากด้านข้าง ทั้งคู่ล้มกลิ้งลงบนพื้น ชายคนนั้นชักมีดสั้นออกมาแทง หวังเหว่ยเบี่ยงตัวหลบและจับข้อมืออีกฝ่ายบิดไปด้านหลัง มีดตกลงบนดินทันที แต่ผู้บุกรุกยังใช้ศอกกระแทกเข้าที่ท้องของเขาอย่างแรง ก่อนดิ้นหลุดและวิ่งหนีต่อหวังเหว่ยตามไปติด ๆ อีกฝ่ายกระโดดขึ้นรถจักรยานยนต์ที่ซ่อนไว้หลังพุ่มไม้แล้วพยายามสตาร์ตเครื่อง แต่เครื่องยนต์ไม่ติดในครั้งแรก หวังเหว่ยคว้าด้านท้ายรถไว้ชายชุดดำหันมายกเท้าถีบหน้าอกเขาจนต้องปล่อยมือ เมื่อเครื่องยนต์ติดขึ้นในที่สุด รถจักรยานยนต์ก็พุ่งออกไปตามถนนภูเขาอย่างรวดเร็ว หวังเหว่ยไม่ได้ฝืนวิ่งตาม เขาก้มลงมองพื้นและพบสิ่งหนึ่งตกอยู่ใกล้ล้อรถ เป็นถุงผ้าสีเทาขนาดเล็ก ภายในมีไม้ขีดไฟ มีดพับ และบัตรผ่านโกดังสินค้าซึ่งถูกตัดมุมทิ้งไปแล้ว
last updateLast Updated : 2026-10-09
Read more

บทที่ 128

รุ่งเช้า หวังเหว่ยส่งข้อความลับไปยังหลินเซิ่ง ขอให้ตรวจสอบประวัติของหยางจื้อเฉียง รวมถึงเส้นทางการเงินและคนที่ติดต่อด้วยในช่วงหกเดือนที่ผ่านมา เขากำชับไม่ให้ดำเนินการจับกุมจนกว่าจะได้รับคำสั่งขณะเดียวกัน หลี่น่ากับสวี่อวี้เฉิงตรวจของที่คนร้ายทิ้งไว้ละเอียดขึ้นไม้ขีดไฟเป็นของโรงแรมเล็กในตัวอำเภอชื่อโรงแรมรุ่งอรุณ ถุงผ้ามีกลิ่นสมุนไพรและฝุ่นปูน ส่วนมีดพับมีคราบสีแดงเข้มติดอยู่ตรงด้ามหลี่น่าใช้สำลีชุบน้ำยาเช็ดคราบออกมาตรวจ“ไม่ใช่เลือด เป็นสีทาไม้”สวี่อวี้เฉิงนึกขึ้นได้“โกดังเก่าของซิงหย่วนมีประตูสีแดง เมื่อก่อนผมเคยผ่าน เห็นสีลอกออกมามาก”หวังเหว่ยจึงตัดสินใจเดินทางไปสำรวจโกดังในคืนถัดไป โดยไม่แจ้งเจ้าหน้าที่ท้องถิ่น เพราะยังไม่แน่ใจว่ามีใครถูกซื้อไว้แล้วบ้าง หลี่น่าประกาศทันทีว่าจะไปด้วย“ไม่ได้” หวังเหว่ยปฏิเสธ เธอขมวดคิ้ว“หลักฐานหลายอย่างเกี่ยวข้องกับยา ฉันแยกได้ว่าอะไรเป็นยาจริง อะไรเป็นของปลอม”“ที่นั่นอันตราย คลินิกที่เกือบถูกเผาก็อันตรายเหมือนกัน ผมจะให้สวี่อวี้เฉิงถ่ายภาพหลักฐานกลับมา”หลี่น่าส่
last updateLast Updated : 2026-10-09
Read more

