พ่ายรักช็อปเปอร์

พ่ายรักช็อปเปอร์

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-07-27
Oleh:  Lucypan_Baru saja diperbarui
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
45Bab
28Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ทำทุกอย่างเหมือนแฟน แต่สถานะเป็นเพียงแค่…เพื่อนสนิท เท่านั้น “เพื่อนกัน เขาไม่หวงกันหรอกนะเว้ย!” “แล้วเพื่อนที่ไหนเขาเอากันวะ”

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทนำ

กริ๊ง!!

เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ผิงผิง หรือ ฌาณิดา ยื่นมือออกจากผ้าห่มช้าๆ พลางเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงงัวเงีย

“ฮัลโหล…”

ทว่าเธอยังไม่ทันพูดจบประโยคดี ฐิติกา คุณแม่ของเธอก็รีบพูดแทรกขึ้นมาก่อน

(ผิงตื่นได้แล้วลูก วันนี้ไปเรียนวันแรกนะ)

สิ้นเสียงปลายสาย คนตัวเล็กก็เบิกตากว้างทันที พร้อมอุทานออกมาด้วยความตกใจ

“อร้าย! หนูลืมตั้งปลุกค่ะแม่ แค่นี้ก่อนนะคะ”

พูดจบ เธอก็กดวางสายอย่างรวดเร็ว พลางลุกลงจากเตียงเดินเข้าไปในห้องน้ำด้วยท่าทางลนลาน

เนื่องจากวันนี้เป็นวันแรกของการเรียนปีหนึ่งในมหาวิทยาลัยแห่งใหม่ สำหรับเธอที่เพิ่งย้ายเข้ามากลางเทอม กลับเริ่มต้นด้วยความโกลาหล

หญิงสาวใช้เวลาอาบน้ำแต่งตัวเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น ตอนนี้เธออยู่ในชุดนักศึกษาพอดีตัว มัดผมขึ้นลวกๆ แต่งหน้าโทนอ่อน ก่อนจะคว้ากระเป๋าสะพายขึ้นพาดบ่า แล้วกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกมาจากห้องด้วยความเร่งรีบ

ผิงผิงนั่งวินมอเตอร์ไซค์ที่แวะส่งผู้โดยสารอยู่หน้าคอนโด มุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัยทันที

“พี่คะ จอดตรงป้ายหน้ามหาวิทยาลัยนะคะ” เธอเอ่ยบอกคนขับด้วยน้ำเสียงสุภาพ พร้อมกับล้วงมือหยิบธนบัตรสีเขียวขึ้นมาสองใบ

เมื่อรถชะลอและจอดสนิท คนขับจึงหันมาพูดกับเธอ

“สี่สิบบาทครับ”

คนตัวเล็กก้าวลงจากรถอย่างคล่องแคล่ว พลางยิ้มบางๆ แล้วยื่นเงินให้กับเขา

“พอดีเลย ขอบคุณนะคะ” พูดจบ เธอจึงรีบหมุนตัวเดินเข้าไปยังมหาวิทยาลัยอย่างไม่รีรอ

อีกฟากฝั่ง

ช็อปเปอร์ หรือ ปภินวิช ยืนอยู่ข้างรถบิ๊กไบค์คู่ใจตรงประตูทางเข้ามหาวิทยาลัย MRT

หัวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่น แววตาแข็งกร้าวจับจ้องคนตรงหน้าอย่างไม่สบอารมณ์

“เลิกก็คือเลิก หยุดทำตัวน่ารำคาญสักทีดิ๊” พูดจบ เขาก็หันหลังเตรียมตัวคร่อมรถบิ๊กไบค์

ทว่าอีกฝ่ายกลับพุ่งเข้ามากอดเขาจากด้านหลังเอาไว้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด

“เค้กขอโทษ…เค้กบล็อกมันไปแล้ว เปอร์กลับมาคบกับเค้กนะ”

ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ พลางแกะมือของแฟนเก่าออกจากตัวอย่างไม่ลังเล ดวงตาคมกริบหันกลับมามองเธอตรงๆ สีหน้าฉายแววหงุดหงิดอย่างชัดเจน

“พูดให้มันรู้เรื่องหน่อยดิ๊ เลิกก็คือเลิกดิวะ”

