เข้าสู่ระบบชีวิตก่อนเธอเคยเชื่อว่าความดีจะปกป้องคนบริสุทธิ์ได้ แต่ผลตอบแทนกลับเป็นการถูกเหยียบย่ำจนตาย ชีวิตนี้เธอจึงขอสาบานว่าจะไม่เป็นคนดีที่ยอมให้ใครเอาเปรียบอีกต่อไป ใครใส่ร้าย เธอจะเปิดโปง ใครทรยศ เธอจะเอาคืน ใครคิดเหยียบเธอให้จมดิน เธอจะทำให้คนนั้นหมดที่ยืน จากแพทย์หญิงผู้อ่อนแอที่ใครก็รังแกได้ หลี่น่าจะใช้ความรู้จากโลกอนาคต ทวงคืนชื่อเสียง ศักดิ์ศรี และชีวิตของตนเอง พร้อมก้าวขึ้นเป็นแพทย์หญิงแสนร้ายที่ทั้งโรงพยาบาลไม่มีใครกล้าดูแคลนอีก
ดูเพิ่มเติมเส้นเลือดสมองแตก
เสียงเครื่องติดตามสัญญาณชีพดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องผ่าตัด ผู่เยว่ยืนอยู่ใต้แสงไฟสีขาวจ้า ดวงตาคมสงบนิ่งมองผ่านแว่นขยายสำหรับการผ่าตัดไปยังเส้นเลือดขนาดเล็กในสมองของผู้ป่วยตรงหน้า มือของเธอเคลื่อนไหวอย่างมั่นคง แม่นยำ และไม่มีอาการสั่นแม้แต่น้อย
ผู้ป่วยรายนี้เป็นชายอายุห้าสิบสองปี มีภาวะหลอดเลือดสมองโป่งพองในตำแหน่งที่ซับซ้อน แพทย์หลายคนประเมินว่าความเสี่ยงในการผ่าตัดสูงเกินไป หากเกิดความผิดพลาดเพียงเล็กน้อย ผู้ป่วยอาจเสียชีวิตบนโต๊ะผ่าตัดหรือกลายเป็นอัมพาตตลอดชีวิต
ผู่เยว่เป็นคนเดียวที่ยืนยันว่าผ่าตัดได้
เธอศึกษาภาพถ่ายหลอดเลือดสมองของผู้ป่วยตลอดสามคืน วางแผนทุกขั้นตอนจนแทบไม่ได้พัก และปรับวิธีการผ่าตัดที่เธอพัฒนาขึ้นมาเองให้เหมาะกับตำแหน่งของหลอดเลือดโป่งพองในครั้งนี้
“ความดันเลือดลดลงเล็กน้อยค่ะ” วิสัญญีแพทย์รายงาน
“รักษาระดับไว้ก่อน อย่าเพิ่มยาเร็วเกินไป” ผู่เยว่ตอบโดยไม่ละสายตาจากจุดผ่าตัด “ฉันกำลังจะหนีบหลอดเลือด”
แพทย์ผู้ช่วยซึ่งยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกลั้นหายใจ เฝ้ามองปลายเครื่องมือในมือของเธอค่อย ๆ เคลื่อนผ่านเนื้อเยื่อที่ละเอียดอ่อนที่สุดในร่างกายมนุษย์
“คลิป”
พยาบาลส่งอุปกรณ์ให้ทันที
ผู่เยว่ค่อย ๆ หนีบหลอดเลือดโป่งพองอย่างแม่นยำ ตรวจดูการไหลเวียนของเลือดรอบบริเวณนั้นอีกครั้ง ก่อนถอนหายใจออกมาเบา ๆ
“เรียบร้อย ตรวจสัญญาณประสาทอีกครั้ง”
ไม่กี่วินาทีต่อมา ผลตรวจยืนยันว่าการทำงานของระบบประสาทยังอยู่ในเกณฑ์ปกติ ทุกคนในห้องผ่าตัดจึงผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก
“ยอดเยี่ยมมากค่ะอาจารย์ผู่” แพทย์ประจำบ้านกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “วิธีนี้ลดเวลาผ่าตัดได้เกือบหนึ่งชั่วโมงเลยนะคะ”
