LOGINเช้าวันเปิดเทอม
ติ้ด ติ้ด ติ้ด เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทว่าเพลิงกัลป์กลับดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมศีรษะ ราวกับต้องการตัดขาดจากสิ่งรบเร้าภายนอก แต่ในที่สุดเขาก็เริ่มทนไม่ไหว ชายหนุ่มเอื้อมมือควานหาโทรศัพท์มือถือ ก่อนจะกดปิดเสียงด้วยความรำคาญ แล้วดีดตัวลุกนั่งพรวดในทันที เขาสะบัดผ้าห่มออกอย่างรวดเร็ว พลางยีผมตัวเองเบาๆ แล้วก้าวลงจากเตียงตรงไปยังห้องน้ำอย่างช้าๆ ใช้เวลาไม่นานนัก เพลิงกัลป์ก็แต่งตัวเสร็จเรียบร้อย เขาอยู่ในชุดกางเกงยีนขายาวสีดำซีด คู่กับเสื้อยืดสีดำเรียบ จากนั้นจึงเอื้อมมือไปหยิบเสื้อช็อปวิศวะสีแดงมาสวมทับอีกที ร่างสูงคว้ากุญแจรถที่วางอยู่บนโต๊ะข้างทีวี ก่อนจะเดินออกจากบ้านด้วยท่าทีสบายๆ ทันใดนั้น ดวงตาคมกริบก็เหลือบไปเห็นหญิงสาวข้างบ้านกำลังจะขึ้นรถสปอร์ต คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เขารู้สึกคลับคล้ายคลับคลากับรูปร่างของเธออย่างบอกไม่ถูก แต่ก่อนจะทันได้คิดอะไรต่อ รถคันนั้นก็แล่นออกไปจนลับสายตา เพลิงกัลป์สะบัดศีรษะเบาๆ ไล่ความคิดออกจากหัว ก่อนจะคร่อมรถบิ๊กไบค์คู่ใจ แล้วขับมุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัยทันที @มหาวิทยาลัย MRT เมื่อรถสปอร์ตคันหรูของนับดาวแล่นเข้ามาจอดข้างตึกวิศวกรรมศาสตร์ เธอก็ก้าวลงจากรถ แล้วเดินตรงเข้าไปในตัวอาคารอย่างไม่รอช้า จากนั้นคนตัวเล็กจึงยืนต่อแถวเซ็นชื่อเข้าร่วมกิจกรรมรับน้อง ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งต่อหลังเพื่อนๆ ด้านใน ในระหว่างที่เธอกำลังนั่งมองป้ายชื่อของตัวเองอยู่นั้น ก็มีใครบางคนเอื้อมมือมาสะกิดแขนของเธอ แล้วเอ่ยถามเสียงเบา “เธอเรียนสาขาไรอะ” นับดาวหันไปมองอีกฝ่ายทันที พลางส่งยิ้มบางๆ ก่อนจะตอบกลับเสียงใส “เราเรียนคอมอะ แล้วเธอล่ะ” “จริงดิ! เราก็เรียนคอมเหมือนกัน” ไอริสตอบกลับทันควันด้วยน้ำเสียงดีใจ “บังเอิญจัง…เรานับดาวนะ” เธอว่า พร้อมกับยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตร ทันใดนั้น อีกฝ่ายก็แนะนำตัวเอง แล้วพยักพเยิดไปทางเพื่อนสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ ทันที “เราไอริส ส่วนนี่เพิร์ล เรียนวิศวะคอมเหมือนกัน” “อือ” คนตัวเล็กยิ้มกว้าง พร้อมกับพยักหน้ารับเบาๆ หลังจากนั้น ทั้งสามคนก็เริ่มพูดคุยกันอย่างเป็นกันเอง บรรยากาศอบอวลด้วยความตื่นเต้นและความคุ้นเคยที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว เสียงหัวเราะเบาๆ ดังแทรกอยู่ท่ามกลางความวุ่นวายของลานกว้างที่กำลังเตรียมต้อนรับกิจกรรมรับน้องที่ใกล้จะเริ่มต้นในอีกไม่กี่นาที อีกฟากฝั่ง เพลิงกัลป์และกลุ่มเพื่อนนั่งอยู่บนชั้นสองของตึกวิศวกรรมศาสตร์ พลางก้มลงมองลานกว้างชั้นล่าง ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยเหล่านักศึกษาปีหนึ่ง “น้องปีหนึ่งมีแต่สวยๆ ทั้งนั้นเลยว่ะ” ช็อปเปอร์พูดขึ้นพลางเอนตัวพิงราวระเบียง ดวงตาคมจับจ้องรุ่นน้องที่กำลังนั่งเรียงแถวกันอย่างไม่ละสายตา เพลิงกัลป์เหลือบมองเพื่อนตัวเองทันที ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ “เขาให้ดูความเรียบร้อยของภาพรวม ไม่ได้ให้ดูสาวไอ้สัส” “หึ! อย่าให้กูเห็นมึงเหล่สาวนะไอ้เพลิง” อีกฝ่ายสวนกลับทันควัน ทันใดนั้น ผิงผิงเพื่อนสาวคนเดียวในกลุ่มก็เอ่ยขึ้นขัดจังหวะ “พวกมึงจะเถียงกันทำไมเนี่ย” ทว่าทั้งสองไม่ทันได้ตอบอะไร เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือของไต้ฝุ่นก็ดังขึ้นก่อน กริ๊ง!! “เดี๋ยวกูมา” ไต้ฝุ่นพูดสั้นๆ ก่อนจะลุกจากเก้าอี้ เดินออกไปคุยโทรศัพท์ด้านนอกห้องทันที ไม่นานนัก รุ่นน้องปีสองคนหนึ่งก็เดินสวนเข้ามา ใบหน้าดูรีบร้อนเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้น “พี่ผิงผิงครับ ปีนี้น้องปีหนึ่งเยอะกว่าพี่ปีสองเยอะเลยครับ ทำให้พี่รหัสไม่พอ ผมสามารถเอาพี่ปีสามหรือปีสี่มาช่วยเสริมได้ไหมครับ” “เอาดิ! แล้วขาดเยอะไหม?” ผิงผิงตอบกลับอย่างรวดเร็ว พลางย้อนถามเสียงเรียบ “ประมาณสิบคนครับ” “อืม…ถามความสมัครใจของรุ่นพี่ก่อนแล้วกัน แล้วค่อยเขียนคำใบ้เพิ่มไว้จับฉลาก” “ได้ครับ” อีกฝ่ายพยักหน้ารับ ก่อนจะทำท่าเดินออกไป ทว่าเพลิงกัลป์กลับเอ่ยรั้งเอาไว้อย่างรวดเร็ว “ไอ้แบงค์! เดี๋ยวก่อน” ไม่รอช้า เขารีบเดินจ้ำอ้าวเข้าไปหาแบงค์ พลางกอดคอแล้วกระซิบข้างหูอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เมื่อคุยกันเสร็จ เพลิงกัลป์ก็ผละออกมา รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นตรงมุมปากหยักโดยไม่รู้ตัว จากนั้นจึงเดินกลับไปนั่งที่เดิม ช็อปเปอร์กับผิงผิงหันมามองหน้ากันด้วยความสงสัย ก่อนที่ช็อปเปอร์จะถามเสียงขุ่น “เมื่อกี้มึงคุยอะไรกับไอ้แบงค์วะ?” “ไอ้แบงค์มันเป็นหลานรหัสกู กูจะคุยกับมันไม่ได้หรือไง” เขาตอบเสียงเรียบ พลางหันไปมองรุ่นน้องปีหนึ่งที่นั่งรวมตัวกันอยู่ด้านล่างทันที “แปลกๆ นะมึง” ช็อปเปอร์ว่า จากนั้นเพลิงกัลป์ก็ไหวไหล่เล็กน้อยอย่างไม่แยแส ไม่นานนัก ไต้ฝุ่นก็เดินกลับเข้ามาในห้อง แล้วเอ่ยถามขึ้น “พวกมึงจะลงไปดูรับน้องด้านล่างไหมวะ?” ช็อปเปอร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะย้อนถามออกไป “ทำไมปีนี้มึงถึงอยากลงไปวะ” “กูจะไปดูน้องกู” ไต้ฝุ่นตอบเสียงเรียบ จากนั้น เพลิงกัลป์ก็ถามต่อทันที “น้องมึงเรียนวิศวะเหรอ?” “เออ!” “คนไหนวะ” ช็อปเปอร์เอ่ยถามด้วยความอยากรู้ ไต้ฝุ่นหันมามองเพื่อนทีละคน