Semua Bab SEX TOY บำเรอร้ายนายจอมนิ่ง: Bab 21 - Bab 30

​JIRIN@มหาลัยเปิดแห่งหนึ่งในที่สุดฉันก็มาถึงมหาลัยทันจนได้ โชคดีที่รถเมล์คันนั้นบังเอิญมาพอดี นึกว่าจะต้องรอเก้อแล้วชวดการสอบซะแล้ว ต้องขอบคุณรถเมล์คันนั้นจริงๆ ถึงแม้คนขับจะออกแนวนักซิ่งไปหน่อยก็เถอะ แต่ถึงยังไง ฉันก็ต้องขอบคุณเขาอยู่ดีติ๊ง!ลิฟต์มาพอดี งั้นฉันไปสอบก่อนนะ จะทำได้รึเปล่าก็ไม่รู้ เพราะพักหลังๆมา ฉันไม่ค่อยได้อ่านหนังสือเลย แต่ฉันจะพยายามทำให้ดีที่สุดก็แล้วกัน...~^^~#Jirin EndRYUผมตามวีรินมาจนเกือบจะทัน แต่สุดท้ายก็ไม่ทัน เพราะเธอวิ่งเข้าลิฟต์ไปแล้ว แล้วทำไมต้องรีบร้อนขนาดนั้นด้วยวะ แล้วที่สำคัญ เธอมาที่นี่ทำไม?“ขอโทษนะครับ” ผมเดินเข้าไปถามยามที่ยืนอยู่ใกล้ๆ“ครับ?”“คือ วันนี้ที่นี่เขาทำอะไรกันเหรอครับ ทำไมนักศึกษาเยอะเป็นพิเศษ”“อ๋อ ตอนนี้ทางมหาวิทยาลัยกำลังอยู่ในช่วงสอบน่ะครับ แล้วบังเอิญวันนี้ก็เป็นวันสอบวันแรก”“สอบ?”“ครับ” เขาตอบมาแบบนี้ งั้นผมคงไม่มีอะไรจะถามอีก“ขอบคุณครับ” แล้วผมก็เดินเลี่ยงออกมา แต่ก็ยังรู้สึกค้างคาไม่หาย ทำไมวีรินต้องมาสอบด้วยวะ เธอเรียนควบ 2 ที่เหรอ ทำไมผมไม่เคยรู้ แต่อีกไม่นานหรอก รอให้เธอสอบเสร็จก่อน ผมต้องได้รู้แน่!#

​ฉันนั่งรอริวอยู่ในรถ สักพักก็รู้สึกเหมือนท้ายรถถูกเปิดออกและปิดลงในเวลาอันรวดเร็ว ก่อนประตูฝั่งคนขับจะถูกดึงออกตามด้วยเจ้าของรถที่ก้าวเข้ามานั่ง จากนั้นเขาก็จัดการออกรถทันที ด้วยท่าทางนิ่งๆตามแบบฉบับของเขานั่นแหละ คำพูดอะไรสักคำ ก็ไม่มีเล็ดลอดออกมาจากปากของเขาเลย แต่อย่าว่าแต่พูดเถอะ ขนาดหน้าฉันเขายังไม่หันมามอง ตลอดทางก็เป็นอย่างนั้น เขาสนใจแต่การขับรถ แต่ฉันชินแล้วล่ะ ฉันรู้แล้วว่านิสัยพื้นฐานของเขาเป็นแบบนี้ อืม... จะว่าไปแล้ว ก็คล้ายๆพวกผีดิบในหนังฝรั่งอยู่เหมือนกันนะ นิ่งๆเงียบๆ แต่ร้ายกาจชะมัด“หน้าฉันมันดูแปลกประหลาดจนเธอต้องจ้องตลอดทางเลยหรือไง” อยู่ๆเขาก็ทักขึ้นมา ทั้งๆที่ยังขับรถอยู่ เอ๊ะ? แล้วเขาเห็นได้ไง ว่าฉันจ้องหน้าเขาอยู่ ไม่สิ ไม่ได้จ้อง แค่เหลือบๆมองเอง“เปล่า ไม่ใช่ เอ่อ ไม่ใช่อย่างนั้น” ฉันพูดกับเขา แต่ดูเหมือนเขาจะไม่สนใจจะคุยกับฉันแล้ว เพราะเขาไม่ตอบอะไร หน้าก็ไม่หันมามอง เอาแต่ขับรถท่าเดียว ในรถเลยเงียบมาตลอดทาง จนกระทั่งถึงคอนโด“ไม่ลงเหรอ” ที่เขาทักคงเป็นเพราะว่าฉันยังนั่งอยู่ ทั้งๆที่เขาดับเครื่องยนต์แล้ว“เอ่อ ฉันขอโทรศัพท์คืนก่อนได้มั้ย” นี่แหละ คือเหตุผล

