Lahat ng Kabanata ng พ่ายรักช็อปเปอร์: Kabanata 31 - Kabanata 40

วันต่อมาผิงผิงตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ พลางอาบน้ำแต่งตัวไปเรียนด้วยท่าทางอารมณ์ดี ซึ่งแตกต่างจากทุกวันที่ผ่านมาอย่างเห็นได้ชัดในตอนนี้เธอกำลังนั่งอยู่หน้ากระจกใสบานใหญ่ มือเล็กหยิบลิปสติกขึ้นมาทาริมฝีปากบางจนเป็นสีชมพูระเรื่อ ดวงตาคู่สวยจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกตรงหน้าด้วยความภาคภูมิใจใบหน้าสวยถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพง คิ้วเรียวได้รูป จมูกโด่งเป็นสัน แก้มเนียนสีพีช ริมฝีปากแต้มสีอ่อนหวาน ทุกส่วนดูงดงามกลมกลืนจนยากจะละสายตา“อืม…สวยแล้ว” เธอพึมพำเสียงเบา พลางยิ้มกว้างเมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว คนตัวเล็กจึงคว้ากระเป๋าสะพายแบรนด์หรูขึ้นพาดบ่า ก่อนจะเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องทันทีหญิงสาวยกมือขึ้นเตรียมเคาะลงบนบานประตูของห้องข้างๆทว่ายังไม่ทันที่มือเล็กจะสัมผัสกับแผ่นประตู คนด้านในก็เปิดออกมาเสียก่อนแอร็ด!!ทั้งคู่ชะงักนิ่งไปชั่วขณะ ราวกับโลกหยุดหมุน สายตาของทั้งสองประสานกันอย่างเขินอาย หัวใจเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว ก่อนที่ช็อปเปอร์จะค่อยๆ ยื่นมือมากุมมือเธอเอาไว้แน่น“เมื่อคืนนอนหลับสบายไหม?” เขาเอ่ยถามเสียงนุ่มผิงผิงพยักหน้าช้าๆ พร้อมยิ้มกว้าง ก่อนจะย้อนถามกลับด้วยน้ำ

“ไม่ต้องใช้มันหรอก เค้ากินยาคุมอยู่”สิ้นเสียงหวาน ผิงผิงก็โน้มตัวลงไปจูบริมฝีปากหยักทันทีโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัวช็อปเปอร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ พลางอ้าปากค้างอย่างไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเอาแต่นั่งนิ่ง ไม่จูบตอบแม้แต่น้อย เธอจึงชะงักงัน ความกล้าหาญที่รวบรวมมาทั้งหมดค่อยๆ เลือนหาย ก่อนจะผละออกอย่างเชื่องช้าคนตัวเล็กเม้มริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นความรู้สึกที่เอ่อล้นอยู่ภายใน ดวงตาคู่สวยหลุบต่ำลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเบา“เอ่อ…เค้าคงเข้าใจผิด” พูดจบ เธอก็ลุกลงจากตักแกร่งอย่างช้าๆไอ้บ้าเอ๊ย!! น่าอายชะมัดเลยทว่ามือหนากลับกอดรั้งเอวบางเอาไว้แน่น พลางขยับให้เข้ามาแนบชิดกันมากยิ่งขึ้น แล้วเอ่ยถามเสียงทุ้มต่ำ“เข้าใจผิดอะไร?”ผิงผิงมองสบตาเขาตรงๆ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันด้วยความประหม่า ก่อนจะตอบออกไปแผ่วเบา“ที่พกถุงยางมา ไม่ได้จะเอามาใช้...”ทว่าเธอยังพูดไม่ทันจบประโยคดี ช็อปเปอร์ก็เอ่ยแทรกขึ้นก่อน“ตั้งใจเอามาใช้กับเธอนั่นแหละ แต่ตอนนี้มันไม่จำเป็นแล้ว” พูดจบ มือหนาก็รั้งท้ายทอยของคนบนตักลงมาประกบจูบอย่างรวดเร็ว“อื้อ~”เขาขบเม้มกลีบปากบางเบาๆ ด้วย