ผู่เยว่เพียงพยักหน้า “อย่าเพิ่งดีใจจนกว่าผู้ป่วยจะฟื้นและผ่านช่วงเฝ้าระวังไปได้ การผ่าตัดสำเร็จเป็นเพียงครึ่งหนึ่งของการรักษา”
คำพูดของเธอทำให้ทุกคนกลับมามีสมาธิกับงานอีกครั้ง ไม่มีใครในห้องผ่าตัดปฏิเสธได้ว่าผู่เยว่คือแพทย์หญิงที่มีความสามารถที่สุดคนหนึ่งของโรงพยาบาลแห่งนี้ แม้อายุเพียงสามสิบสามปี แต่เธอกลับมีผลงานวิจัยตีพิมพ์ในวารสารระดับนานาชาติหลายฉบับ และได้รับเชิญให้เป็นวิทยากรในการประชุมทางการแพทย์อยู่เสมอ
เธอช่วยชีวิตผู้ป่วยที่แพทย์หลายคนหมดหวังมาแล้วนับไม่ถ้วน
แต่ความสามารถที่โดดเด่นเกินไปกลับไม่ได้ทำให้ทุกคนยินดี
หลังการผ่าตัดเสร็จสิ้น ผู่เยว่เดินออกจากห้องผ่าตัดพร้อมความเหนื่อยล้า เธอถอดหน้ากากและหมวกคลุมผมออก ก่อนรับโทรศัพท์ที่มีข้อความแจ้งเตือนหลายข้อความ
หนึ่งในนั้นมาจากฝ่ายบริหาร
ขอให้เธอเข้าพบรองผู้อำนวยการโรงพยาบาลทันที
ผู่เยว่ขมวดคิ้ว เธอเพิ่งออกจากห้องผ่าตัดที่กินเวลานานเกือบแปดชั่วโมง ร่างกายยังไม่ได้รับแม้แต่น้ำสักแก้ว แต่ข้อความกลับใช้ถ้อยคำเร่งด่วนราวกับมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น
เมื่อเดินไปถึงห้องประชุมชั้นสิบสอง เธอพบว่าภายในห้องมีคนรออยู่แล้วหลายคน
รองผู้อำนวยการจางนั่งอยู่หัวโต๊ะ ข้างกายคือหัวหน้าแผนกศัลยกรรมประสาท แพทย์หญิงเฉินลี่ และแพทย์อีกสองคนซึ่งเคยร่วมทำวิจัยกับเธอ
หนึ่งในนั้นคือหลิวเจีย เพื่อนร่วมงานที่ผู่เยว่เคยช่วยเหลือมาตลอดหลายปี
“เชิญนั่ง” รองผู้อำนวยการจางกล่าวโดยไม่มองหน้าเธอ
ผู่เยว่นั่งลงช้า ๆ ก่อนสังเกตเห็นแฟ้มเอกสารสีแดงวางอยู่กลางโต๊ะ
“มีเรื่องอะไรคะ”
แพทย์หญิงเฉินลี่ผลักแฟ้มมาตรงหน้าเธอ “มีการร้องเรียนว่าคุณเปลี่ยนวิธีการรักษาผู้ป่วยโดยไม่ได้รับความยินยอมจากญาติ และนำข้อมูลผู้ป่วยไปใช้ในการวิจัยส่วนตัว”
ผู่เยว่ชะงักไปเล็กน้อยก่อนเปิดแฟ้ม
ภายในเป็นเอกสารการรักษาผู้ป่วยหญิงที่เธอดูแลเมื่อสองเดือนก่อน ผู้ป่วยรายนั้นมีเนื้องอกในสมองและได้รับการผ่าตัดเรียบร้อยแล้ว ในเอกสารระบุว่าผู่เยว่ทดลองใช้เครื่องมือชนิดใหม่โดยไม่มีการเซ็นยินยอม ทั้งยังนำภาพถ่ายและข้อมูลไปใช้ในผลงานวิจัยโดยไม่ผ่านคณะกรรมการจริยธรรม
“ข้อมูลนี้ไม่ถูกต้อง” ผู่เยว่กล่าวทันที “ญาติผู้ป่วยเซ็นเอกสารยินยอมครบถ้วน และงานวิจัยยังไม่ได้เริ่มเผยแพร่ ฉันส่งเรื่องให้คณะกรรมการตรวจสอบแล้ว”
รองผู้อำนวยการจางเงยหน้าขึ้น “แต่เอกสารในระบบไม่มีแบบฟอร์มยินยอมที่คุณพูดถึง”
“เป็นไปไม่ได้ ฉันตรวจสอบด้วยตัวเองก่อนการผ่าตัด”
