All Chapters of รวมเรื่องสั้นนิยายวาย: Chapter 31 - Chapter 40

เสียงหวานครางกระเส่าด้วยความสั่นสะท้าน เติร์กขยับสะโพกกระแทกกระทั้นสวนขึ้นในท่าอุ้มแตงอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อย เสียงเนื้อกระทบกันดังแข่งกับเสียงลมหายใจหอบกระชั้น หยาดเหงื่อไหลซึมตามกรอบหน้าของทั้งคู่สะท้อนกับแสงดาวด้านนอก​ในจังหวะที่สะโพกสอบกระแทกอัดเข้าไปเน้น ๆ จนร่างในอ้อมแขนสะท้านเฮือก เติร์กก็เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามค่ำคืน ก่อนจะเหลือบสายตากลับมามองคนพี่ที่กำลังหอบสะท้านคาอก แล้วเอ่ยกลั้วเสียงหอบกระเส่าขึ้นด้วยรอยยิ้ม​​"พี่... ดูดาวนั่นสิ..." เติร์กกระซิบเสียงพร่าริมใบหู ขณะที่สะโพกยังคงขยับเข้าออกไม่หยุด "บ้านนายมองเห็นดาวสวยขนาดนี้... จะขายบ้านทิ้งแล้วย้ายไปอยู่ที่อื่น... ลงคอเหรอ..."​ปกรณ์ที่กำลังเคลิบเคลิ้มใกล้จะถึงจุดสุดยอดอีกรอบถึงกับชะงัก สมองที่ขาวโพลนพยายามประมวลผลคำพูดของเด็กตรงหน้า ท่ามกลางความเสียวซ่านที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างจนแทบยืนไม่ไหว​"บ้า... อื้อ... อ๊าาาา!... พูดเรื่องอะไรตอนนี้เนี่ย... เสียวจะตายอยู่แล้ว...!" ปกรณ์ครางลั่นพร้อมกับจิกเล็บลงบนไหล่กว้างระบายความเสียว ร่างกายกระตุกเกร็งรับแรงกระแทกชุดใหญ่ที่เติร์กทั้งอุ้มทั้งขยับสวนขึ้นมาอย่างเอาแต่ใจ ปล่อยให้

แสงแดดยามสายของวันใหม่สาดส่องผ่านผืนน้ำระยิบระยับในสระว่ายน้ำส่วนตัวหลังบ้าน แต่บรรยากาศรอบตัวของ ปกรณ์ กลับเต็มไปด้วยความอึดอัดและกระอักกระอ่วนใจยิ่งกว่าตอนตลาดยังไม่เปิดทำการเสียอีก ​ตั้งแต่ตื่นนอนมาตอนเช้า โบรกเกอร์หนุ่มผู้เย่อหยิ่งพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อหลบหน้าเด็กหนุ่มเจ้าปัญหา ปกรณ์ย่องลงจากเตียงโดยไม่ปลุก เลี่ยงที่จะสบตา และพยายามทำตัวให้ยุ่งเหยิงที่สุดด้วยการเปิดแท็บเล็ตค้นหาข้อมูลศูนย์ดูแลผู้ป่วยออทิสติกและพยาบาลพิเศษระดับมืออาชีพอย่างเอาเป็นเอาตาย เพื่อหาทางส่งตัวเติร์กออกไปให้พ้นจากชีวิตปกรณ์โดยเร็วที่สุด ​"ให้ตายสิ... เมื่อคืนฉันเผลอปล่อยให้เด็กนั่นทำแบบนั้นได้ยังไง!" ​ปกรณ์กัดฟันกรอดด้วยความเครียด ใบหน้าคมคายแดงก่ำทุกครั้งที่นึกถึงสัมผัสวาบหวิวเมื่อคืน ​แต่การหนีเติร์ก... เป็นภารกิจที่ยากเสียยิ่งกว่าการเก็งกำไรในหุ้นปั่น ​ไม่ว่าปกรณ์จะเดินไปมุมไหนของบ้าน ร่างโปร่งในชุดบ๊อกเซอร์หรือเสื้อตัวโคร่งก็มักจะเดินตามต้อยๆ เหมือนลูกสุนัขเดินตามเจ้าของ แม้ว่าปกรณ์จะทำเป็นตีหน้ายักษ์ใส่ ไม่ยอมปริปากพูดด้วยสักคำ หรือแม้แต่เดินหนีเข้าห้องทำงาน เติร์กก็ทำเพียงแค่นั่งกอดเข