สองวันต่อมาผิงผิงยืนมองตัวเองอยู่หน้ากระจกใสบานใหญ่ด้วยแววตาพึงพอใจ เธออยู่ในชุดนักศึกษาแนบเนื้อ เสื้อรัดรูป กระโปรงทรงเอตัวยาวจนเกือบถึงตาตุ่ม รอยยิ้มกว้างค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวย“ใส่ยาวขนาดนี้ ไม่หลงรักหัวปักหัวปำให้มันรู้ไป” หญิงสาวพึมพำเสียงเบากับตัวเอง ก่อนจะหมุนตัวเดินไปคว้ากระเป๋าสะพายแบรนด์หรูขึ้นพาดบ่า แล้วเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องไปทันทีเนื่องจากวันนี้คนตัวเล็กต้องเดินทางไปมหาวิทยาลัยเพียงลำพัง เพราะแฟนหนุ่มของเธอมีแข่งรถในช่วงเย็น ทั้งคู่จึงตัดสินใจแยกย้ายกันไปเรียน@มหาวิทยาลัย MRT หลังจากที่ผิงผิงก้าวลงจากรถสปอร์ตคันหรู เธอก็ก้าวเดินตรงเข้าไปภายในตัวอาคารอย่างช้าๆทว่าคนตัวเล็กกลับไม่รู้ตัวเลยว่า กลุ่มเพื่อนของเธอกำลังเดินตามเข้ามาอยู่ห่างๆช็อปเปอร์จ้องมองแผ่นหลังของแฟนสาวที่เดินนำอยู่ด้านหน้าด้วยแววตาพึงพอใจ พลางยกยิ้มขึ้นเมื่อเห็นอีกฝ่ายยอมเชื่อฟังกันหญิงสาวสวมกระโปรงทรงเอยาวตามความต้องการของเขา ซึ่งเขาไม่คาดคิดเลยว่าเธอจะเลือกหยิบมันมาสวมในวันนี้ในระหว่างที่ชายหนุ่มกับกลุ่มเพื่อนกำลังเดินไปยังโต๊ะประจำนั้น ไต้ฝุ่นก็เหลือบสายตาไปเห็นเพื่อนสาวเดินอยู่ไม่ไกลนัก จึง

เช้าวันต่อมาแสงแดดสาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอนขนาดใหญ่ กระทบลงบนผิวหน้าขาวเนียนของผิงผิงช็อปเปอร์ที่นอนอยู่ข้างกายเหลือบมาเห็นพอดี เขาจึงยกมือขึ้นมาบังแสงแดดให้เธออย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าแสงนั้นจะรบกวนการพักผ่อนของอีกฝ่ายไม่นานนัก คนตัวเล็กก็ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองแฟนหนุ่ม แล้วเอ่ยเสียงแผ่ว“ตื่นแล้วเหรอ?” “อือ…หลับสบายไหม” เขาย้อนถามกลับทันควันผิงผิงส่ายหน้าไปมาช้าๆ พลางตอบเสียงอ่อน“ไม่ค่อยสบายอะ เค้ารู้สึกว่าเตียงมันแคบ”ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะพูดขึ้นอย่างขำขัน“เตียงไม่ได้แคบหรอก แต่เธอนอนดิ้นต่างหากล่ะ พาดขาไปมาอีก” เพราะคนตัวเล็กนอนดิ้นไปมา แถมเบียดเขาไม่หยุด จนสุดท้ายเขาเลือกจะไม่ขยับให้เธออีก“ก็มันสบายดีอ่า” เธอพึมพำเสียงเบาจากนั้นทั้งคู่ก็นอนกอดกันแนบชิด บรรยากาศภายในห้องเงียบสงบอยู่ครู่หนึ่ง มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของกันและกัน ก่อนที่ช็อปเปอร์จะเอ่ยทำลายความเงียบลง“วันนี้ไปดูหนังกันไหม?”ผิงผิงเงยหน้าขึ้นมามองเขาทันที ดวงตาคู่สวยเป็นประกายอย่างปิดไม่มิด“เอาดิ เค้าว่าจะชวนเธออยู่เหมือนกัน”“หึ! ใจตรงกันเลยเนอะ” เขาว่า พลางยกย

หลังจากที่ช็อปเปอร์ถอดเสื้อแขนยาวของตนออกมาผูกไว้รอบเอวของผิงผิงเสร็จเรียบร้อย เขาจึงหันหลังเดินกลับไปยังโต๊ะตัวเดิมที่นั่งอยู่ก่อนหน้า ระยะห่างระหว่างทั้งสองไม่ได้ไกลมากนัก ทำให้สามารถมองเห็นหญิงสาวได้อย่างชัดเจนทุกอิริยาบถทันใดนั้น เพลิงกัลป์ก็เอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย“ทำไมมึงไม่เอามันลงมาวะ”“ปล่อยบ้าง” เขาตอบเสียงเรียบ ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังแฟนสาวไม่วางตาคำตอบกับท่าทางของเพื่อนสนิทที่ดูสวนทางกันนั้น ทำเอาเพลิงกัลป์หัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้นอย่างรู้ทัน“หึ! กลัวมันไม่ให้เย็บละสิ”ช็อปเปอร์หันขวับไปมองอีกฝ่ายทันที สายตาคมฉายแววไม่สบอารมณ์เล็กน้อย พลางตอบกลับอย่างประชดประชัน“อวดรู้! มึงเป็นหมาหรือไง” เพลิงกัลป์ไหวไหล่เล็กน้อยอย่างไม่แยแส ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงขบขัน“กูเป็นพ่อหมาไง ที่ลูกกูชื่อคล้ายมึงอะ ฮ่าฮ่า”“ไอ้สัส! ชื่อมีเป็นร้อยเป็นพันไม่ตั้ง น้องนับดาวเสือกตั้งชื่อหมาคล้ายกูอีก” เขาว่า หัวคิ้วเข้มขมวดแน่นโดยอัตโนมัติ เพราะสุนัขของแฟนเพื่อนสนิท มีชื่อว่า คอปเปอร์จากนั้นไต้ฝุ่นก็เอ่ยแทรกขึ้นเสียงเรียบ“กูเป็นคนตั้งเอง”ช็อปเปอร์หันขวับไปมองอีกฝ่ายทันที สี