“คุณอาจจำผิดก็ได้” หลิวเจียพูดขึ้นเบา ๆ
ผู่เยว่หันไปมองเพื่อนร่วมงานทันที “วันนั้นเธออยู่กับฉัน เธอเป็นคนรับเอกสารจากญาติผู้ป่วย”
หลิวเจียหลบสายตา “ฉันจำไม่ได้ค่ะ ช่วงนั้นมีผู้ป่วยหลายรายมาก”
คำตอบนั้นทำให้หัวใจของผู่เยว่เย็นวาบ
เธอหันกลับมาเปิดดูบันทึกการรักษาทีละหน้า และพบว่าข้อมูลหลายส่วนถูกแก้ไข เวลาที่เธอสั่งตรวจถูกเปลี่ยน ลายเซ็นของแพทย์ผู้ช่วยถูกลบ และรายการเครื่องมือที่ใช้ในการผ่าตัดถูกเพิ่มขึ้นภายหลัง
คนที่ทำเรื่องนี้ต้องเข้าถึงระบบภายในของแผนกได้
หลี่น่ามองลูกชายอย่างชื่นชม “เก่งมาก”หวังเหว่ยถาม “แล้วคนไข้ล่ะ”“อาการคงที่ครับ”เฉินอวี่เดินมาอยู่ตรงกลางระหว่างพ่อกับแม่เหมือนตอนยังเป็นเด็ก“เราไปดูคลินิกหลังเก่ากันไหมครับ”ทั้งสามเดินไปยังด้านหลังศูนย์การแพทย์ คลินิกไม้หลังเดิมยังไม่ได้ถูกรื้อถอน หลี่น่าขอให้เก็บไว้และซ่อมแซมเป็นห้องจัดแสดงประวัติของศูนย์ ด้านในมีโต๊ะตรวจตัวเก่า ตู้ยา และเก้าอี้ซึ่งหวังเหว่ยเคยซ่อม บนผนังแขวนเสื้อกาวน์ตัวแรกที่หลี่น่าสวมตอนมาทำงานในหมู่บ้าน ป้ายชื่อบนหน้าอกซีดจางไปตามเวลา เฉินอวี่มองมันแล้วถาม“แม่ยังจำวันแรกที่มาที่นี่ได้ไหมครับ”“จำได้สิ”“แม่กลัวหรือเปล่า”หลี่น่าคิดอยู่ครู่หนึ่ง “กลัวมาก”หวังเหว่ยมองเธอ “แต่คุณไม่เคยแสดงออก”“เพราะไม่มีเวลาค่ะ วันแรกก็มีกระดูกหัก วันต่อมาก็มีคนไข้ไข้สูง ฉันมัวแต่รักษาคนจนลืมกลัวไปเอง”เฉินอวี่หัวเราะ “สมกับเป็นแม่จริง ๆ”หลี่น่าเดินไปลูบขอบโต๊ะไม้ ภาพความทรงจำกลับมาอีกครั้ง คนไข้ที่นอนเรียงอยู่ในห้องเล็ก ขวดยาที่ไม่เพียงพอ ฝนซึ่งรั่วผ่านหลังคา หวังเหว่ยที่ช่วยแบกคน
หลี่น่าคลายสีหน้ากังวล แม้วันนี้จะเป็นวันสำคัญ แต่สำหรับเธอ ชีวิตของคนไข้ยังคงมาก่อนพิธีการเสมอ เสียงประกาศเชิญแขกเข้าประจำที่ดังขึ้น ชาวบ้านทยอยนั่งลงบนเก้าอี้หน้าอาคาร ขณะที่เด็กนักเรียนในหมู่บ้านถือธงเล็ก ๆ ยืนอยู่สองข้างทางผู้ใหญ่บ้านคนเดิมซึ่งแก่ลงมากแล้วเดินขึ้นมาบนเวที เขาใช้ไม้เท้าช่วยพยุงตัว แต่ยังยืนยันว่าจะเป็นคนกล่าวเปิดงานด้วยตนเอง“เมื่อก่อนหมู่บ้านเรามีคลินิกเก่า ๆ หลังหนึ่ง”เขาเริ่มพูดด้วยเสียงสั่นเล็กน้อย“หลังคารั่ว ยาไม่พอ หมอมีไม่กี่คน ถ้าใครป่วยหนักก็ต้องนั่งรถหลายชั่วโมงเข้าเมือง”ผู้คนด้านล่างเงียบลงเพื่อฟัง“วันหนึ่ง มีคุณหมอคนหนึ่งถูกคนทั้งเมืองกล่าวหาว่าเป็นหมอที่ทำร้ายคนไข้”หลี่น่ามองชายชราบนเวทีภาพอดีตย้อนกลับมาอย่างชัดเจนวันที่เธอมาถึงหมู่บ้านเป็นครั้งแรก เสื้อผ้าเปียกฝน มือถือกระเป๋าเพียงใบเดียว และในใจไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างไรผู้ใหญ่บ้านกล่าวต่อ“แต่พวกเราได้เห็นกับตาว่า คุณหมอคนนั้นช่วยคนอย่างไร”“เธอรักษาคนแก่ที่ไม่มีเงิน ช่วยเด็กที่ป่วยหนัก แบกค