​"ฮือออ... พี่กรณ์ดุเติร์ก... พี่กรณ์ใจร้าย... ฮือออ..." เติร์กทรุดตัวลงนั่งกอดเข่าร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่กับพื้นพรมหน้าโต๊ะทำงาน ปล่อยโฮออกมาอย่างหนักหน่วงด้วยความเสียใจ​เสียงร้องไห้จ้าของเติร์กผสมกับเสียงแจ้งเตือนระบบมาร์จิ้นดังระรัว ทำให้ปกรณ์รู้สึกเหมือนหัวใจจะระเบิดเป็นเสี่ยงๆ พลางมือขึ้นขยี้ผมตัวเองอย่างหัวเสีย หายใจหอบถี่ด้วยความโมโหปนรู้สึกผิด​ผ่านไปสักพัก... เสียงสะอื้นฮักๆ ของเด็กหนุ่มที่นั่งขดตัวอยู่กับพื้นเริ่มดึงสติอันกระเจิดกระเจิงของปกรณ์กลับมาทีละน้อย​ปกรณ์กะพริบตาปริบๆ มองร่างสั่นเทาของเติร์กที่นั่งน้ำตาไหลพรากด้วยความรู้สึกผิดวิ่งวาบเข้ามาในอก... ให้ตายสิ... ปกรณ์ไปตวาดเด็กพิเศษที่คิดอะไรตรงไปตรงมาแบบนี้ทำไมกันนะ​โบรกเกอร์หนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ ปิดหน้าจอแท็บเล็ตชั่วคราว ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินอ้อมไปหยุดตรงหน้าเติร์ก ปกรณ์ถอดหายใจยาว ย่อตัวลงนั่งยองๆ ใช้มือเรียวเกลี่ยน้ำตาออกจากแก้มของเติร์กเบาๆ​"อย่าร้องสิ...ขอโทษ...ที่เสียงดังใส่..." ปกรณ์เอ่ยเสียงอ่อนลงอย่างจำยอม แม้จะไม่ถนัดการง้อใครก็ตาม "ลุกขึ้นมาเร็ว... เดี๋ยวพี่ไปทำขนมปังทาเนยนมข้นสูตรพิเศษที่นายชอบใ

ปกรณ์กรีดร้องเสียงกระเส่า สมองขาวโพลนจนแทบระเบิด มัดกล้ามเนื้อแผ่นหลังและหน้าท้องเกร็งกระตุกวูบวาบ ความเสียวซ่านจากแก่นกายใหญ่โตที่กระแทกเข้าออกอย่างดุดันผสานกับแรงบีบขยำแผงอกกว้างและยอดอก ทำให้ร่างกายของปกรณ์พรั่งพรูปล่อยน้ำรักทะลักไหลนองเตียงนอนจนเกิดเสียงแฉะน่าอาย แต่เติร์กยังไม่หนำใจ เด็กหนุ่มกระแทกเน้น ๆ อีกสองสามครั้งก่อนจะดึงแก่นกายออกพรวดเดียวจนเกิดเสียงดัง พรืด! เติร์กจับปกรณ์พลิกให้นอนหงายราบลงไปกับเตียง จัดการอ้าเรียวขาออกกว้าง ชันเข่าขึ้นสูงจนเผยให้เห็นช่องทางด้านหลังที่บวมเป่งอ้าเผยอและฉ่ำโชกไปด้วยน้ำรักอย่างน่าเวทนา เติร์กทิ้งตัวลงซุกหน้าลงกับหว่างขาของปกรณ์ทันที! ลิ้นร้อนชื้นตวัดเลียรัวเข้าใส่จุดกระสันและช่องทางที่ยังพรั่งพรูด้วยน้ำรัก สลับกับการใช้เรียวนิ้วแกร่งสามนิ้วสอดแทรกกระแทกเข้าไปในช่องทางด้านหลังอย่างรัวเร็วและหนักหน่วง ไร้ซึ่งความปรานีใด ๆ " เติร์ก... เลียแบบนั้น... เสียวรู... โอ๊ย... ไม่ไหวแล้ว... จะแตกอีกแล้ว...!" ปกรณ์จิกทึ้งกลุ่มผมสีดำสลวยของเติร์กแน่น แอ่นสะโพกรับสัมผัสรัวเร็วจนตัวลอย มัดกล้ามเนื้อต้นขาสั่นระริก เติร์กเงยหน้าขึ้นมา ทั้

รอยยิ้มใต้ถุนสูง แสงแดดอ่อนยามสายของเดือนตุลาคมทอดผ่านทิวสนและยอดใบไม้หนาทึบลงมาเคลือบผืนหญ้าสีเขียวขจี ลมหนาวระลอกแรกของปีเริ่มโชยพัดพาเอาไอเย็นจาง ๆ ลงมาจากยอดดอยอินทนนท์เข้ามาโอบกอดตัวบ้านไม้สักทองสไตล์โมเดิร์นลอฟท์ผสมผสานความเป็นไทยประยุกต์ที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางธรรมชาติอันเงียบสงบในอำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่ ตัวบ้านถูกออกแบบให้มีใต้ถุนสูงโปร่งโล่ง ลมธรรมชาติพัดผ่านเข้ามาปะทะผิวกายตลอดทั้งวัน เสาปูนเปลือยขัดมันรองรับโครงสร้างไม้เนื้อแข็งด้านบนที่ผ่านการขัดเคลือบเงาอย่างประณีต พื้นที่รอบบ้านรายล้อมไปด้วยแปลงดอกไม้เมืองหนาวหลากสีสัน ทั้งไฮเดรนเยียสีฟ้าครามและกุหลาบอังกฤษที่กำลังเบ่งบานชูช่อรับแสงแดดอ่อน ๆ ถัดไปไม่ไกลคือแปลงผักสวนครัวปลอดสารพิษที่ปลูกเรียงรายเป็นระเบียบ ทั้งสะระแหน่ โหระพา และผักสวนครัวรั้วกินได้ ส่งกลิ่นหอมจาง ๆ เจือมากับสายลม บรรยากาศโดยรอบเงียบสงบและรื่นรมย์ เสียงนกกระจาบตัวเล็ก ๆ ส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้วประสานกับเสียงใบไม้ไหวระลอกคลื่น ทว่าความสงบอันสมบูรณ์แบบนั้นกลับถูกทำลายลงด้วยความวุ่นวายภายในบ้านหลังใหญ่ ตึง! ตึง! ตึง! ตึง! เสียงฝีเท้าเร่งรี