สีหน้าจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “เดี๋ยวกูบอก แต่พวกมึงอย่าเสือกยุ่งกับน้องกูเด็ดขาด” คำพูดนั้น ทำให้ช็อปเปอร์ตอบกลับอย่างรวดเร็วโดยไม่ลังเล “กูไม่ชอบเด็ก มึงไม่ต้องห่วง” ไต้ฝุ่นพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะหันไปทางเพลิงกัลป์ “แล้วมึงล่ะ?” “กูไม่นิยมเอาน้องเพื่อนครับ”ผ่านไปหลายชั่วโมงในตอนนี้ช็อปเปอร์เอนกายนอนหนุนลงบนตักของผิงผิงอย่างสบาย โดยที่เธอนั่งพิงพนักโซฟาอีกที มือเล็กลูบเส้นผมเขาเบาๆ ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปยังหนังที่กำลังเล่นบนหน้าจอทีวีอย่างเงียบๆทว่าจู่ๆ เขาก็เอ่ยทำลายความเงียบลง“เมื่อคืนเธอติดค้างเค้าอยู่นะ”คนตัวเล็กก้มมองอีกฝ่ายทันที พลางเลิกคิ้วขึ้นอย่างไม่เข้าใจ“หืม?”ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตอบอะไร เสียงแจ้งเตือนจากแชตก็ดังขึ้นก่อนไม่รอช้า นิ้วหนารีบกดเข้าไปดูอย่างรวดเร็ว ก่อนจะดีดตัวลุกนั่งพรวดไต้ฝุ่น : ส่งคลิปวิดีโอหลังจากดูวิดีโอที่เพื่อนสนิทส่งมาจนจบ หัวคิ้วเข้มก็ขมวดเข้าหากันแน่นโดยอัตโนมัติ ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดเพราะคือคลิปของแฟนสาว ขณะกำลังเต้นอยู่บนโต๊ะเมื่อคืนก่อน คลิปดังกล่าวถูกใครบางคนแอบถ่ายเอาไว้โดยที่เธอไม่รู้ตัว และตอนนี้มันกลับถูกแชร์กระจายออกไปอย่างรวดเร็วผิงผิงหันไปหน้ามองแฟนหนุ่มที่กำลังทำสีหน้าเคร่งเครียด คิ้วเข้มขมวดแน่นราวกับมีเรื่องหนักใจ เธอจึงเอ่ยถามออกไปด้วยความเป็นห่วง“มีอะไรเหรอ?”“หงุดหงิดฉิบหาย” เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดปนหัวเสียทั้งคู่มองสบตากันนิ่งอยู่ชั่วขณะ ก่อนที่ช็อปเป
เวลาผ่านไปสักพักหนึ่ง หลังจากที่ทั้งคู่อิ่มเรียบร้อยแล้ว จึงพากันเดินช็อปปิ้งไปเรื่อยๆ เพื่อให้อาหารย่อยไม่นานนัก หนังที่จองเอาไว้ก็ใกล้จะเริ่มฉาย ทั้งสองจึงรีบเดินตรงไปยังโรงภาพยนตร์ทันทีหลังจากซื้อน้ำและป๊อปคอร์นเสร็จ ช็อปเปอร์ก็กุมมือแฟนสาวเอาไว้แน่น ก่อนจะพาเธอเดินเข้าไปด้านในเมื่อหนังเริ่มฉาย แสงไฟในโรงค่อยๆ มืดลง เขาหันไปมองแฟนสาวที่นั่งตัวเกร็งเล็กน้อย จึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง“หนาวไหม?”“แค่เย็นๆ อะ” เธอตอบกลับเสียงเบาทันใดนั้น คนตัวสูงก็ขยับเข้าไปใกล้เธออีกนิด พลางโอบกอดหญิงสาวเอาไว้แน่นผิงผิงยิ้มกว้างอย่างมีความสุข ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองแฟนหนุ่ม ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายท่ามกลางแสงจากจอภาพยนตร์“น่ารักจัง” เธอเอ่ยขึ้นสิ้นเสียงหวาน เขาก็ก้มลงมามองเธอเล็กน้อย และในจังหวะเดียวกันนั้น คนตัวเล็กก็ขยับขึ้นไปจุ๊บริมฝีปากหยักทันทีจุ๊บ!ยังไม่ทันที่ช็อปเปอร์จะได้ตั้งตัว เธอกลับหันไปมองจอภาพยนตร์ด้านหน้าอย่างรวดเร็ว ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเวลาผ่านไปประมาณเกือบสองชั่วโมง ในที่สุดหนังที่ดูในวันนี้ก็จบลงด้วยดี…เมื่อผู้คนเริ่มทยอยเดินออกไปจนเกือบหมด ทั้งคู่จึงลุกเดินตามไปอย่างช้
