Semua Bab SEX TOY บำเรอร้ายนายจอมนิ่ง: Bab 1 - Bab 10

คำนี้ก็เหมือนกัน กว่าจะพูดออกมาได้ เล่นเอาลำบากแทบแย่ เพราะมัวแต่อึ้งในความหล่อของเขาอยู่ บ้าจริง ความหล่อนี่มันดาเมจรุนแรงชะมัด แต่!!! ทำไมเขาถึงมองฉันแบบนั้นล่ะ มองด้วยแววตานิ่งๆ หน้าก็นิ่ง แต่ทำเอาฉันแทบไม่กล้าหายใจ มันเหมือนเขาไม่พอใจฉัน ไม่สิ! ไม่ใช่แค่ไม่พอใจ แต่มันเหมือนรุนแรงกว่านั้น แล้วเขาโกรธอะไรฉันล่ะ แค่ฉันเดินชนเขาเอง ก็ฉันขอโทษแล้วนะ ส่วนอาการตะลึงในความหล่อของเขา ฉันว่าฉันก็เก็บมิดแล้วเหมือนกัน ไม่ได้แสดงอาการอะไรมากมายจนถึงขั้นกับเสียมารยาทสักหน่อย...?-?“อย่างเธอขอโทษเป็นด้วยเหรอ” เขาพูดประโยคนั้นด้วยเสียงนิ่งๆ แต่ฉันรู้สึกได้ว่าเขาจงใจแดกดัน เพราะสายตาที่เขามองฉันมันก็ยังเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือไม่ได้เป็นมิตรเลยสักนิด แล้วฉันก็งงมากด้วย งงทั้งท่าทางของเขา แล้วก็คำพูดของเขาที่ฉันเพิ่งจะได้ยินไป“นายหมายความว่าไง” พอฉันถาม ฉันก็ได้ยินเขาทำเสียง ‘หึ’ ในคอ แล้วมองฉันนิ่งๆ แต่ฉันรู้สึกได้ว่าเหมือนเขากำลังสมเพช เหมือนฉันมีหน้าถามออกไปได้ยังไง ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจ อะไรประมาณนั้นน่ะ ก่อนอยู่ๆเขาก็เดินเข้าหาฉัน เล่นเอาฉันถอยหลังแทบไม่ทัน เพราะตอนนี้หน้าเขานิ่งก็จริง แต่มันน่า

​“คนอย่างเธอนี่ระดับความอายกับความสำนึกมันอยู่ตรงไหนกัน ถึงไม่คิดจะรู้สึกผิดอะไรเลย สิ่งเลวๆที่ทำลงไป ไม่ได้คิดเลยใช่มั้ยว่ามันผิด เธอถึงยังกล้าทำเรื่องคาวๆตามสันดาน ยังจะกล้ารับจ๊อบนอนกับใครต่อใคร ทั้งๆที่ควรจะสำนึกตั้งแต่เรื่องชั่วๆของเธอมันแดงไปทั่ว ม. !” เขาตะคอกใส่หน้าฉันจนฉันตกใจพูดไม่ออก“นี่ถ้าคืนนี้บังเอิญไม่มีคิว เธอคงรับจ็อบไปกับไอ้เจมส์มันแล้วสินะ หึ สงสัยลูกค้าเธอคืนนี้มันคงกระเป๋าหนักใช่เล่น เธอถึงกล้าปฏิเสธลูกเศรษฐีไฮโซอย่างไอ้เจมส์” เขามองฉันอย่างโคตรสมเพช“ตอบมาดิ เงียบทำไม!”“ฉัน ฉันเปล่านะ ฉันไม่ได้ทำแบบนั้น ฉัน ฉันไม่ใช่วีริน” ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะพูดความจริงกับเขา เพราะถ้าขืนปล่อยให้เขาเข้าใจผิดไปมากกว่านี้ มีหวัง เขาต้องฆ่าฉันตายแน่ๆ“เธอว่าไงนะ” เขาเอียงหน้ามองฉัน แรงบีบที่แก้มฉันลดลงนิดนึง แต่ความน่ากลัวในสีหน้าและท่าทางไม่ได้ลดลงเลย แต่ฉันก็จะกัดฟันฝืนความกลัวแล้วอธิบายกับเขาแล้วกัน ในเมื่อมันคงจะเป็นทางที่ดีที่สุดแล้ว“ฉัน ฉันบอกว่าฉันไม่ใช่วีริน แต่ฉันชื่อจีริน ฉันเป็นน้องสาวฝาแฝดของวี วีเขาให้ฉันมาเรียนแทนเขา แต่ฉันไม่รู้จริงๆว่าวีเขาทำเรื่องแบบนี้เอาไว้ เข

