All Chapters of SEASON OF LOVE 3: SUMMER - IN BETWEEN US: Chapter 11 - Chapter 20

“Good morning. . .” Nakangiting mukha ni Zhione ang bumungad sa pagbukas ng kaniyang mga mata. Hindi pa gumagana ang isip na ngumiti rin si Summer dito. “Morning. . .” aniya sa paos pang tinig. Naghikab pa siya bago muling pumikit at sumiksik sa dibdib nito. She tried to absorb that light and sweet feeling that surrounds her. Ang gaan-gaan lang sa pakiramdam. Sana ganoon na lang palagi. Sana lagi na lang may guwapong babati sa kaniya ng good morning. Sana lagi na lang may mainit na bisig na yayakap sa kaniya. Iyong kagaya sa mga sandaling iyon na walang pang-itaas.   Sana— Teka, sandali! Guwapo? Mainit na yakap? Walang pang-itaas? Muli niyang iminulat ang mga mata. Nakangiti pa ring mukha ni Zhione ang bumati sa kaniya. Nakakumot ito hanggang dibdib. Labas ang kalahati ng tattoo nito. Mabilis pa sa alas-kuatrong lumayo siya

Napakunot ang noo ni Zhione nang makitang paakyat sa penthouse ang service elevator na ginagamit ng mga empleyado at ilang guest na pumupunta roon. Pababa sana siya dahil may nakalimutan siya sa kaniyang sasakyan. Kauuwi-uwi lang din niya galing sa kaniyang restaurant. Nagkaroon kasi ng problema roon kanina at kinailangan ng agarang solusyon. So far, maayos na roon.Humalukipkip siya habang iisang linya na ang mga kilay. Wala siyang inaasahang bisita sa mga sandaling iyon; lalong hindi rin siya basta-basta nagpapaakyat ng mga tauhan niya roon kung hindi naman kailangan.Sino naman kayo ito? Sa loob-loob niya.Nang tumigil iyon sa tapat niya, mas lalong dumami ang gatla sa kaniyang noo nang makitang wala namang lumabas doon. Subalit, nanatiling nakabukas ang elevator. Hindi iyon sumasara, kaya alam niyang pinindot ng tao sa loob ang hold button niyon.Napahakbang siya patungo roon. Ganoon na lang ang pagkagulat niya nang makita kung sino ang sakay niyon.Paupong nakasiksik si Summer sa

Summer looked Zhione in the eyes. “There were people chasing me last night. Ni hindi ko alam kung nakaligtas ba sina Vladimir at Denver kagabi,” pag-amin niya. Nanginginig pa rin ang buong katawan niya sa tuwing maalala ang nangyari kagabi. “F*ck! What?!” bulalas ng kaharap. Halos matumba pa ang mga basong nasa ibabaw ng lamesa dahil nahampas nito ang kamay roon. “Bakit ngayon mo lang sinabi sa akin?” “I-I. . . I c-can't. Hindi ko gustong madamay ka pa. Wala lang talaga akong maisip na puntahan kagabi kaya rito ako tumuloy.” Yumuko siya. Ayaw niyang ipakita rito ang nadaramang takot. Hindi lang naman kasi iyon para sa kaniyang sarili, para na rin iyon sa mga taong malalapit sa kaniya— sa puso niya. At aminin niya, may lugar na rin sa puso niya si Zhione. Nagpakawala si Zhione ng magkakasunod na mura. Galit ito, nasisiguro niya. “Tell me exactly what happened to

Summer was pacing back and forth on her bed. Hindi na naman siya dalawin ng antok. Isang linggo na siyang ganoon. Isang linggo na ring iniiwasan niya ang mga tawag ni Zhione kahit gustong-gusto niyang sagutin ang mga iyon. Galit pa rin ang ama niya. Pero hindi niya alam kung kanino ba talaga ito nagagalit. Kahit anong pilit niyang kausap dito, hindi ito nagsasalita. Hindi tuloy niya malaman kung ano ang totoong dahilan kung bakit sinasabi nitong si Vice-Governor ang may kagagawan ng lahat ng mga nangyayari sa kanila. She sighed then stood up. Wala rin namang mangyayari kung magmumukmok siya sa kaniyang silid. Ganoon lang naman lagi siya. Kahit may araw pa sa labas, naroon lang siya sa kaniyang kuwarto at nakahiga. Takot pa siyang lumabas. Hindi rin naman siya papayagan ng ama kahit gustuhin niya. She went to the bathroom. She opened the faucet on her bathtub. Siniguradong nasa tamang timpla ang tubig niyon. Pagkatapos, n

“What did you say?” Salubong ang mga matang tinitigan si Summer ng ama. “Pa, please. . . I need to breathe. Payagan na ninyo akong lumabas. Kasama ko naman sina Vladimir at Denver,” pangungulit niya rito. May date sila ni Zhione, iyon ang totoo. Pero hindi naman niya masabi-sabi iyon sa ama. Alam niyang mariin nito iyong tututulan. Baka nga hindi na rin siya nito palabasin kapag nagkataon. Napahilot sa kaniyang sentido ang ama. Halata pa rin ang matinding pag-aalala sa mukha nito. “Please, Pa. . . Hindi naman ako magtatagal. Gusto ko lang kumain sa labas, mag-mall. Gusto ko pa rin namang mamuhay ng normal. Paunti-unti, gusto kong ibalik ang mga nakasanayan ko ng gawin,” aniya nang makita ang guilt sa mga mata nito. Kahit ang ama ay nahihirapan sa ginagawang paghihigpit sa kaniya. Matagal itong hindi umimik. Tinitimbang sa isip ang magiging desisyon.