​ฉันพยายามย่นคอหนีพร้อมกับแกะมือหนวดปลาหมึกของเขาออก แต่มันก็ช่างยากเย็นเหลือเกิน จนฉันอดคิดไม่ได้ ว่านิ่งๆอย่างเขา ทำไมถึงได้หื่นขนาดนี้“ริว อื้อ อย่า ไม่เอานะ” เขารุกหนักขึ้นจนฉันขนลุกไปหมดแล้ว แถมไอ้ท่อนแข็งๆของเขาก็คอยดุนดันก้นฉันอยู่ด้านล่างเป็นกำลังเสริมอีกด้วย นี่เขาจะรุกฉันทุกทางเลยหรือไง“ริว ขอร้อง อย่าทำนะ” พอจนปัญญา ฉันก็จำเป็นต้องขอร้องอย่างหมดสภาพเหมือนทุกที“ถ้าไม่ให้ทำก็ห้ามดื้ออีก”“อือๆๆ จะไม่ดื้อแล้ว” ฉันพยักหน้ารัวๆแบบไม่ต้องคิด“ดี งั้นก็ถูสบู่ให้หน่อย”“ถูสบู่?...อุ๊ย!” อยู่ๆเขาก็ยกฉันให้หันไปหาเขา แถมท่าที่เขาจัดให้มันก็ช่างสุ่มเสี่ยงเหลือเกิน เพราะตอนนี้ไอ้เจ้านั่นของเขามันชี้โด่เด่อยู่ตรงน้องสาวฉัน“เอ่อ ริว ฉัน ฉันว่าแบบนี้มัน” เสียงฉันมันสั่นจนพูดได้ยากเย็นเหลือเกิน ขนาดน้ำในอ่างที่ตอนนี้เต็มอ่างแล้วจะเป็นน้ำอุ่น ฉันยังหนาวเลย“มันอะไร”“เอ่อ คือ มัน มัน...”“ติดอ่างอีกแล้วนะ หรือบางทีฉันควรจะจัดการขั้นเด็ดขาดกับนิสัยนี้ของเธอสักที” แล้วเขาก็โน้มหน้าเข้ามา ดีนะฉันหลบทัน“อื้อ ไม่เอาแล้ว ก็ได้ ฉันจะพูด จะพยายามพูดแบบปกติก็ได้”“เข้าใจง่ายดี งั้นก็ถูสบ