เย็นวันนั้น ครอบครัวทั้งสามเดินเล่นอยู่ริมทะเลสาบในเมืองหลวง หลังพิธีการอันยาวนาน หลี่น่าถอดรองเท้าส้นเตี้ยออกและนั่งพักบนม้านั่ง หวังเหว่ยยื่นขวดน้ำให้“เหนื่อยหรือ”“เหนื่อยค่ะ”“แต่ยังรับงานเพิ่ม”“โอกาสเปลี่ยนระบบไม่ได้มาบ่อย”หวังเหว่ยนั่งลงข้างเธอ “ผมรู้ว่าห้ามคุณไม่ได้”หลี่น่าหันมองเขา “คุณไม่ได้คิดจะห้ามใช่ไหม”“ไม่ครับ”เขาตอบทันที “ผมเพียงกำลังคิดว่าจะจัดตารางอย่างไรให้เฉินอวี่ไม่ใช้เรื่องแม่ยุ่งเป็นข้ออ้างไม่ทำการบ้าน”เด็กชายซึ่งเดินอยู่ด้านหน้ารีบหันกลับมา “ผมได้ยินนะครับ”หลี่น่าหัวเราะ “งั้นคืนนี้ทำเพิ่มอีกสองหน้า”เฉินอวี่ทำหน้าเศร้า “วันนี้เป็นวันรับรางวัลของแม่นะครับ”“ยิ่งต้องตั้งใจเรียนเพื่อฉลอง”หวังเหว่ยพยักหน้าเห็นด้วย “แม่พูดถูก”“พ่อเข้าข้างแม่ตลอดเลย”“พ่อใช้เวลาหลายปีกว่าจะได้รับความไว้วางใจคืน พ่อไม่เสี่ยงเสียมันเพราะการบ้านสองหน้าของลูกหรอก”เฉินอวี่ถอนหายใจยาว ทำให้ทั้งพ่อและแม่หัวเราะพร้อมกัน ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีทอง แสงเ
ภาพถ่ายของคลินิกซานเหอและศูนย์ฝึกอบรมแพทย์ชนบทถูกจัดแสดงอยู่บริเวณทางเข้า หลี่น่าหยุดมองภาพคลินิกเก่าหลังเล็กกำแพงในภาพยังแตกร้าว หลังคายังมีรอยซ่อม และหน้าประตูมีหวังเหว่ยกำลังช่วยขนลังยา ขณะที่เฉินอวี่ตัวเล็กนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ ผู้แทนจากมณฑลทางเหนือเดินเข้ามาทักทาย“คุณหมอหลี่ ผมเคยอบรมรุ่นที่สามกับคุณครับ”หลี่น่าจำเขาได้ “คุณหมอเฉา ตอนนี้ทำงานที่ไหนคะ”“กลับไปประจำอำเภอเดิมครับ ตอนนี้พวกเรามีศูนย์ฝึกย่อยของตนเองแล้ว”ชายหนุ่มยิ้มกว้าง “ปีที่แล้วพวกเราช่วยหญิงคลอดยากไว้ได้สิบเจ็ดราย ไม่มีผู้เสียชีวิตเลยครับ”“ดีมากค่ะ”“ทั้งหมดเป็นเพราะวิธีคัดกรองและส่งต่อที่คุณสอน”หลี่น่าส่ายหน้า“เป็นเพราะพวกคุณนำความรู้กลับไปใช้และไม่ทอดทิ้งคนไข้ต่างหาก”ไม่นานนัก ผู้แทนจากอีกมณฑลก็มาทักทายหญิงสาวคนนั้นเคยถามหลี่น่าว่าคนซึ่งเรียนเพียงหลักสูตรเจ้าหน้าที่สาธารณสุขจะเป็นหมอที่ดีได้หรือไม่ วันนี้เธอสวมเสื้อกาวน์และมีป้ายชื่อหัวหน้าสถานีอนามัยติดอยู่บนหน้าอก“คุณหมอจำฉันได้ไหมคะ”“จำได้ค่ะ”หญิงสาว

