จากนั้นอีกฝ่ายก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ก่อนจะพากันลุกไปเต้นด้านหน้าเวทีช็อปเปอร์หันไปมองหน้าผิงผิงด้วยแววตาเป็นห่วง หัวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย พลางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนลง“เป็นเมนส์ทำไมไม่บอก ปวดท้องไหม?”“ไม่ได้เป็น…แค่ไม่อยากเต้น อยากนั่งกับเธออะ” เธอตอบพร้อมยิ้มกว้างคำพูดนั้น ทำเอาชายหนุ่มยกยิ้มขึ้นทันที ก่อนจะเอื้อมมือไปกุมมือเล็กเอาไว้แน่นใต้โต๊ะ ราวกับส่งผ่านความรู้สึกบางอย่างโดยไม่ต้องเอ่ยคำใดบรรยากาศรอบโต๊ะเงียบลงชั่วขณะ จนกระทั่งเพลิงกัลป์เอ่ยทำลายความเงียบลง“ไปต่อกันไหมวะ”“เอาดิ!” ไต้ฝุ่นตอบกลับทันควัน“กูรอถามแฟร์รี่ก่อน” โฬมพูดเสียงเรียบจากนั้นช็อปเปอร์ก็เอ่ยตอบขึ้น“กูไป…อ๊ะ!”ทว่าเขายังพูดไม่ทันจบประโยคดี หลังมือกลับถูกคนข้างกายหยิกลงอย่างรวดเร็ว จนต้องชะงักคำพูดไว้กลางคันชายหนุ่มหันไปมองหน้าแฟนสาวเล็กน้อย เธอกลับเลิกคิ้วขึ้นอย่างท้าทาย เขาจึงกระตุกยิ้มแล้วตอบกลับอีกครั้ง“กูต้องไปไหว้แม่ว่ะ”“ไหว้แม่ตอนตีหนึ่ง?” เพลิงกัลป์เลิกคิ้วถามช็อปเปอร์คว้าแก้วเหล้าขึ้นมาไว้ในมือ ก่อนจะตอบเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน“เออ…แม่ทูนหัว” พูดจบ เขาจึงกระดกมันเข้าปากในคราวเดีย
ช่วงพักกลางวัน หลังจากที่พวกเขาทานข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ช็อปเปอร์ก็กระซิบข้างใบหูแฟนสาวแผ่วเบา ว่ามีธุระต้องไปที่ตึกคณะบริหารธุรกิจ ก่อนที่เขาจะเดินแยกไปอีกทางผิงผิงนั่งอยู่ตรงโต๊ะประจำพร้อมกับเพื่อนสนิทอีกสองคน คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเป็นปมอยู่ตลอดเวลา ความคิดบางอย่างก่อตัวขึ้นในใจไม่หยุด เธอจึงตัดสินใจเงยหน้าขึ้นไปมองไต้ฝุ่นกับเพลิงกัลป์ แล้วเอ่ยขึ้น“กูไปหาเลย์ก่อนนะ” พูดจบ เธอก็เดินออกไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่รอฟังว่าอีกฝ่ายจะตอบว่าอะไรเมื่อคนตัวเล็กเดินไปถึงตึกคณะบริหาธุรกิจ ดวงตาคู่สวยก็กวาดมองหาใครบางคนทันที ก่อนจะเห็นเขานั่งอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่งไม่ไกลนักเธอค่อยๆ เดินย่องเข้าไปใกล้ ตั้งใจจะแอบฟังบทสนทนาของทั้งสองคนทว่าในจังหวะนั้นเอง ร่างบางกลับไม่ทันระวัง ทำให้เดินไปชนเข้ากับใครบางคนอย่างจัง“อ๊ะ!” เธออุทานขึ้นด้วยความตกใจอีกฝ่ายรีบโอบเอวเล็กเอาไว้แน่น เพื่อประคองไม่ให้ล้มลงไปเสียก่อนช็อปเปอร์หันขวับไปตามเสียงนั้นทันที หัวคิ้วเข้มขมวดแน่นด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะลุกพรวดเดินตรงเข้าไปหาแฟนสาวอย่างไม่รีรอ“ขอโทษด้วยนะ นายเป็นไรไหม?” ผิงผิงเอ่ยถามผู้ชายคนนั้นเสียงเบา“ไม่เป็นอะไร