“แต่เค้กไม่อยากเลิก เค้กรักเปอร์นะ” เธอพูดเสียงสั่น ดวงตาแดงก่ำราวกับกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่

ในจังหวะที่ช็อปเปอร์เบือนหน้าไปอีกทางด้วยความเหนื่อยหน่าย นัยน์ตาคมกลับเหลือบไปเห็นใครบางคนกำลังเดินผ่านมาพอดี

ทันใดนั้น เขาก็คว้าแขนของเธอรั้งเข้ามาโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว ร่างบางเซถลามาชนแผงอกแกร่งอย่างจัง

“อ๊ะ!” ผิงผิงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พลางเงยหน้าขึ้นมองคนที่จับแขนเธอไว้แน่น

สายตาของทั้งคู่ประสานกันอยู่ชั่วขณะ ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน หัวใจเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่

ตุบตับ…ตุบตับ…

อีกฝ่ายมีใบหน้าหล่อเหลา จมูกโด่งเป็นสันรับกับโครงหน้าชัดเจน ใส่จิลตรงคิ้วให้ลุคที่ดูดิบเท่ ต่างหูไม้กางเขนที่ห้อยลงมาช่วยให้ดูโดดเด่นสะดุดตา หนำซ้ำเขายังใส่เสื้อช็อปวิศวะสีแดง ยิ่งเสริมให้ดูมีเสน่ห์ในแบบที่ใครก็ยากจะละสายตา

ช็อปเปอร์หลบสายตาของคนในอ้อมแขน พลางโอบไหล่เธอแน่น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“นี่แฟนใหม่ฉัน เลิกตามตอแยสักที ยังไงฉันก็ไม่กลับไปคบกับเธอ”

สิ้นเสียงทุ้ม เค้กก็ได้แต่ยื่นนิ่ง หยาดน้ำตาร่วงหล่นออกมาโดยไม่อาจกลั้นไว้ได้

ผิงผิงกำลังจะเอ่ยปฏิเสธ ทว่าคนตัวสูงกลับกระชากแขนเธอไปยังรถบิ๊กไบค์ ก่อนจะสั่งเสียงเข้ม

“ขึ้นรถ”

“ไม่…”

เธอยังพูดไม่ทันจบประโยค ร่างบางก็ถูกอุ้มขึ้นไปนั่งบนบิ๊กไบค์อย่างง่ายดาย

“ว้ายยย!!”

ผิงผิงยังไม่ทันได้ตั้งตัว อีกฝ่ายก็บิดคันเร่งพุ่งเข้าไปภายในมหาวิทยาลัยทันที

ช็อปเปอร์คว้ามือคนด้านหลังกอดเอวตัวเองเอาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะพลัดตกรถ

ทันใดนั้น หญิงสาวก็ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะพยายามดึงมือตัวเองออก แล้วจับชายเสื้อเขาไว้เบาๆ แทน

“นายไม่สงสารแฟนเหรอ เธอร้องไห้ด้วยนะ” เธอพูดเสียงแผ่ว

คำพูดนั้น ทำเอาเขาขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะถามกลับอย่างไม่สบอารมณ์

“เรียนคณะไหน”

“วิศวะเครื่องกล” เธอตอบกลับทันควัน

ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอเบาๆ พลางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่อยากจะเชื่อ

“หึ! เรียนเครื่องกล…หรือแฟนอยู่เครื่องกล เอาดีๆ”

เพราะเขาเองก็เรียนวิศวะเครื่องกลเหมือนกัน แต่ไม่เคยเห็นหน้าเธอมาก่อนเลย

“ฉันเพิ่งย้ายมาอะ มาเรียนวันนี้วันแรก” ผิงผิงตอบ

ช็อปเปอร์พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะตอบสั้นๆ โดยไม่ถามอะไรเพิ่มเติม

“อืม”

“แล้วนายเรียนคณะอะไร” เธอย้อนถามกลับเสียงใส

“เหมือนกัน” เขาตอบเรียบๆ

ทันใดนั้น ผิงผิงก็เบิกตากว้าง ดวงตาคู่สวยเป็นประกายขึ้นมาทันที

“จริงดิ งั้นเรามาเป็นเพื่อนกันไหม”

