Todos los capítulos de SEX TOY บำเรอร้ายนายจอมนิ่ง: Capítulo 11 - Capítulo 20

​ฉันพยายามดิ้นเพื่อให้เป็นอิสระ แต่แรงน้อยนิดของฉัน ดูๆแล้วมันยากเหลือเกินที่จะชนะสองแรงของผู้หญิงสองคนนี้ ยิ่งฉันดิ้น ทั้งแขนทั้งไหล่ฉันก็เหมือนโดนล็อคแน่นขึ้น แน่นจนฉันรู้สึกว่าเสื้อเริ่มเสียรูปทรง“เอ๊ะ! นั่นมันรอย รอย...อร๊ายยย!!!” ยัยนี่กรี๊ดทำไม หรือว่า เธอจะเห็นรอยแดงที่แถวๆเนินอกของฉัน เพราะฉันรู้สึกว่าสาบเสื้อมันแยกออกเพราะแรงดึง ใช่ มันต้องใช่แน่ๆ แบบนี้พวกนี้ก็รู้หมดสิว่าฉันเคยผ่านเรื่องน่าอายมา ฉันอุตส่าห์หาแป้งมาปิดรอยที่คอจนหมดแล้ว แต่ตรงเนินฉันไม่ได้ปิด ก็ฉันไม่คิดว่าจะมีใครมาดึงทึ้งฉันแบบนี้ แล้วฉันควรจะทำไง ทำไงดี“ปล่อย ปล่อยฉันนะ!” ฉันพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงเพื่อให้ตัวฉันเป็นอิสระอีกครั้ง แต่ผลก็เป็นอย่างเดิม คือไม่หลุด“ปล่อยเหรอ จะให้พวกฉันปล่อยอีร่านอย่างเธอไปอย่างนั้นเหรอห้ะ! ไม่มีทางซะหรอก!” ฉันโดนตวาดใส่หน้า ก่อนจะถูกบีบแก้มอย่างแรง“บอกมานะ เอากันไปกี่ครั้งแล้ว ห้ะ ไปอ่อยริวจนเขาเอาเธอไปกี่ครั้งแล้ว!!!”“พวกกูว่าอย่าถามให้เสียเวลาเลย ดอกทองแบบเนี้ย ตบแม่ง!”“หึ นั่นสินะ คราวนี้จะตบให้หน้ายับจนอ่อยผู้ไม่ได้ไปเลย! อีวีริน! อีโสเภณี!!!” มือที่บีบแก้มฉันเปลี่ยนเป็

​อยู่ๆริวเขาก็ถามฉัน เสียงเขาทั้งเบาและนิ่งก็จริง แต่สิ่งที่ปนมากับน้ำเสียงและสายตามันทำฉันจุกไปหมด ...เขาจะดูถูกฉันไปถึงไหน จะมีสักครั้งมั้ยที่เขาจะพูดดีๆกับฉัน ทำดีกับฉันบ้าง แต่นั่นสินะ คงไม่มี แล้วมันก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่ฉันต้องทนให้เขาพูดเสียดแทงหัวใจอยู่แบบนี้“ทำอะไร” เขาถามฉันนิ่งๆ คงเพราะฉันพยายามดึงแขนตัวเองออกจากมือเขา ฉันไม่อยากให้เขาพยุง ไม่อยากฟังคำพูดถากถางของเขาแล้ว ยิ่งฟังก็ยิ่งเจ็บ เจ็บจนอยากจะร้องไห้“ฉันจะเดินเอง ปล่อย” ฉันฝืนกลืนเสียงสะอื้นแล้วบอกเขาไปโดยไม่มองหน้าเขา ตอนนี้ฉันทำอย่างเดียวคือพยายามทำให้ตัวเองเป็นอิสระ“อยู่นิ่งๆ อย่าดื้อ”“ฉันไม่ได้ดื้อ แต่ฉันจะเดินเอง ปล่อยฉัน”“อยากโดนเหมือนที่ลานจอดรถหรือไง” เขาทำฉันชะงัก ก่อนจะเงยมองเขาอย่างไม่เข้าใจเลย ไม่รู้เมื่อไหร่ เขาจะเลิกใจร้ายกับฉันสักที“นายมันก็ดีแต่ข่มเหงคนไม่มีทางสู้” ฉันข่มน้ำตาพูดออกไป ข้างในตัวฉันมันเจ็บจนไม่รู้จะเจ็บยังไงแล้ว“เกลียดฉันมากนักหรือไง ถึงได้ขยันทรมานกันขนาดนี้ ฮือ ฮึก” น้ำตามันไหลออกมาจนได้“ใช่ ฉันเกลียด” เขาตอบออกมานิ่งๆ ส่วนน้ำตาฉัน เขาคงมองผ่านมันไปเหมือนเป็นแค่เศษฝุ่น