​คราวนี้เขาถลกเสื้อชั้นในฉันขึ้นแล้วพุ่งเข้ามาดูดนมฉัน ไม่สิ! แบบนี้ไม่เรียกดูดหรอก เรียกว่าจงใจกัดมากกว่า แถมนมอีกข้าง เขาก็ขยำแรงๆจนฉันรู้สึกเหมือนเนื้อหนังมันจะขาดติดมือเขาไป“อื้อ เจ็บ ฮือๆ ปล่อยนะ ปล่อย ฮือๆ ช่วยด้วย”“ยังไม่เลิกโง่อีกเหรอ!”“โอ๊ย!” เขาดันฉันจนติดประตูแรงกว่าเดิมจนหลังฉันมันคงระบมไปแล้ว ไหนจะตะขอเสื้อในที่โดนประตูดันจนมันกระทบกับหลังฉันเต็มๆอีก ตอนนี้ฉันเจ็บทุกทาง มันทรมานเหลือเกิน เพราะปากและมือของเขาก็ยังไม่เลิกรุนแรงกับหน้าอกของฉัน“นาย ฉันเจ็บ ฮือๆ”“ช่วยไม่ได้ เธอเลือกแบบนี้เอง ให้เอาบนเตียงดีๆไม่ชอบ ชอบแบบท่ายาก ฉันก็จัดให้อยู่นี่ไง แล้วจะมาร่ำร้องหาสวรรค์นรกอะไร!”“โอ๊ย!” เขาทั้งดูดทั้งขยำแรงกว่าเดิม ก่อนฉันจะรู้สึกว่ามือเขามันเลื่อนลงไปป้วนเปี้ยนอยู่แถวๆสะดือและหน้าท้องของฉัน“อือ อย่านะ ฮือ ฮึก”“อย่าทำแค่นี้ใช่มั้ย หึ ฉันก็รู้อยู่แล้วล่ะ ว่าร่านๆอย่างเธอ แค่นี้คงไม่ถึงใจ!”“กรี๊ด!!!” อยู่ๆเขาก็ถลกกระโปรงพลีทของฉันขึ้น“อย่านะ ฮือๆ ฉันไม่ได้ต้องการแบบนี้ ปล่อยฉัน ฮือๆ” ฉันรีบบอกทั้งเสียงสะอื้น เพราะตอนนี้เขาพยายามดึงกางเกงในฉัน และไม่ว่าฉันจะพยายามขัดขื

