All Chapters of รวมเรื่องสั้นนิยายวาย: Chapter 21 - Chapter 30

ท่ามกลางบรรยากาศที่เร่าร้อนและกลิ่นอายคาวสวาท ผมดึงร่างนุ่มนิ่มของบูมให้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ท่ามกลางความเปียกชุ่มและเสียงเฉอะแฉะของของเหลวที่ไหลย้อยผมจับบูมให้หันหน้าเข้าหาแล้วแอ่นสะโพกรับ บูมยกขาข้างหนึ่งขึ้นเหยียบเก้าอี้ไม้เก่า ๆ บนดาดฟ้า มือเล็ก ๆ ถลกชายเสื้อนักเรียนสีขาวขึ้นมากองไว้ที่อก เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียด ท้องน้อยแบนราบ และช่องทางด้านหลังที่บวมฉ่ำ อ้ากว้างเยิ้มน้ำจนน่ามองภาพความยั่วเย้าตรงหน้าทำเอาสติผมขาดผึง แก่นกายใหญ่โตที่พองขยายจนปวดหนึบถูกจัดให้อยู่ตรงปากทางฉ่ำแฉะ ก่อนที่ผมจะโถมสะโพกกระแทกเข้าใส่สุดแรงเกิด!พับ! พับ! พับ! พับ!เสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่นลั่นดาดฟ้า ท่ามกลางลมเย็นยามค่ำคืน ร่างกายของบูมสั่นสะท้านไปทุกสัดส่วน ทุกครั้งที่แก่นกายใหญ่กระแทกกระทั้นเข้าออกอย่างรุนแรง ความเสียวซ่านก็ยิ่งแผ่ซ่านไปทั่วร่างจนขาเรียวสั่นพับ ๆ"อ๊า อื้อ ควยพี่ สาธิตใหญ่มาก เข้ามาลึกเกินไปแล้ว!" บูมกรีดร้องเสียงหลง หน้าตาเหเกด้วยความเสียวจนแทบขาดใจ มือเล็กจิกเก้าอี้แน่นขณะที่ร่างกายกระตุกเกร็งรับแรงกระแทกช่องทางนุ่มฟิตตอดรัดแก่นกายของผมแน่นระรัว ทุกจังหวะที่ตอกอัดเน้น ๆ ยิ่งกระต

ุ ..แสงแดดยามสายทอประกายผ่านกระจกใสหน้าร้านอาหาร กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟและอาหารเช้าลอยอบอวลเคล้าเสียงพูดคุยจอแจ บรรยากาศโดยรอบกลับคืนสู่ความปกติ ราวกับไม่มีเรื่องราวความเร่าร้อน คราบน้ำเงี่ยน หรือเสียงครางกระเส่าใด ๆ เกิดขึ้นในค่ำคืนก่อนหน้าเลยแม้แต่น้อยกระดิ่งทองเหลืองเหนือประตูบานใหญ่ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งเบา ๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของ บูมร่างโปร่งบางก้าวเข้ามาในร้านด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาถูกรีดเรียบกริบไร้รอยยับรับกับสัดส่วนพอดีตัว กางเกงสแล็คสีเข้มขับให้เรียวขายาวดูสมส่วน เส้นผมสีอ่อนนุ่มสลวยถูกหวีจัดทรงไว้อย่างเป็นระเบียบ ใบหน้าสวยหวานไร้เครื่องสำอางแต่งแต้มเกินความจำเป็น ดวงตากลมโตเป็นประกายใสซื่อบริสุทธิ์ราวกับเด็กหนุ่มผู้ไร้เดียงสาบูมยกมือไหว้ทักทายพี่ ๆ ในร้านด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ"สวัสดีตอนเช้าครับทุกคน.. พี่สาธิตสวัสดีครับ" เสียงหวานใสกังวานใสเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานน่าฟัง ถ้อยคำไพเราะน่าเอ็นดูถูกเอื้อนเอ่ยออกมาอย่างเป็นธรรมชาติร่างบางเดินตรงไปที่โซนเตรียมของหลังเคาน์เตอร์ มือเรียวขาวสะอาดหยิบผ้ากันเปื้อนสีเข้มขึ้นมาผูกเอวอย่างคล่องแคล่ว ทุกย่างก

ความสดชื่นของเมืองเหนือกลับไม่ได้ช่วยให้รู้สึกผ่อนคลายขึ้นเลยแม้แต่น้อย มือเรียวภายใต้ชุดสูทเบลเซอร์สีเทาเนี๊ยบกริบยกขึ้นขยับแว่นกรอบบาง พร้อมกับนิ้วเรียวอีกข้างที่กดรีเฟรชหน้าจอมือถือเช็กพอร์ตหุ้นภาคเช้าอย่างกระวนกระวายใจ ​ตลาดหุ้นร่วงติดต่อกันเป็นวันที่สาม... และปกรณ์กำลังจะต้องเสียเวลางานนับสัปดาห์บินขึ้นมาเหนือสุดแดนสยาม เพียงเพราะพินัยกรรมเฮงซวยฉบับเดียวของคุณยาย ​“คุณปกรณ์ต้องขึ้นมาเซ็นรับโอนบ้านที่เชียงใหม่ พร้อมกับเซ็นรับรองเป็นผู้ปกครองน้องเติร์กตามกฎหมาย... ถึงจะมีสิทธิ์ครอบครองบ้านและที่ดินทั้งหมด” ​เสียงทนายความประจำตระกูลยังคงก้องอยู่ในหัว ปกรณ์กัดริมฝีปากอย่างขัดใจ ปกรณ์นั่งคำนวณต้นทุนค่าเสียโอกาสในใจมาตลอดทาง ค่าตั๋วเครื่องบิน ค่าเสียเวลาเทรดหุ้น และที่สำคัญที่สุด... ต้นทุนทางอารมณ์ ในการต้องไปรับมือกับเด็กพิเศษที่ปกรณ์ไม่เคยรู้จัก มรดกบ้านหลังโตในย่านสันกำแพงมูลค่าหลายล้านก็จริง แต่มันพ่วงมาด้วยภาระมีชีวิตที่ชื่อว่า 'เติร์ก' เด็กหนุ่มวัยยี่สิบปีที่เป็นออทิสติกสเปกตรัม ​องชั่วโมงต่อมา ปกรณ์ในชุดทำงานสุดเนี๊ยบยืนอยู่หน้าสำนักงานที่ดินจังหวัดเชียงใหม่ บรรยากาศรอ

