All Chapters of สยบรักเพลิงกัลป์: Chapter 1 - Chapter 10

ปึก! ปึก! ปึก!เสียงเนื้อกระทบกันดังกึกก้องไปทั่วทั้งห้องของโรงแรมชื่อดังแห่งหนึ่ง ในย่านมหาวิทยาลัย MRTเหตุเกิดจาก นับดาว หรือ พชิรา รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจครอบครัวที่ไม่สนใจเธอ หญิงสาวจึงตัดสินใจไปเที่ยวบาร์โฮสต์เพียงลำพังและเรื่องราวไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น…คนตัวเล็กนอนราบอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ พลางหรี่ตาจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของผู้ชายที่อยู่ด้านบน เขามีผมสีเทา ดวงตาคมเฉี่ยว จมูกโด่งเป็นสัน อีกทั้งยังใส่ต่างหูรูปงูอีกด้วย“พะ พี่ชื่ออะไรคะ” เธอเอ่ยถามย้ำเสียงสั่น เพราะเขาไม่ยอมบอกชื่อตัวเองเลย อ้างว่าเป็นกฎ แล้วอย่างนี้เธอจะครางว่าอะไรล่ะ“ไม่จำเป็นต้องรู้ เพราะยังไงเราก็ไม่ได้เจอกันอีก” เขาตอบเสียงเรียบอย่างไม่ใส่ใจนักเพราะสำหรับ เพลิงกัลป์ หรือ วีรวิชญ์ เขายึดมั่นในกฎกติกาของตัวเอง ครั้งเดียวจบไม่มีซ้ำรอบสอง แต่สำหรับคนใต้ร่างในตอนนี้ เขาจะถือว่าเป็นกรณีพิเศษ เพราะเธอยังเวอร์จิ้น คืนนี้เขาจึงตั้งใจจะให้เธอได้รับความประทับใจอย่างเต็มที่เมื่อคิดได้เช่นนั้น…เอวสอบก็เริ่มกระแทกกระทั้นเข้าใส่กลีบกุหลาบงามในจังหวะถี่ยิบทันที จนร่างบางโยกสั่นคลอนไปตามแรงตอกอัดของเขามือเล็กจิกลงบนแขนแกร่งของอี

หลังจากที่ไต้ฝุ่นกลับออกไป นับดาวก็นอนไถหน้าจอโทรศัพท์มือถืออย่างน่าเบื่อหน่ายอยู่บนโซฟาตัวยาวเช่นเดิมทว่าจู่ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดเข้ามาในหัวของเธอ ร่างบางจึงคลี่ยิ้มออกมาอย่างมีแผน ก่อนจะดีดตัวลุกนั่งพรวดทันทีเธอหันไปมองเจ้าคอปเปอร์ที่นอนอยู่ข้างกาย พลางยื่นมือไปลูบศีรษะของมันเบาๆ แล้วเอ่ยขึ้น“อยู่ห้องคนเดียวก่อนนะครับ เดี๋ยวมี๊มานะ”สิ้นเสียงหวาน คนตัวเล็กก็จัดแจงทรงผมให้เข้าที่ แล้วเดินไปหยิบกระเป๋าสะพายแบรนด์หรูที่วางอยู่บนโต๊ะในห้องนอน ก่อนจะเดินออกมาด้วยท่าทางอารมณ์ดีใช้เวลาไม่นาน รถสปอร์ตคันหรูของนับดาวก็แล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าคลับชื่อดังแห่งหนึ่งคลับแห่งนี้คือที่ที่ ไต้ฝุ่นพี่ชายของเธอส่งพิกัดมาให้เมื่อวันก่อน แล้วบอกว่าจะพาเธอมาเปิดหูเปิดตาไม่รอช้า เธอก้าวลงจากรถทันที พลางสะบัดผมเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าไปด้านในอย่างไม่รีรอทว่า...“เดี๋ยว! ขอตรวจบัตรด้วยครับ” เสียงทุ้มของการ์ดประจำหน้าคลับเอ่ยขึ้นนับดาวชะงักเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มบางๆ ให้กับอีกฝ่าย“บัตรอะไรคะ บัตรเครดิตได้ไหม?” เธอแกล้งถามด้วยแววตาใสซื่อ“บัตรประชาชนครับน้อง อายุถึงไหมเนี่ย?” อีกฝ่ายพูดพลางมองสำรวจเธอตั้งแต่ห