“ไม่!” เขาปฏิเสธทันควัน

สิ้นเสียงทุ้ม คนตัวเล็กก็ขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะเอ่ยต่อรองอย่างไม่ยอมแพ้

“งั้นฉันจะไปบอกแฟนเก่านายว่านายโกหก นายไม่ได้มีแฟน เธอจะได้มาตามตื๊อต่อ…ชุดนักศึกษาของแฟนนาย คือมหาลัยเก่าฉันเอง” เธอว่า

ช็อปเปอร์ขับรถต่อไปเงียบๆ โดยไม่ตอบอะไร

“ว่าไง จะให้ฉันเป็นเพื่อนปะ” เธอถามย้ำ เมื่อรถจอดสนิทข้างตึกวิศวกรรมศาสตร์

“ลง ถึงแล้ว” เขาพูดเสียงเรียบ พร้อมก้าวเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

ไม่รอช้า ผิงผิงรีบเดินตามอีกฝ่ายเข้าไปภายในตัวอาคารทันที

“ให้ฉันเป็นเพื่อนด้วยนะ ฉันตั้งใจเรียนมากเลย เดี๋ยวให้ลอกข้อสอบด้วยก็ได้”

เธอยังคงพูดไม่หยุด จนกระทั่งถึงห้องเรียน

คนตัวเล็กยังคงเดินตามช็อปเปอร์เข้าไป แล้วเห็นเขานั่งลงข้างกลุ่มเพื่อน เธอจึงพูดขึ้นอย่างเง้างอน

“นายโคตรใจร้ายเลย คอยดูนะ...ฉันจะไปบอกแฟนเก่านาย”

“ตามใจ” เขาตอบสั้นๆ

ทันใดนั้น ไต้ฝุ่นที่นั่งข้างช็อปเปอร์ก็หันมาเอ่ยถามเพื่อนสนิทด้วยน้ำเสียงสงสัย

“ใครวะ?”

ชายหนุ่มยังไม่ทันได้ตอบอะไร ร่างบางก็รีบพุ่งเข้าไปแนะนำตัวเองทันที

“ฉันเป็นเพื่อนใหม่เขา ชื่อผิงผิงนะ”

คำพูดนั้น ทำให้ไต้ฝุ่นเหลือบไปมองหน้าช็อปเปอร์แวบหนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเรียบ

“อ๋อ...เราไต้ฝุ่น ส่วนนี่เพลิงกัลป์”

“ยินดีที่ได้รู้จักนะ ตรงนั้นว่างไหมอะ” เธอเอ่ยถาม พลางชี้นิ้วไปยังที่นั่งข้างเพลิงกัลป์

“ว่าง มานั่งดิ” เพลิงกัลป์ตอบ

คนตัวเล็กยิ้มบางๆ พลางก้าวเดินเข้าไป ทว่าจู่ๆ แขนเรียวกลับถูกใครบางคนรั้งเอาไว้อย่างรวดเร็ว

หมับ!!

“นั่งตรงนี้” ช็อปเปอร์พูด พร้อมมองไปยังเก้าอี้ข้างตน

“อือ” ผิงผิงพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ก่อนจะนั่งลงข้างเขาโดยไม่พูดอะไร

