ทะลุมิติยุค 80 มาเป็นแพทย์หญิงแสนร้าย

เส้นเลือดสมองแตกเสียงเครื่องติดตามสัญญาณชีพดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องผ่าตัด ผู่เยว่ยืนอยู่ใต้แสงไฟสีขาวจ้า ดวงตาคมสงบนิ่งมองผ่านแว่นขยายสำหรับการผ่าตัดไปยังเส้นเลือดขนาดเล็กในสมองของผู้ป่วยตรงหน้า มือของเธอเคลื่อนไหวอย่างมั่นคง แม่นยำ และไม่มีอาการสั่นแม้แต่น้อยผู้ป่วยรายนี้เป็นชายอายุห้าสิบสองปี มีภาวะหลอดเลือดสมองโป่งพองในตำแหน่งที่ซับซ้อน แพทย์หลายคนประเมินว่าความเสี่ยงในการผ่าตัดสูงเกินไป หากเกิดความผิดพลาดเพียงเล็กน้อย ผู้ป่วยอาจเสียชีวิตบนโต๊ะผ่าตัดหรือกลายเป็นอัมพาตตลอดชีวิตผู่เยว่เป็นคนเดียวที่ยืนยันว่าผ่าตัดได้เธอศึกษาภาพถ่ายหลอดเลือดสมองของผู้ป่วยตลอดสามคืน วางแผนทุกขั้นตอนจนแทบไม่ได้พัก และปรับวิธีการผ่าตัดที่เธอพัฒนาขึ้นมาเองให้เหมาะกับตำแหน่งของหลอดเลือดโป่งพองในครั้งนี้“ความดันเลือดลดลงเล็กน้อยค่ะ” วิสัญญีแพทย์รายงาน“รักษาระดับไว้ก่อน อย่าเพิ่มยาเร็วเกินไป” ผู่เยว่ตอบโดยไม่ละสายตาจากจุดผ่าตัด “ฉันกำลังจะหนีบหลอดเลือด”แพทย์ผู้ช่วยซึ่งยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกลั้นหายใจ เฝ้ามองปลายเครื่องมือในมือของเธอค่อย ๆ เคลื่อนผ่านเนื้อเยื่อที่ละเอียดอ่อนท

ผู่เยว่ยกกล่องขึ้นและเดินไปตามทางเดินยาว ผู้คนรอบข้างมองมาอย่างอยากรู้อยากเห็น บางคนซุบซิบกันเบา ๆ โดยไม่คิดปิดบังเมื่อเดินผ่านห้องพักแพทย์ เธอได้ยินเสียงสนทนาจากด้านใน“ในที่สุดก็ไปเสียที”ผู่เยว่ชะงักเสียงนั้นเป็นของหลิวเจีย“ถ้าเธอยังอยู่ ปีหน้าตำแหน่งหัวหน้าแผนกต้องเป็นของเธอแน่” แพทย์อีกคนกล่าว “คนเก่งเกินไปก็อยู่ร่วมกับคนอื่นยาก”“เธอไม่เคยรู้ตัวเลยว่าทำให้คนรอบข้างกดดันแค่ไหน” หลิวเจียตอบ “ทุกครั้งที่เธอทำสำเร็จ คนอื่นก็เหมือนกลายเป็นคนไร้ความสามารถ”เสียงหัวเราะดังขึ้นภายในห้องผู่เยว่ยืนนิ่งอยู่หลังประตู ความรู้สึกบางอย่างในอกแตกสลายช้า ๆเธอเคยคิดว่าหากตั้งใจทำงาน หากช่วยเหลือผู้ป่วย หากไม่แย่งชิงผลประโยชน์จากใคร สุดท้ายความสามารถและความดีจะปกป้องเธอได้แต่ความจริงกลับตรงกันข้าม คนเหล่านั้นไม่ได้เกลียดเธอเพราะเธอทำผิด พวกเขาเกลียดเพราะเธอทำได้ดีกว่าผู่เยว่เดินเข้าไปในห้องพักแพทย์ หลิวเจียและคนอื่น ๆ รีบหยุดพูด สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาเย็นชาเช่นเดิม“ลืมอะไรหรือ” หลิวเจียถามผู่เยว่วางกล่องลงบนโต๊ะ “ฉันอยากถามเธอเป็นครั้งสุดท้าย เอกสารยินยอมของผู้ป่วยอย

หวังหมิ่น แพทย์หญิงที่มีอาวุโสกว่า มักโยนคนไข้ยากมาให้เธอและนำผลงานที่รักษาสำเร็จไปรายงานเป็นของตนเอง หนิงเอ๋อชอบพูดจาอ่อนหวานต่อหน้า แต่ลับหลังกลับปล่อยข่าวว่าหลี่น่าเรียนจบมาได้เพราะใช้วิธีไม่สุจริต ส่วนฮุ่ยชิวอาศัยว่าครอบครัวมีเส้นสาย คอยข่มขู่พยาบาลและแพทย์รุ่นใหม่ให้ทำตามคำสั่งหลี่น่าอดทนกับทุกอย่าง เพราะเชื่อว่าหากตนทำงานให้ดี ความจริงจะพิสูจน์ตัวมันเองแต่แล้วเกิดเรื่องกับผู้ป่วยชายวัยหกสิบปีรายหนึ่งผู้ป่วยเข้ารักษาด้วยอาการไข้สูงและติดเชื้อรุนแรง หลี่น่าตรวจพบว่าผู้ป่วยมีประวัติแพ้ยาปฏิชีวนะชนิดหนึ่ง เธอจึงเขียนคำเตือนไว้ในแฟ้มและเสนอให้เปลี่ยนไปใช้ยาอีกชนิดหวังหมิ่นกลับไม่พอใจ เพราะคำแนะนำของหลี่น่าทำให้แผนการรักษาของตนถูกตั้งคำถามในคืนนั้น คำสั่งยาถูกแก้ไขผู้ป่วยได้รับยาที่เคยแพ้และเกิดอาการช็อกอย่างรุนแรง ความดันตก หายใจไม่ออก และเกือบเสียชีวิต แม้ทีมแพทย์จะช่วยไว้ได้ทัน แต่ครอบครัวผู้ป่วยโกรธแค้นและเรียกร้องให้โรงพยาบาลลงโทษผู้รับผิดชอบเมื่อเปิดแฟ้มตรวจสอบ ทุกอย่างกลับชี้มาที่หลี่น่า คำเตือนเรื่องการแพ้ยาหายไป คำสั่งยาที่ผิดมีลายเซ็นของเธอ พยาบาลเวรให้การว่าหลี่น่าเป