​JIRIN2 ทุ่ม“มาแล้วเหรอ!” ทันทีที่ฉันเดินเข้ามาหลังร้าน เสียงตวาดก็ดังลอยมาเข้าหูฉันทันที แล้วถ้าถามว่าฉันตกใจมั้ย คำตอบคือไม่เหลือ“ถ้าคราวหน้ามีอีกนะ ฉันจะไล่เธอออก!” พี่ลอร่าชี้หน้าฉันแล้วตวาดอีกรอบ เอ่อ ฉันไม่แน่ใจว่าจำชื่อนี้กันได้มั้ย คือพี่ลอร่าเป็นผู้จัดการผับที่ฉันทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟอยู่น่ะ คนที่ฉันพูดถึงเมื่อเช้า ว่าเขาคงโทรตามฉันไม่รู้กี่สายต่อกี่สายแล้วเมื่อคืนนี้เรื่องที่ฉันไม่ได้มาทำงานโดยไม่บอกไม่กล่าว แล้วก็เป็นจริงอย่างที่ฉันคิด พี่ลอร่าโทรหาฉันหลายสายจริงๆ ฉันเพิ่งจะได้เอาโทรศัพท์ออกมาดูตอนที่รีบหลบหน้าริวไปเข้าห้องน้ำ จากนั้นพี่ลอร่าก็โทรมาอีกรอบพอดี บอกว่าจะไล่ออกถ้าวันนี้ฉันไม่มาทำงานอีก ส่วนเหตุผลที่ฉันหายไปดื้อๆเมื่อคืนนี้ เขาไม่ได้ถามหรอก เขาบอกอย่างเดียว คือวันนี้ต้องมา จะเป็นจะตายยังไงก็ต้องมา ฉันเลยจำเป็นต้องลากสังขารน่าเวทนาของฉันมาจนถึงผับจนได้ เพราะถ้าไม่อย่างนั้น เอ่อ คือหมายถึงถ้าฉันโดนไล่ออกน่ะ ฉันต้องอดตายแน่ๆ ในเมื่องานเดี๋ยวนี้มันหายากแค่ไหนใครๆก็รู้ งานที่ฉันมีอยู่ฉันเลยจำเป็นต้องรักษามันเอาไว้ก่อน ส่วนเรื่องอื่น ช่างมันละกัน“เอ่อ ค่ะ จีข