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
45 Bab
บทนำ
กริ๊ง!!เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ผิงผิง หรือ ฌาณิดา ยื่นมือออกจากผ้าห่มช้าๆ พลางเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงงัวเงีย“ฮัลโหล…” ทว่าเธอยังไม่ทันพูดจบประโยคดี ฐิติกา คุณแม่ของเธอก็รีบพูดแทรกขึ้นมาก่อน (ผิงตื่นได้แล้วลูก วันนี้ไปเรียนวันแรกนะ) สิ้นเสียงปลายสาย คนตัวเล็กก็เบิกตากว้างทันที พร้อมอุทานออกมาด้วยความตกใจ “อร้าย! หนูลืมตั้งปลุกค่ะแม่ แค่นี้ก่อนนะคะ”พูดจบ เธอก็กดวางสายอย่างรวดเร็ว พลางลุกลงจากเตียงเดินเข้าไปในห้องน้ำด้วยท่าทางลนลานเนื่องจากวันนี้เป็นวันแรกของการเรียนปีหนึ่งในมหาวิทยาลัยแห่งใหม่ สำหรับเธอที่เพิ่งย้ายเข้ามากลางเทอม กลับเริ่มต้นด้วยความโกลาหลหญิงสาวใช้เวลาอาบน้ำแต่งตัวเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น ตอนนี้เธออยู่ในชุดนักศึกษาพอดีตัว มัดผมขึ้นลวกๆ แต่งหน้าโทนอ่อน ก่อนจะคว้ากระเป๋าสะพายขึ้นพาดบ่า แล้วกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกมาจากห้องด้วยความเร่งรีบ ผิงผิงนั่งวินมอเตอร์ไซค์ที่แวะส่งผู้โดยสารอยู่หน้าคอนโด มุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัยทันที“พี่คะ จอดตรงป้ายหน้ามหาวิทยาลัยนะคะ” เธอเอ่ยบอกคนขับด้วยน้ำเสียงสุภ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-07-27
Baca selengkapnya
ตอนที่ 1 กระโปรงสั้นลงทุกปี
ปัจจุบันรถสปอร์ตคันหรูแล่นเข้ามายังมหาวิทยาลัยด้วยความเร็วสูง ก่อนจะค่อยๆ ชะลอและหยุดลงตรงข้างตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ผิงผิงเปิดประตูก้าวลงจากรถ ก่อนจะเดินเข้าไปภายในตัวอาคารด้วยท่าทางมั่นใจทันทีที่เธอเดินไปถึงโต๊ะประจำ ช็อปเปอร์ก็ขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น ดวงตาคมกริบจ้องมองเพื่อนสาวคนเดียวในกลุ่มตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า อีกฝ่ายอยู่ในชุดนักศึกษาแนบเนื้อ เสื้อรัดแน่นจนกระดุมแทบปริ หนำซ้ำยังสวมกระโปรงทรงเอสั้นเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น“กระโปรงมึงนี่สั้นลงทุกปีเลยเนอะ” เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ สายตาคมฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิดผิงผิงไหวไหล่เล็กน้อย ก่อนจะนั่งลงข้างเขา แล้วตอบกลับเสียงเรียบ“สงสัยมันหดมั้ง”“กูซื้อใหม่ให้เอาไหม?” เขาเลิกคิ้วถามขึ้นคนตัวเล็กยิ้มบางๆ พลางตอบออกไปอย่างไม่คิดมาก“เอาดิ! แต่ขอสั้นกว่าเดิมนะ นี่ยาวตั้งสิบสองนิ้วแน่ะ”สิ้นเสียงหวาน ช็อปเปอร์ก็ยื่นมือมาดีดหน้าผากของเธอ จนเกิดเสียงดังแป๊ะ!“โอ๊ยย!! กูเจ็บนะ” ผิงผิงอุทานเสียงดังลั่นทันที พลางยกมือขึ้นมาลูบหน้าผากตัวเองเบาๆ “เหอะ…ถ้าใส่สั้นกว่านี้ มึงก็ไม่ต้องใส่แล้ว” เขาพูดด้วยน้ำเสียงแข็งๆคำพูดและท่าทางขอ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-07-27