หลี่น่าหันกลับมามองจดหมายพักงานกับใบหย่าบนโต๊ะ เอกสารทั้งสองยังอยู่ในตำแหน่งเดิม ราวกับกำลังเตือนว่าต่อให้เธอรอดจากความตาย ปัญหาทั้งหมดก็ยังคงรออยู่ตรงหน้าเธอหยิบจดหมายพักงานขึ้นมาอ่านอีกครั้งอย่างละเอียด คราวนี้ไม่ใช่อ่านด้วยความรู้สึกของเจ้าของร่างเดิม แต่เป็นสายตาของแพทย์ที่เคยผ่านการตรวจสอบทางจริยธรรมและการสอบสวนภายในโรงพยาบาลมาหลายครั้งข้อความในเอกสารระบุว่า ผู้ป่วยชายชื่อเฉินกั๋ว อายุหกสิบปี เข้ารักษาด้วยอาการไข้สูง หนาวสั่น และมีภาวะติดเชื้อในกระแสเลือด แพทย์ผู้ดูแลได้สั่งยาปฏิชีวนะชนิดเพนิซิลลิน หลังได้รับยา ผู้ป่วยเกิดอาการหายใจติดขัด ความดันโลหิตลดลง และหมดสติอย่างรวดเร็ว ทีมแพทย์วินิจฉัยว่าเป็นภาวะแพ้ยารุนแรงชื่อของหลี่น่าปรากฏอยู่ในช่องแพทย์ผู้สั่งยาแต่ความทรงจำที่หลั่งไหลเข้ามาเมื่อคืนบอกอย่างชัดเจนว่าเธอไม่ใช่คนออกคำสั่งนั้นเจ้าของร่างเดิมเคยตรวจผู้ป่วยและพบว่าครอบครัวแจ้งประวัติแพ้เพนิซิลลิน เธอเขียนคำเตือนด้วยหมึกแดงไว้ในแฟ้ม รวมถึงทักท้วงหวังหมิ่นซึ่งต้องการใช้ยาชนิดเดิมเพราะโรงพยาบาลมีอยู่ในคลังจำนวนมากหวังหมิ่นไม่พอใจอย่างมากในเวลานั้น“เธอเป็นแพทย์ใหม่ อย่าคิ

เว้นแต่ว่าเธอเข้าไปทำบางอย่างแทนใครบางคนหลี่น่าวางซองจดหมายลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง แววตาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเย็นชาสมุดที่ถูกฉีกแฟ้มคนไข้ที่ถูกแก้ไขลายเซ็นที่ถูกใช้โยนความผิดและรอยตราประทับบนซองจดหมายของผู้ช่วยที่เธอเคยไว้ใจที่สุดหลักฐานอาจยังไม่เพียงพอสำหรับเอาผิดใคร แต่ก็เพียงพอที่จะบอกว่าเรื่องทั้งหมดไม่ได้เกิดขึ้นโดยบังเอิญหลี่น่าหยิบผ้าสะอาดมาห่อสมุดบันทึกกับซองจดหมายไว้ด้วยกัน ก่อนซ่อนลงในช่องใต้พื้นหีบไม้แทนกระเป๋าแพทย์ คนร้ายเคยค้นกระเป๋าแล้ว ย่อมอาจย้อนกลับมาค้นอีกครั้งจากนั้นเธอนั่งลงหน้าโต๊ะ หยิบกระดาษเปล่าและเริ่มเขียนรายชื่อคนที่เกี่ยวข้องหวังหมิ่น ผู้สั่งใช้ยาหนิงเอ๋อและฮุ่ยชิว ผู้กดดันให้ลงชื่อซูเจิน ผู้เข้าถึงกระเป๋าและอาจเข้าไปในฝ่ายเวชระเบียน รวมถึงพยาบาลเวรที่ให้การว่าหลี่น่าเป็นคนยืนยันคำสั่งยา ทุกคนมีบทบาทแตกต่างกัน แต่ต้องมีใครคนหนึ่งเป็นผู้วางแผนหลัก หลี่น่ามองรายชื่อเหล่านั้นอยู่นาน ก่อนใช้ปากกาขีดเส้นใต้ชื่อซูเจินผู้หญิงคนนี้อยู่ใกล้เจ้าของร่างเดิมมากที่สุด รู้ตารางงาน รู้ที่เก็บเอกสาร รู้ว่าหลี่น่าไม่กล้าปฏิเสธคน และยังมีความสัมพันธ์ลับกับหลิวหยาง ซู