​เดี๋ยวนะ เมื่อกี้เขาพูดว่า...“อุ๊ย!” อยู่ๆริวก็จับมือฉันแถมดึงให้ลุกขึ้นยืนอีกต่างหาก“จะทำอะไร”“ไปกับฉัน”“ไปไหน”“หาข้อมูลทำรายงาน” เขาตอบแค่นั้นแล้วดึงฉันออกไป นี่เขาไม่คิดจะถามความสมัครใจหรือคิดจะทำให้ฉันกระจ่างบ้างเลยเหรอ ไม่รู้หรือไงว่าสิ่งที่เขาทำมันทำให้ฉันสับสนไปหมดแล้ว...- - !!!ตกเย็น...หลังจากที่ริวพาฉันไปขลุกอยู่ห้องสมุดทั้งวัน จากนั้นเขาก็ลากฉันมาที่รถแล้วขับออกมาจากมหาลัยโดยที่ไม่พูดอะไรสักคำ ก็ได้! ในเมื่อเขาไม่พูด งั้นฉันพูดเอง“นายจะไปไหน นี่ไม่ใช่ทางกลับคอนโดไม่ใช่เหรอ”“เดี๋ยวถึงก็รู้เอง” เขาตอบแค่นั้น แล้วก็ไม่พูดอะไรอีกเลย เอาแต่ขับรถ จนกระทั่งรถจอดลงที่หน้าร้านอาหารร้านนึง แล้วเขาจอดรถทำไม หรือว่าจะหิว?“จอดรถทำไมเหรอ” ฉันถามเพื่อความแน่ใจ“ตามมา” คิดเหมือนฉันมั้ยว่าเขาตอบไม่ตรงคำถามเลยสักนิด แถมตอนนี้ก็ลงจากรถไปแล้วด้วย เห้อ! ช่วยไม่ได้ ลงตามไปละกัน“อุ๊ย! พี่ริว” ทันทีที่ริวเปิดประตูเข้าไปในร้าน ฉันก็ได้ยินเสียงนี้ เพราะฉันเดินตามริวเข้าไปติดๆ ว่าแต่ ผู้หญิงที่เป็นคนเรียกริวแถมยังแสดงท่าทางดีอกดีใจขนาดนั้นเป็นใครกัน ดูๆแล้วคงจะสนิทกันมาก ถึงได

​ผมรีบมาตามโลเคชั่นที่เด้งขึ้นมาในไลน์ แต่ไม่ได้เอาโทรศัพท์เครื่องนั้นมาด้วยหรอก ผมมาแต่ตัว กับความต้องการความจริง แล้วตอนนี้ความจริงกำลังใกล้เข้ามา เมื่อผมเห็นผู้หญิงที่เป็นเป้าหมายนั่งอยู่ตรงมุมหนึ่งของร้านอาหาร“ฉันจะง้างความจริงทุกอย่างจากปากเธอให้ได้” ผมบอกตัวเองด้วยความมุ่งมั่น ก่อนเดินเข้าไปหาเธอที่โต๊ะอย่างไม่คิดลังเล“มาแล้วเหรอ ฉันรอแกอยุ...ริว!!?” คงเป็นเพราะเธอเงยขึ้นมาเห็นผมซะก่อน สิ่งที่กำลังจะพูดเลยชะงักไป เหลือแต่ความตกใจแทน ส่วนผมเหรอ ตอนนี้คำพูดที่ว่าวีรินมีฝาแฝด ผมเชื่อสนิทใจไม่มีความข้องใจหลงเหลืออีกแล้ว เมื่อผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าผม ผมมั่นใจว่าใช่วีรินร้อยเปอร์เซ็นต์ ส่วนผู้หญิงหน้าตาแบบนี้อีกคนนึง ผู้หญิงที่ตอนนี้กำลังนอนหลับอยู่ที่คอนโดผม ใช่ เธอคือผู้หญิงที่ผมทำผิดต่อเธออย่างไม่น่าให้อภัย“นายมาที่นี่ได้ไง!”“มาเอาความจริง” ผมตอบเธอนิ่งๆ แต่เธอกลับมองผมอย่างหวาดระแวง“ความจริงอะไร”“เธอรู้อยู่แก่ใจ เธอส่งฝาแฝดไปเรียนแทนเธอทำไม”“นะ...นาย นายพูดอะไร ฉันก็ไปเรียนของฉันอยู่ทุกวัน” สิ่งที่เธอพูดมาผมคงเชื่อ ถ้าตอนนั้นผมคิดจะต่างคนต่างอยู่กับเธอ และไม่คิดจะลากวีริน(ต