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2 กูไม่เล่นเพื่อน
วันต่อมาหลังจากที่ผิงผิงทำความสะอาดห้องเสร็จเรียบร้อย เธอก็คว้าถุงขยะที่มัดปากถุงแน่นแล้วเปิดประตูออกจากห้อง เพื่อเตรียมลงไปทิ้งด้านล่างทว่าในจังหวะเดียวกันนั้น ดวงตาคู่สวยก็เหลือบไปเห็นรุ่นน้องที่มหาวิทยาลัยซึ่งพักอยู่ห้องข้างๆ กำลังเปิดประตูเข้าห้องพอดีเธอยิ้มบางๆ พลางเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง“อ้าว! ป้องไปไหนมาเนี่ย แต่งตัวหล่อเชียว”อีกฝ่ายหันขวับมามองเธอทันที ก่อนจะตอบกลับอย่างอารมณ์ดี“ยังไม่ได้ไปไหนเลยครับพี่ ลืมกุญแจรถไว้ในห้อง ฮ่าฮ่า”ผิงผิงกวาดสายตามองคนตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า พลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วเอ่ยแซวออกไป “แต่งหล่อขนาดนี้ นัดสาวไว้อะดิ”ป้องหัวเราะในลำคอเบาๆ พร้อมยกยิ้มเจ้าเล่ห์“เดาเก่งจัง พี่เป็นหมอดูได้เลยนะเนี่ย”สิ้นเสียงนั้น เธอก็ยิ้มกว้าง พลางส่ายหน้าไปมาช้าๆ“ฮ่าฮ่า ขอให้สมหวังนะ เดี๋ยวพี่เอาขยะไปทิ้งก่อน เหม็นมาก” เธอพูด ก่อนจะก้มมองถุงขยะที่ถืออยู่ในมือ“โอเคครับ” ป้องตอบสั้นๆ พร้อมยิ้มกว้างจากนั้นคนตัวเล็กจึงหมุนตัวเดินลงไปทิ้งขยะด้านล่างคอนโดทันทีเมื่อผิงผิงกลับขึ้นมาบนห้อง เธอก็เดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโซฟาขึ้นมากดเล่นตาม
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-07-27
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3 ใครขโมยถ่านอาจารย์ไป
บรรยากาศภายในห้องเรียนครึกครื้นไปด้วยเสียงของอาจารย์และเหล่านักศึกษาที่พูดโต้ตอบกันอย่างเป็นกันเองด้านหน้าห้องเรียนช็อปเปอร์เหลือบสายตามองเพื่อนสาวที่นั่งข้างกาย ก่อนจะสังเกตเห็นแขนของเธอขนลุกชันอย่างห้ามไม่ได้“มึงหนาวเหรอ?” เขาเอ่ยถามเสียงเรียบผิงผิงหันหน้ามามองอีกฝ่ายทันที พลางเม้มริมฝีปากแน่นแล้วตอบเสียงเบา“อือ อาจารย์ก็เปิดแอร์เย็นเกิน กูสั่นหมดแล้วเนี่ย”ชายหนุ่มขมวดคิ้วเข้าหากันเป็นปม ดวงตาคมฉายแววกังวลขึ้นมาเล็กน้อย“มึงไหวไหม สุเทพแม่งไม่ยอมเพิ่มแอร์หรอก” เขาพูดออกมาอย่างรู้ดี เพราะทุกครั้งที่เรียนวิชานี้ อาจารย์สุเทพมักจะเปิดแอร์ไว้ที่สิบหกองศาเสมอซึ่งปกติแล้วเขามักจะพกเสื้อแขนยาวติดตัวเอาไว้ แต่เมื่อเช้าดันมีใครบางคนเดินมาชนเข้าอย่างจัง จึงทำให้เสื้อแขนยาวเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบกาแฟผิงผิงถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะตอบกลับอย่างปลง“ไม่ไหวก็ต้องไหวแหละ เหลืออีกหนึ่งชั่วโมงก็หมดเวลาเรียนแล้ว”พูดจบ เธอก็หันกลับไปตั้งใจฟังอาจารย์สอนต่อ แม้ร่างกายจะสั่นเล็กน้อย แต่สายตายังคงจดจ่ออยู่กับกระดานหน้าห้องทันใดนั้น ช็อปเปอร์ก็ลุกพรวดเดินออกไปอย่างเงียบๆไม่นานนัก เขาก็เดินกลับมานั่งที่เดิ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-07-27
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4 แค่เพื่อนใช่ไหมวะ