​“จริงสิ แล้วนี่มันกี่โมงแล้ว” ฉันพยายามสลัดเรื่องเลวร้ายพวกนั้นทิ้งไป ก่อนจะหันซ้ายหันขวาเพื่อหานาฬิกา จะได้รู้ว่าตอนนี้มันข้ามคืนมารึยัง แล้วนาฬิกามันอยู่ไหนนะ อ้อ นั่นไง เจอแล้ว มันติดอยู่ที่ผนังเหนือหัวเตียงขึ้นไปน่ะ“6 โมง!!!” ที่ฉันต้องตกใจขนาดนี้ เพราะฉันมั่นใจว่ามันต้อง6โมงเช้าแน่ๆ ไม่ใช่6โมงเย็น ถ้างั้นฉันก็ซวยแล้ว เพราะเมื่อคืนฉันขาดงานที่ผับโดยไม่ได้โทรไปลา“ทำไงดีจี ทำไงดี เมื่อคืนพี่ลอร่าต้องโทรมาตามหลายสายแน่ๆ” ฉันหันซ้ายหันขวาลนลานหาโทรศัพท์ แต่ไม่เจอเลย เพิ่งนึกได้ว่ามันอยู่ในกระเป๋าเป้ของฉัน นั่นสิ แล้วกระเป๋าเป้ของฉันอยู่ไหนล่ะ?“หรือจะตกอยู่บนพื้น” ไม่ได้การแล้ว ฉันต้องรีบหาให้เจอ“อุ๊ย!” ฉันลืมไปว่าบนตัวฉันมันไม่มีอะไรอยู่เลยนอกจากร่องรอยความป่าเถื่อนของผู้ชายคนนั้น ส่วนเสื้อผ้าฉัน รู้สึกว่ามันจะตกเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นแบบกระจัดกระจายทั่วไปหมด เพราะเมื่อวานฉันจำได้ว่าเขาถอดกางเกงในฉันที่หน้าประตู พอเขาพาฉันขึ้นมาบนเตียง เขาถึงได้ดึงทึ้งทุกชิ้นที่เหลือลงพื้นไปอย่างไม่คิดจะสนใจทิศทาง งั้นอันดับแรก ฉันคงต้องขอยืมผ้าห่มสีขาวบนเตียงมาพันตัวก่อน จากนั้นก็ลงไปเก็บเสื้อผ้า

​RYUผมอุ้มวีรินมาจนถึงรถ ก่อนยัดเธอเข้าไป จากนั้นถึงจะโยนเป้เธอไปไว้ตรงเบาะหลัง แต่จะว่าไป เป้เธอมันควรต้องเรียกว่าโคตรพ่อโคตรแม่เป้มากกว่า แม่งเก่าชิบหาย ทนใช้เข้าไปได้ยังไง วันดีคืนดี ไอ้สายสะพายมันจะขาดใส่เอาวันไหนก็ไม่รู้ปึก!ผมปิดประตูรถ ก่อนเดินอ้อมไปขึ้นรถฝั่งคนขับ ในใจผมก็อดคิดไม่ได้ เมื่อก่อนวีรินไม่ได้ใช้กระเป๋าเก่าๆแบบนี้ ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าผมจำไม่ผิด เธอเปลี่ยนกระเป๋าใหม่แทบทุกเดือน แล้วที่ห้องเธอคืออะไร ผมไม่เห็นจะมีกระเป๋าพวกนั้นสักใบเดียว แถมห้องก็เล็กอย่างกับรูหนู เตียงก็ไม่มี ห้องน้ำก็น่าจะไม่ เอาตรงๆคือไม่มีอะไรเลย นอกจากพวกของใช้ส่วนตัวของเธอซึ่งก็เหมือนจะมีไม่มาก นอกนั้นก็เป็นพวกหนังสือแล้วคนอย่างยัยนี่อยู่เข้าไปได้ไง?คือถ้าอยู่แบบนี้ได้ จะต้องไปขายตัวทำไม หรือว่าเดี๋ยวนี้ตกอับ ลูกค้าไม่มี?จริงสิ เหมือนผมยังไม่ได้บอกว่าอยู่ๆทำไมถึงโผล่มานี่ งั้นบอกเลยละกัน จำได้ใช่มั้ยครับ ที่ผมบอกว่าเธอต้องรับผิดชอบ นี่ไง ผมเลยตามมาลากเธอถึงหอ ตอนแรกผมไม่รู้หรอกว่าเธออยู่ห้องไหน เลยไปถามคนดูแลหอ โกหกเขาว่าเป็นแฟนกับวีริน เขาเลยยอมบอกให้ แต่ผมเคาะประตูเท่าไหร่ วีรินก็ไม่