บทที่ 129

ทั้งสามรีบลงสู่ลำธาร ทันใดนั้นเสียงปืนก็ดังขึ้นหนึ่งนัด กระสุนพุ่งกระแทกต้นไม้ใกล้ศีรษะจนเปลือกไม้กระจาย หลี่น่าสะดุ้ง หวังเหว่ยรีบดึงเธอหมอบลงหลังโขดหิน“พวกมันมีปืน”สวี่อวี้เฉิงกล่าวเสียงเครียด“อยู่ข้างหลังผม”หวังเหว่ยกวาดสายตามองพื้นที่โดยรอบ ก่อนหยิบก้อนหินขว้างไปอีกด้านหนึ่ง เมื่อก้อนหินตกกระทบพุ่มไม้ แสงไฟฉายสองดวงก็หันตามเสียงทันทีหวังเหว่ยฉวยโอกาสนั้นพาทั้งสองวิ่งข้ามลำธารไปยังแนวต้นสนพวกเขาเดินสลับวิ่งอยู่นานเกือบหนึ่งชั่วโมง จนเสียงไล่ตามค่อย ๆ ห่างออกไป ทว่าเส้นทางในป่ากลับมืดสนิทและเต็มไปด้วยหมอกหลี่น่าหยุดมองเท้าของสวี่อวี้เฉิง“ครูสวี่ คุณเดินกะเผลก”ชายหนุ่มก้มดูข้อเท้าตนเอง“คงพลิกตอนกระโดดลงลำธารครับ ไม่รุนแรง”หลี่น่าย่อตัวลงตรวจทันที“เริ่มบวมแล้ว อย่าฝืนลงน้ำหนักมาก”หวังเหว่ยมองไปทางด้านหลัง ยังเห็นแสงไฟวูบไหวอยู่ไกล ๆ“เราต้องไปต่อก่อน เมื่อถึงที่ปลอดภัยค่อยทำแผล”เขาให้สวี่อวี้เฉิงพาดแขนบนไหล่และช่วยประคองเดิน หลี่น่าเดินอยู่ข้างกัน คอยส่องไฟฉายดวงเล็
last updateLast Updated : 2026-10-09
Read more

บทที่ 130

หวังเหว่ยอ่านรายชื่อผู้รับเงินทีละคน นอกจากพนักงานบริษัทแล้ว ยังมีเจ้าหน้าที่คลังยา แพทย์บางคน คนขับรถ และเจ้าหน้าที่ตรวจสอบคุณภาพเครือข่ายยาปลอมใหญ่กว่าที่ทุกคนคาดคิดมากหลี่น่าหยุดอยู่ตรงหน้าหนึ่ง“ชื่อของหวังหมิ่นก็อยู่ในบัญชี”“เธอได้รับเงินเพื่อประเมินคุณไม่ผ่านและโยนความผิดเรื่องผู้ป่วยเสียชีวิตให้คุณ”จ้าวหมิงตอบ“ส่วนซูเจินมีหน้าที่เลือกผู้ป่วยและเปลี่ยนเวชระเบียน เพื่อให้ดูเหมือนว่าคุณสั่งยาและให้การรักษาผิดพลาด”หลี่น่ากำขอบสมุดแน่น แม้จะรู้ความจริงบางส่วนจากพยานคนอื่นแล้ว แต่บัญชีลับเล่มนี้แสดงให้เห็นว่าทุกอย่างถูกวางแผนเป็นระบบมาตั้งแต่ต้น หวังเหว่ยถามว่า“เหตุใดคุณจึงเก็บบัญชีเหล่านี้ไว้”จ้าวหมิงมีสีหน้าเจ็บปวด“ตอนแรกผมเป็นคนทำบัญชีให้พวกเขาเอง”ทุกคนเงียบลงอีกครั้ง“คุณร่วมมือกับหวังกั๋วเฉียงหรือ”หวังเหว่ยถามเสียงเย็นจ้าวหมิงก้มหน้า“ผมรู้ว่าบริษัทแก้ตัวเลขรายรับ แต่ตอนแรกผมไม่รู้ว่าเกี่ยวข้องกับยาปลอม หวังกั๋วเฉียงบอกว่าเป็นเพียงการหลีกเลี่ยงภาษีและจ่ายเงินใต้
last updateLast Updated : 2026-10-10
Read more
PREV
1
...
101112131415
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status