แสงแดดยามสายสาดส่องผ่านกระจกหน้าต่างห้องรับแขกที่ถูกปรับเปลี่ยนให้กลายเป็นมุมทำงานชั่วคราว บนโต๊ะไม้สักตัวยาวเต็มไปด้วยแล็ปท็อปสองเครื่อง สมาร์ทโฟนอีกสองเครื่องที่หน้าจอกราฟหุ้นกำลังกระพริบไหวระยิบระยับ และเอกสารกองโตที่ ปกรณ์ รวบรวมมาเพื่อหาทางออกเดียวที่สมเหตุสมผลที่สุดในตอนนี้... ขายบ้านทิ้ง แล้วจ้างศูนย์ดูแลพิเศษให้เติร์กอยู่ยาวๆ ซะในฐานะนักคำนวณมือฉกาจ ปกรณ์นั่งขยี้ตาภายใต้แว่นกรอบบางพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่เป็นรอบที่สิบของชั่วโมง ต้นทุนในการเก็บบ้านหลังนี้ไว้ดูแลเด็กพิเศษรายนี้มันสูงเกินกว่าผลตอบแทนทางใจที่ปกรณ์คาดหวังไว้ลิบลับ ปกรณ์แค่ต้องรอจังหวะเคลียร์เอกสารมรดกให้เรียบร้อย แล้วประกาศขายมันเสียให้พ้นๆแต่ปัญหาก็คือ... ตราบใดที่ปกรณ์ยังอยู่ในบ้านหลังนี้ ปกรณ์ก็หนีสิ่งมีชีวิตสุดป่วนไม่พ้นเลยแม้แต่วินาทีเดียวตึงตัง! ตึงตัง!เสียงฝีเท้าหนักหน่วงวิ่งวนรอบบ้านพร้อมกับเสียงหัวนายะคิกคักดังลั่น ปกรณ์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิด ละสายจากหน้าจอกราฟหุ้นแล้วหันขวับไปมองทางระเบียงและห้องโถงภาพที่ปรากฏต่อสายตาทำเอาโบรกเกอร์หนุ่มมาดขรึมถึงกับชะงักค้าง เติร์กวิ่งโจนทะยานผ่านหน้าห้องรับแขกไปใ

คำประท้วงของปกรณ์กลายเป็นเสียงครางหวานทันที เมื่อเติร์กไม่ยอมฟังความใดๆ ทั้งสิ้น ร่างโปร่งประกบิมฝีปากลงมาบดขยี้ริมฝีปากนุ่มของปกรณ์อย่างดุดันและเอาแต่ใจอีกครั้ง ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างไร้ความปรานี พร้อมกับมือหนาใหญ่ที่ตะปบขยำลงบนแก่นกายและสะโพกที่ไร้สิ่งปกปิดในบ๊อกเซอร์ตัวบางอย่างแรง จนส่วนกลางลำตัวเสียดสีปลุกเร้าความเร่าร้อนพุ่งทะยานถึงขีดสุด​"อื้อ... อ๊า...!" ปกรณ์ครางอือในลำคอ สมองที่เคยคิดคำนวณกราฟหุ้นพังทลายไม่เป็นท่า รสจูบที่ทั้งเร่าร้อนและเอาแต่ใจของเด็กหนุ่มออทิสติกสูบเอาสติสตังของปกรณ์ไปจนหมดสิ้นแต่ทว่า... ความทรมานปนเสียวซ่านยังไม่จบแค่นั้น​ในจังหวะที่ปกรณ์กำลังเคลิบเคลิ้มไปกับรสจูบ เติร์กก็ผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ไล้สายตาซุกซนลงมามองเรือนร่างเปลือยเปล่าท่อนบน ก่อนที่ใบหน้าคมคายจะเคลื่อนต่ำลงเรื่อยๆ ผ่านหน้าท้องแบนราบ จนมาหยุดอยู่ตรงหว่างขาสั่นเทาของโบรกเกอร์หนุ่มในชุดบ๊อกเซอร์ลายปากจูบสีแดง​"เฮ้ย... เติร์ก! จะทำอะไร! อย่า...!" ปกรณ์เบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อเดาเจตนาของอีกฝ่ายออก ร่างกายดีดดิ้นสัญชาตญาณป้องกันตัวทำงานเต็มที่​