สองวันต่อมาหลังเลิกเรียนในช่วงเช้า แก๊ง YOLO ก็พากันมาทานข้าวที่โรงอาหารวิศวะเหมือนเช่นเคยระหว่างทางมีผู้คนพูดคุยซุบซิบอยู่ตลอดเวลา ทว่าพวกเขากลับไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย จนกระทั่งประโยคหนึ่งดังแว่วเข้ามาในโสตประสาทของช็อปเปอร์ หัวคิ้วเข้มขมวดแน่น พลางชะงักฝีเท้าลงทันที ก่อนจะหันไปมองอีกฝ่ายด้วยแววตาแข็งกร้าว“ที่พูดเมื่อกี้ พูดถึงใคร?” เขาเอ่ยถามเสียงแข็งผู้หญิงสองคนนั้นหันไปมองหน้ากันอย่างเลิ่กลั่ก แล้วตอบด้วยน้ำเสียงอึกอัก“เอ่อ…”เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ยอมตอบสักที เขาจึงตะคอกเสียงดังลั่น“กูถาม!”ผิงผิงที่เห็นเพื่อนสนิทเริ่มหงุดหงิด เธอจึงเดินไปจับแขนของเขาแล้วเอ่ยขึ้น“เปอร์พอแล้ว ช่างมันเถอะ”เพราะเธอได้ยินคำพูดพวกนี้จนชินตั้งแต่ปีหนึ่งแล้ว จึงไม่ได้ติดใจอะไร“สวยก็ไม่สวย ไปอยู่แก๊งคนหล่อได้ไงก่อน หรือว่าแบ…”ช็อปเปอร์หันมามองหน้าเพื่อนสาวทันที ก่อนจะตอบกลับเสียงเรียบ“กูแค่ถามเฉยๆ ว่าที่มันพูดเมื่อกี้หมายถึงใคร?”ทั้งคู่มองสบตากันตรงๆ เธอรู้ดีว่าเขาไม่พอใจสักเท่าไหร่ ที่มีคนมากล่าวหาเพื่อนสนิทของตนเพราะตั้งแต่ปีหนึ่ง ทุกครั้งที่อีกฝ่ายได้ยินใครต่อใครพูดถึงเธอในทางไม่ดี เขาก็ไม่เ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-07-27
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5 คนเรามันต้องมีคอนโดสองที่เลยเหรอ?
ตกดึกหลังจากที่ผิงผิงอบบราวนี่เสร็จเรียบร้อย เธอจึงตัดบราวนี่เป็นชิ้นอย่างสวยงาม ก่อนจะจัดเรียงใส่ลงในกล่องกระดาษด้วยความตั้งใจ เพื่อนำไปให้รุ่นน้องที่อยู่ห้องข้างๆ เหมือนเช่นทุกครั้งก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!หญิงสาวยืนเคาะบานประตูห้องของอีกฝ่ายสองสามครั้งไม่นานนัก เจ้าของห้องก็เดินออกมาเปิดให้กับเธอแอร็ด!ทันทีที่ประตูอ้าออกกว้าง ดวงตาคู่สวยก็เบิกโพลงโตด้วยความตกใจ ก่อนจะอุทานออกมาอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง“เปอร์…มึงมาอยู่ห้องป้องได้ไงอะ”“นี่ห้องกู” ช็อปเปอร์ตอบสั้นๆ พลางขมวดคิ้วแน่น แล้วย้อนถามกลับทันควัน“แล้วมึงมาห้องคนอื่นทำไมดึกดื่นแบบนี้”สายตาคมกริบจับจ้องไปยังเพื่อนสนิทตรงหน้าด้วยแววตาฉายความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด“กูเอาบราวนี่มาให้ป้องชิมอ่า” เธอตอบกลับ ก่อนจะเอ่ยถามต่อด้วยน้ำเสียงสงสัย“แล้วนี่เป็นห้องมึงได้ไงเหรอ กูงง”“ไอ้ป้องมันปล่อยต่อให้กู มีปัญหาเรื่องเงินมั้ง” เขาตอบเสียงเรียบคำพูดนั้น ทำเอาผิงผิงชะงักไปเล็กน้อย หัวคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่นกว่าเดิม พลางย้อนถามกลับอย่างไม่เข้าใจ“แล้วมึงก็เอาเหรอ? คอนโดเก่ามึงเช่าเป็นรายปีไม่ใช่หรือไง”ชายหนุ่มนิ่งไปชั่วขณะ พลางตอบปั
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-07-27
Baca selengkapnya
ตอนที่ 6 กูสบายใจที่จะทำแบบนี้