เช้าวันเปิดเทอมติ้ด ติ้ด ติ้ดเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทว่าเพลิงกัลป์กลับดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมศีรษะ ราวกับต้องการตัดขาดจากสิ่งรบเร้าภายนอกแต่ในที่สุดเขาก็เริ่มทนไม่ไหว ชายหนุ่มเอื้อมมือควานหาโทรศัพท์มือถือ ก่อนจะกดปิดเสียงด้วยความรำคาญ แล้วดีดตัวลุกนั่งพรวดในทันทีเขาสะบัดผ้าห่มออกอย่างรวดเร็ว พลางยีผมตัวเองเบาๆ แล้วก้าวลงจากเตียงตรงไปยังห้องน้ำอย่างช้าๆใช้เวลาไม่นานนัก เพลิงกัลป์ก็แต่งตัวเสร็จเรียบร้อย เขาอยู่ในชุดกางเกงยีนขายาวสีดำซีด คู่กับเสื้อยืดสีดำเรียบ จากนั้นจึงเอื้อมมือไปหยิบเสื้อช็อปวิศวะสีแดงมาสวมทับอีกทีร่างสูงคว้ากุญแจรถที่วางอยู่บนโต๊ะข้างทีวี ก่อนจะเดินออกจากบ้านด้วยท่าทีสบายๆทันใดนั้น ดวงตาคมกริบก็เหลือบไปเห็นหญิงสาวข้างบ้านกำลังจะขึ้นรถสปอร์ต คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เขารู้สึกคลับคล้ายคลับคลากับรูปร่างของเธออย่างบอกไม่ถูกแต่ก่อนจะทันได้คิดอะไรต่อ รถคันนั้นก็แล่นออกไปจนลับสายตา เพลิงกัลป์สะบัดศีรษะเบาๆ ไล่ความคิดออกจากหัว ก่อนจะคร่อมรถบิ๊กไบค์คู่ใจ แล้วขับมุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัยทันที@มหาวิทยาลัย MRTเมื่อรถสปอร์ตคันหรูของนับดาวแล่นเข้ามาจอดข้างตึ

ในระหว่างที่เพลิงกัลป์กับกลุ่มเพื่อนกำลังเดินเข้ามาใต้ตึกวิศวกรรมศาสตร์ จู่ๆ เชือกรองเท้าผ้าใบของเขาก็หลุดโดยไม่รู้ตัวชายหนุ่มสะกิดแขนของไต้ฝุ่นที่เดินนำอยู่ด้านหน้า ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ“พวกมึงขึ้นไปกันก่อนเลย แม่ง! เชือกรองเท้ากูหลุดว่ะ”ไต้ฝุ่นหันหลังกลับมามองเขาอย่างรวดเร็ว พลางตอบกลับทันควัน“รีบผูก พวกกูรอได้”เพลิงกัลป์พยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงผูกเชือกรองเท้าทันทีทันใดนั้น ก็มีเสียงหวานของใครบางคนตะโกนเรียกชื่อเพื่อนของเขา ทว่าชายหนุ่มกลับไม่ได้สนใจ เขาเพียงขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้าผูกเชือกรองเท้าที่หลุดลุ่ยด้วยท่าทีไม่รีบร้อน“พี่ไต้ฝุ่น!”ไต้ฝุ่นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองตามเสียงนั้น เมื่อสายตาคมสบเข้ากับร่างบางในชุดนักศึกษาที่กำลังวิ่งเข้ามา แววตาเรียบนิ่งก็แปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนทันตา“อย่าวิ่งดิ เดี๋ยวล้ม”นับดาวหยุดยืนหอบหายใจอยู่ตรงหน้าพี่ชาย พวงแก้มขึ้นสีระเรื่อจากการวิ่ง หน้าอกสั่นกระเพื่อมเบาๆ ตามจังหวะหายใจ ก่อนจะพึมพำเสียงแผ่ว“แฮ่กๆ เหนื่อย...”“ไม่เหนื่อยได้ไง แล้ววิ่งมาหาเฮียมีอะไรหรือเปล่า” ไต้ฝุ่นเอ่ยถาม พลางจับปอยผมที่ปรกใบหน้าน้องสาวไปทัดไ

วันต่อมากิจกรรมรับน้องดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง จนมาถึงช่วงเย็น...เสียงประกาศจากโทรโข่งก็ดังขึ้นเรียกความสนใจจากเหล่านักศึกษาปีหนึ่งได้เป็นอย่างดี“น้องๆ ครับ พรุ่งนี้ก็เป็นวันรับน้องวันสุดท้ายแล้ว มาเจอกันที่นี่เวลาเดิมนะครับ...ส่วนวันนี้แยกย้ายกันกลับบ้านได้ครับผม”สิ้นเสียงนั้น นักศึกษาปีหนึ่งก็ยิ้มกว้างอย่างดีใจ พลางยันตัวลุกขึ้นยืนแล้วพูดคุยกันเสียงดังเจี๊ยวจ๊าวนับดาวหันไปมองเพื่อนสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ ก่อนจะเอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงสดใส“ไปกินหมูกระทะกันไหม พี่ฝุ่นก็ไปด้วยนะ”เพราะเรื่องที่เธอเป็นน้องสาวของไต้ฝุ่นจากแก๊ง YOLO คนตัวเล็กได้เล่าให้เพื่อนๆ ฟังไปตั้งแต่วันแรกที่รู้จักกันแล้ว“ขอบายนะ เราอยากพักอะ” ไอริสว่า พร้อมกับทำสีหน้าเหนื่อยล้า“ขอบายเหมือนกัน” เพิร์ลเอ่ยเสริมจากนั้นเธอจึงพยักหน้ารับเบาๆ ไม่ได้ฝืนชวนต่อ พลางส่งยิ้มให้เพื่อนทั้งคู่ด้วยความเข้าใจ“อือ...งั้นกลับกันดีๆ นะ” เธอพูดพลางโบกมือลาอีกฝ่ายหลังจากนั้น คนตัวเล็กก็หมุนตัวเดินไปหาไต้ฝุ่นที่ยืนรออยู่ไม่ไกลนักทันทีตึก! ตึก! ตึก!เมื่อเดินไปถึง เธอก็ยกมือขึ้นมาลูบหน้าท้องตัวเองเบาๆ พลางมองหน้าพี่ชายอย่างออดอ้อน แล้วเอ่