​แล้วผมก็จัดการจับเข่าเธอให้แยกออก ก่อนกระแทกเข้าไปสุดแรง“โอ๊ย!” หึ สงสัยคงจะเจ็บ แต่ช่างหัวเธอสิ ช่วยไม่ได้ ก็อยากไม่ร่วมมือเองทำไม เจอแบบนี้ก็สมควรผับๆๆๆๆ...ผมกระแทกท่อนเอ็นของผมเข้าไปในรูฟิตของเธอรัวๆเต็มแรง ผมยังเจ็บอยู่บ้างก็จริงนะ เพราะของเธอมันรัดผมแน่นไปหมด แต่ตอนนี้ผมเสียวมากกว่า รูเธอมันโคตรฟิต ยิ่งกระแทกก็ยิ่งมันส์“ซี้ดดด... เอาเธอนี่มันส์ชิบหาย”ผับๆๆๆๆๆ...ผมกระแทกไม่หยุด ก็บอกแล้วไงว่ายิ่งใส่ก็ยิ่งมันส์“อื้อ ริว ฮึก เจ็บ นาย ฮึก เบาๆ” ผมเห็นเธอกำผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่แล้วกัดฟันหลับหูหลับตาบอกผม ทั้งตัวเกร็งไปหมด ผมรู้สึกได้จากการที่เธอเกร็งน้องสาวเธอ“อย่าเกร็ง แล้วเธอจะไม่เจ็บ” ผมบอกเธอไปพลางซอยเอวเข้าหาร่องเธอไปพลาง“อื้อ แต่ฉัน ฉันไม่”“เชื่อฉัน ถ้าไม่อยากตายคาคxxฉันก็หยุดเกร็งเดี๋ยวนี้” ผมสั่งเธอเสียงแข็ง ให้ตายสิ ยัยนี่ดื้อด้านชะมัด“นะ...นาย นายมันใจร้าย ฮือ ฮึก” เจ็บจะตายห่าอยู่แล้ว ยังจะอุตส่าห์กัดฟันด่าผมอีก ผมนี่เชื่อเธอเลยจริงๆ“ใช่ ฉันมันใจร้าย แล้วฉันก็ใจร้ายได้มากกว่าที่เธอคิดอีก”หมับ!ผมยกตัวเธอขึ้นมานั่งคร่อมตักผม ก่อนกระชับแก้มก้นเธอให้ขย่มผมรัวๆ

​1 สัปดาห์ต่อมา...ทั้งอาทิตย์ที่ผ่านมา ฉันจำเป็นต้องอยู่ที่คอนโดริวตามที่เขาต้องการโดยปริยาย เพราะเขาไม่ปล่อยให้ฉันคลาดสายตาเลย เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ เวลาอยู่ที่มหาลัย เขาก็ตามติดฉันอย่างกับปาท่องโก๋ พออยู่คอนโด เขาก็ให้นอนห้องเดียวกัน เตียงเดียวกันกับเขา แถมฉวยโอกาสนอนกอดฉันทุกคืน โชคดีนะที่แค่กอดกับคลอเคลียนิดหน่อย เพราะถ้าไม่อย่างนั้น ป่านนี้อาการระบมตรงน้องสาวของฉันมันคงยังไม่หายแอ๊ด...อยู่ๆประตูห้องน้ำก็เปิดออก จริงสิ ลืมบอกไปว่าเมื่อกี้ ริวอาบน้ำอยู่ ส่วนฉันอาบเสร็จแล้ว และฉันก็กำลังนั่งเครียดอยู่ตรงปลายเตียง เพราะคืนนี้ก็เป็นอีกคืนที่ฉันไม่ได้ไปทำงาน โชคดีที่พี่ลอร่าเชื่อเรื่องที่ฉันโทรไปลาแล้วโกหกว่าเป็นไข้หวัดใหญ่ แต่นี่มันก็เป็นอาทิตย์แล้ว มันควรจะหายได้แล้ว เพราะถ้าขืนฉันยังโกหกต่อ ไม่ว่าจะป่วยจริงหรือป่วยการเมือง ยังไงฉันก็ต้องโดนไล่ออกแน่ๆ“ต้องให้พูดซ้ำมั้ย” อยู่ๆฉันก็ได้ยินริวพูดแบบนี้ งั้นแสดงว่าก่อนหน้านี้ เขาต้องพูดอะไรออกมาสักอย่าง“เอ่อ ฉันขอโทษ ฉันไม่ทันฟัง นายพูดใหม่ได้มั้ย” ฉันบอกไม่ค่อยเต็มเสียง ก่อนริวจะเดินมาหยุดตรงหน้าฉัน บนตัวเขามีผ้าขนหนูพันท่อนล่างแค่ผ