@มหาวิทยาลัย MRTผิงผิงถือเค้กก้อนเล็กเดินตรงไปยังโต๊ะประจำด้วยท่าทางอารมณ์ดี จนเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ก่อนหน้าพากันหันมามองทางเธออย่างพร้อมเพรียง ด้วยแววตาประหลาดใจทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้นั่งลง ช็อปเปอร์ก็เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงอยากรู้“มึงไปไหนมา”เพราะสีหน้าร่าเริงผิดสังเกตของเพื่อนสาวนั้นชวนให้สงสัยไม่น้อย“ไปเอาเค้ก” เธอตอบสั้นๆ พร้อมรอยยิ้ม“ผู้ชายให้?” เขาเลิกคิ้วถามกลับทันควันผิงผิงพยักหน้ารับเบาๆ อย่างไม่คิดอะไรนัก เพราะพนักงานที่มาส่งเป็นผู้ชายทันใดนั้น ช็อปเปอร์ก็คว้าเค้กที่วางอยู่บนโต๊ะมาถือไว้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอ่ยเสียงเข้ม“อ้าขา”คนตัวเล็กเบิกตากว้าง พลางจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ“ห๊ะ!” “กูบอกให้มึงอ้าขา” เขาพูดย้ำเสียงแข็งสายตาดุดันของชายหนุ่มทำให้เธอชะงัก ก่อนจะยอมแยกขาออกเล็กน้อยอย่างว่าง่าย แม้ในหัวจะเต็มไปด้วยคำถามมากมายก็ตามไม่รอช้า ช็อปเปอร์นำเค้กก้อนนั้นลอดหว่างขาของเพื่อนสาวทันทีผิงผิงขมวดคิ้วแน่น ความงุนงงฉายชัดบนใบหน้า แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยถามอะไร ไต้ฝุ่นก็เอ่ยแทรกขึ้นมาก่อน“มึงทำเชี่ยไรวะ”“มันรับของจากคนอื่นมาต้องลอดหว่างขาก่อน เดี๋ยวโดนทำของใส่” เ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-07-27
Baca selengkapnya
ตอนที่ 7 กูเคยเทมึงด้วยเหรอ?
ระหว่างเรียน เหล่านักศึกษานั่งฟังอาจารย์อภิปรายบทเรียนอย่างตั้งใจ ทว่าผิงผิงกลับก้มหน้ากดโทรศัพท์มือถืออยู่นาน จนคนข้างๆ อดสงสัยไม่ได้ช็อปเปอร์ขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น ก่อนจะเอาด้ามปากกาเคาะศีรษะของเธอเบาๆป๊อก! ป๊อก!คนตัวเล็กสะดุ้งโหยง พลางหันขวับไปมองอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความงุนงง พร้อมยกมือขึ้นมาลูบศีรษะตัวเองตามสัญชาตญาณ เธอมองเขาด้วยแววตาขุ่นเคืองเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามออกไป“มึงตีหัวกูทำไมอ่า”“คุยกับใคร?” เขาย้อนถามกลับทันควัน โดยไม่ตอบคำถามนั้นของเธอ ดวงตาคมกริบจ้องมองเพื่อนสนิทอย่างรอคำตอบ“เลย์! กูชวนมันไปเที่ยวอ่า แต่มันคืนดีกับแฟนแล้วอะดิ กูกำลังอ้อนมันอยู่เนี่ย” เธอตอบ พลางกดพิมพ์ข้อความส่งไปหาเพื่อนสาวต่างคณะต่อทว่ายังพิมพ์ไม่ทันจบประโยค ช็อปเปอร์ก็เอ่ยแทรกขึ้นมาก่อน“เดี๋ยวกูไปส่ง ชวนไอ้สองตัวนี้ไปด้วย” พูดจบ เขาก็หันไปมองไต้ฝุ่นกับเพลิงกัลป์ที่นั่งอยู่ด้านข้าง ราวกับรอคำตอบจากทั้งคู่ทันใดนั้น ไต้ฝุ่นก็ส่ายหน้าไปมาช้าๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ“กูไม่ได้ไปนะ พอดีมีนัดแล้วว่ะ”“กูก็นัดกับนับดาวไว้แล้วเหมือนกัน” เพลิงกัลป์พูดเสริมผิงผิงทำหน้ามุ่ยลงเล็ก
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-07-27
Baca selengkapnya
ตอนที่ 8 อย่าทำเหมือนไม่อยากกอดกู