ผิงผิงช้อนสายตาขึ้นไปมองเขาเล็กน้อย พลางอ้าปากครอบงำท่อนเอ็นเข้ามาในโพรงปากเล็ก แล้วใช้มือชักรูดส่วนล่างที่เหลืออย่างเป็นจังหวะ พร้อมกับผงกหัวขึ้นลงพร้อมๆ กันเขาจ้องมองคนตรงหน้าด้วยแววตาเป็นประกาย ก่อนจะเอื้อมมือไปรวบผมที่ปิดบังใบหน้าสวยไปไว้ด้านหลัง“ซี๊ดดด อ่าา~” ช็อปเปอร์สูดปากอย่างพึงพอใจไม่นาน ความวาบหวามก็เข้าเล่นงานจนเขาต้องเกร็งหน้าท้องแน่นคนตัวเล็กค่อยๆ เลื่อนใบหน้าลงไปโลมเลียสองก้อนข้างล่าง พลางลากลิ้นตั้งแต่โคนขึ้นมาจนถึงปลายหัวหยัก ก่อนจะดูดดุนหัวเห็ดที่แดงก่ำซ้ำๆ จนเขาสูดปากแล้วสูดปากเล่า“อื้ม...ซี๊ด~”สิ้นเสียงสั่นพร่า ผิงผิงก็ขยับโยกศีรษะตามแรงอารมณ์ความปรารถนาที่พลุ่งพล่านอยู่ภายในกายอย่างระรัว จนเสียงน้ำลายกระทบกับท่อนเนื้อดังกึกก้องไปทั่วห้อง“อ่าา~ ผิง โคตรเสียวเลยว่ะ” เขาเอ่ยออกมาเสียงสั่นมือหนากดศีรษะเล็กเอาไว้แน่น พลางกระแทกแก่นกายเข้ามาในโพรงปากของเธอจนเกือบมิดลำ“อื้อ~ อ๊อกๆ”ร่างบางเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะยกมือตีลงบนหน้าขาแกร่งหลายครั้งทว่าอีกฝ่ายกลับไม่มีท่าทีว่าจะหยุดเลยแม้แต่น้อย หนำซ้ำยังกระแทกเจ้ามังกรยักษ์เข้ามาอย่างถี่ยิบ“อ่าา~ จะแตกแล้ว ซี
สามปีต่อมาหลังจากที่ช็อปเปอร์พาผิงผิงไปฉีดยาคุมครั้งก่อน เธอก็เริ่มมีอาการแปลกๆ เพราะยาที่ฉีดเข้าไปนั้น ไม่ใช่ยาคุมกำเนิดเหมือนเช่นทุกครั้ง แต่กลับเป็นยาวิตามินบำรุงสำหรับการเตรียมตั้งครรภ์และแน่นอนว่า…เธอท้องโดยไม่รู้ตัวในตอนนี้ทั้งคู่ได้แต่งงานกันแล้วเมื่อสามปีก่อน และมีเจ้าตัวน้อยด้วยกันหนึ่งคน เป็นเด็กผู้ชาย หน้าตาหล่อเหลาเหมือนคุณพ่อเป๊ะ ชื่อว่าน้อง ปันคุณณ์ ปันคุณณ์อายุได้สองขวบกว่า มีพัฒนาการด้านร่างกายตอบสนองค่อนข้างดี แต่กลับยังมีการสื่อสารทางคำพูดค่อนข้างน้อย และมักจะเป็นเฉพาะตอนอยู่กับคุณพ่อเท่านั้นทุกวันผิงผิงจะคอยดูแลลูกและจัดการงานบ้านต่างๆ อย่างสม่ำเสมอ เธอสามารถทำหน้าที่เหล่านั้นได้เป็นอย่างดีโดยไม่ขาดตกบกพร่องวันนี้ก็เช่นกัน หญิงสาวยืนทำกับข้าวรอสามีอย่างมีความสุข ดวงตาคู่สวยชำเลืองมองไปยังกลางห้องโถงที่ลูกน้อยนอนหลับอยู่เป็นครั้งคราวไม่นานนัก อาหารที่เธอตั้งใจจัดเตรียมก็เสร็จเรียบร้อย พร้อมกับเสียงประตูถูกเปิดเข้ามาพอดีแอร๊ด!!“ลูกหลับอยู่เหรอ?” ช็อปเปอร์เอ่ยถามขึ้น เมื่อเห็นภรรยายืนอยู่ที่ครัวเพียงลำพังเธอหันขวับไปมองเขาทันที พลางยิ้มบางๆ แล้วรีบเช็ดมือเดิน