หลังจากที่ทั้งคู่เที่ยวเล่นจนท้องฟ้ามืดสนิท พวกเขาจึงพากันเดินกลับมายังรถบิ๊กไบค์ที่จอดอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ริมทางทว่าจู่ๆ ฝนก็กระหน่ำลงมาอย่างไม่มีสัญญาณเตือนซ่าา…ซ่าา…“ผิง! มึงขยับมาหลบนี่” ช็อปเปอร์เอ่ยขึ้นอย่างรวดเร็ว พลางรั้งแขนเล็กให้เข้ามายืนชิดด้านหลังตัวเอง ก่อนจะถอดเสื้อแขนยาวคลุมศีรษะและไหล่เธอไว้กันฝนหญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย หัวคิ้วเรียวขมวดเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเขายืนรับฝนจนเสื้อยืดเปียกชุ่ม เธอจึงเอื้อมมือไปจับแขนแกร่งแล้วดึงเข้ามาใกล้เบาๆ“มึงขยับมาดิ เปียกหมดแล้วนั่น”ชายหนุ่มหันมาสบตาเธอ ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ทันที ทำให้ระยะห่างระหว่างทั้งคู่หายไปจนแนบชิด ลมหายใจอุ่นรินรดกันผสมกับกลิ่นฝนจางๆไม่นานนัก ฝนที่เทกระหน่ำก็เริ่มซาลง ช็อปเปอร์รีบสวมหมวกกันน็อกให้กับคนตัวเล็กโดยเร็ว ก่อนจะก้าวขาขึ้นคร่อมรถบิ๊กไบค์อย่างคล่องแคล่ว“หนาวไหม?” เขาหันไปเอ่ยถามเสียงเบา“อือ” ผิงผิงพยักหน้าหงึกๆทันใดนั้น เขาก็คว้ามือเล็กมาวางไว้ที่เอวตัวเอง พลางกุมเอาไว้แน่น“งั้นก็กอดกูแน่นๆ” “กูทนได้” เธอพึมพำ ก่อนจะดึงมือออกห่างทันทีทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น ชายหนุ่มกระชับมือเล็กแน่
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-07-27
Baca selengkapnya
ตอนที่ 9 ผู้ชายในฝันของผู้หญิง
เช้าวันต่อมาช็อปเปอร์ลืมตาตื่นเมื่อรู้สึกว่าร่างกายโดนเบียด เขานอนเอียงจนแทบจะกลิ้งตกลงจากเตียงชายหนุ่มขยับตัวอย่างระมัดระวัง พลางยันตัวลุกนั่ง แล้วยกมือขึ้นยีผมตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันไปมองคนข้างกายคนตัวเล็กนอนเบียดชิดเขาจนแทบไม่มีช่องว่าง ทว่าขอบเตียงอีกฝั่งกลับว่างเปล่า ราวกับพื้นที่ทั้งหมดถูกยึดครองไว้ที่ฝั่งของเขาเท่านั้นร่างสูงถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางส่ายหน้าไปมาช้าๆ แล้วพึมพำเสียงเบา“ตัวเล็กแค่นี้ นอนดิ้นฉิบหาย”ทันใดนั้น ดวงตาคมก็เหลือบไปเห็นขาอ่อนขาวเนียนของเพื่อนสาวที่โผล่พ้นเสื้อยืดตัวใหญ่ เนื่องจากเธอนอนตะแคงข้างยกขาขึ้นเล็กน้อยไม่รอช้า มือหนารั้งผ้าห่มขึ้นมาคลุมอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ก่อนจะค่อยๆ ลุกลงจากเตียงอย่างเงียบๆเวลาผ่านไปหลายชั่วโมงเมื่อแสงแดดสาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้องกระทบลงกับผิวหน้าเนียน ผิงผิงจึงลืมตาตื่นช้าๆ พอสายตาเริ่มปรับโฟกัสได้ เธอก็ลุกขึ้นนั่งพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ แต่กลับไม่พบเจ้าของห้องเลยคนตัวเล็กตัดสินใจลุกลงจากเตียง ก่อนจะก้าวเดินออกไปยังด้านนอกทันทีตึก! ตึก! ตึก!เธอยิ้มบางๆ ยืนกอดอกจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเป็นประกาย เพราะช็อปเปอร์กำลังย
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-07-27
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status