ขอให้ชั่วชีวิตนี้ เราสองอย่าได้พบกันอีก のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 8

“ตัวถ่วงที่คุณพูดถึง คือใคร”หน้าจออีกฝั่ง ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนพิมพ์ประโยคนี้ลงไปส่งออกไปได้ไม่กี่วินาที เธอก็ตอบกลับมา“เป็นคนคนหนึ่งที่โตมาด้วยกันกับฉัน”“ถ้าจะพูดให้ถูก เขาเป็นผู้มีพระคุณของฉันครึ่งหนึ่ง”“เมื่อหลายปีก่อน พ่อแม่ของเขาเสียชีวิตเพราะช่วยฉันไว้ พ่อแม่ของฉันเลยรับเขามาเลี้ยงเพื่อตอบแทนบุญคุณ”“แต่เขาอาศัยความรู้สึกผิดของคนในครอบครัวฉัน ตามติดฉันทุกวัน จนคนอื่นคิดว่าเขาเป็นลูกเขยที่บ้านฉันเลี้ยงไว้”“ทั้งที่จริงแล้ว ฉันไม่เคยต้องการเครื่องประดับชิ้นนี้เลย”ฉันกะพริบตาท่ามกลางความขมขื่น ฉันนึกถึงพ่อแม่ที่เหลืออยู่เพียงในรูปถ่ายวันเกิดเหตุดินถล่มครั้งนั้น พ่อผลักเธอออกไปจนตัวเองถูกก้อนหินยักษ์ทับเสียชีวิตแม่ใช้แรงทั้งหมดดันเธอขึ้นไป ก่อนที่ตัวเองจะถูกดินถล่มกลบหายไปลู่ว่านเยี่ยนเคยบอกว่า จากนี้ไป บ้านตระกูลลู่ก็คือบ้านของฉันและเธอ จะเป็นครอบครัวที่อยู่เคียงข้างฉันตลอดชีวิตแต่สุดท้ายแล้ว ในใจของเธอ ฉันก็เป็นแค่คนที่อาศัยบุญคุณมาบีบบังคับคนอื่น ตัวน่ารำคาญคนหนึ่ง“เกลียดการเอาศีลธรรมมาบังคับคนอื่นที่สุด ยินดีกับเจ้าของโพสต์ที่หลุดพ้นจากนรกได้สักที”

ลมหายใจของฉันสะดุด เลือดทั้งร่างเย็นเฉียบตายงั้นเหรอแปลว่าอีกสิบปีข้างหน้า ฉันตายแล้วอย่างนั้นหรือฉันพยายามกดอารมณ์ไว้ ก่อนลองถามเธอว่าฉันตายเพราะอะไรลู่ว่านเยี่ยนดูเหมือนไม่คิดจะปิดบัง ค่อยๆ ตอบกลับมา“เพราะเขาหัวแข็ง”“หลังจากฉันบังคับให้เขายกเลิกงานหมั้น คุณยายของเขาก็เสียชีวิต”“แต่เรื่องนั้นเป็นแค่อุบัติเหตุ วันนั้นเธอไปเยี่ยมคุณยาย แล้วเผลอหลุดเรื่องของพวกเราออกมา”“คุณยายของเขาอารมณ์แปรปรวนอย่างรุนแรง เลยช่วยชีวิตไว้ไม่ทัน”ร่างกายของฉันเย็นเยียบฉันรู้ว่า คำว่าเธอ ที่ลู่ว่านเยี่ยนพูดถึง หมายถึงเสิ่นจ้าวส่วนคุณยาย คือญาติเพียงคนเดียวที่ฉันเหลืออยู่บนโลกนี้“แต่เธอไม่ได้ตั้งใจ เธอแค่อยากชวนคุณยายมาร่วมงานหมั้นของพวกเรา”“เขาพูดอะไรมาก็เชื่อหมดเลยเหรอ”ฉันทนไม่ไหว ถามกลับเธอด้วยความเจ็บปวดแต่ลู่ว่านเยี่ยนกลับไม่โกรธแม้แต่น้อย เธอพิมพ์ต่อ“แน่นอนสิ ฉันรู้จักเธอดี เธอเป็นคนตรงๆ ไม่คิดซับซ้อน”“ไม่เหมือนคนคนนั้น”มือของฉันค่อยๆ คลายลงอย่างหมดแรงใช่แล้ว เสิ่นจ้าวเป็นคนตรงไปตรงมา เปิดเผย กล้ารักกล้าเกลียดส่วนฉัน ก็เป็นแค่หนูสกปรกที่ซ่อนอยู่ในท่อ เต็มไปด้วยเล

ลู่ว่านเหยียนรู้สึกราวกับฝันไปเธอไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน แต่ในความฝันนั้น เธอมาถึงที่มหาวิทยาลัยแล้วพวกเขาทำตามแผนเดิมที่วางไว้ เฉียวจือเหย่ไม่เพียงยังไม่ไปไหน แต่ยังช่วยเธอยกกระเป๋าเดินทางด้วยเขาช่วยเธอยกกระเป๋าเดินทางลงมาด้านล่างที่พัก หลังจากเก็บกวาดของของตัวเองเรียบร้อยแล้ว ก็ไปทำเรื่องรับบัตรประจำตัวนักศึกษาด้วยกันกับเขา แล้วเดินเข้าไปในห้องเรียนเดียวกันทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นปกติเพียงแต่หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จ ลู่ว่านเยี่ยนนั่งมองรูปถ่ายหมู่ของนักศึกษาใหม่คณะภาษาจีนอยู่ในหอพัก พลางเหม่อลอยเพราะอย่างนั้น หนึ่งชั่วโมงต่อมา ตอนที่เสิ่นจ้าวชวนเธอออกไปกินข้าว เธอก็ตอบตกลงทันทีพอไปถึง เธอถึงได้รู้ว่าเป็นงานเลี้ยงของคณะภาษาจีน ในงานมีเธอเป็นผู้หญิงจากคณะอื่นเพียงคนเดียวส่วนเฉียวจือเหย่ที่ตกลงว่าจะมาด้วย เสิ่นจ้าวบอกว่าเขาไม่สบาย เลยปฏิเสธไปในงานเลี้ยง เธอถูกทุกคนล้อมไว้ตรงกลาง ความอึดอัดในใจระบายออกด้วยการดื่ม แก้วแล้วแก้วเล่าสุดท้าย เสิ่นจ้าวก็พาเธอไปพักที่โรงแรมใกล้ ๆทันทีที่ประตูห้องเปิดออก จูบของเสิ่นจ้าวก็ประทับลงมาท่ามกลางอารมณ์ที่สับสนวุ่นวาย เธอไม่ได้ผล

พ่อกับแม่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พวกท่านคิดแค่ว่า เฉียวจือเหย่แอบจากไปโดยไม่บอกเธอ เลยทำให้เธอเสียใจอยู่ชั่วคราว“ไม่เป็นไรนะ จือเหย่ไม่ได้จากไปแล้วไม่กลับมาเสียหน่อย ถ้าลูกคิดถึงเขา ก็บินไปหาเขาที่ต่างประเทศได้ทุกเมื่อไม่ใช่หรือ”ใบหน้าของลู่ว่านเยี่ยนซีดขาวไร้สีเลือด หัวใจปวดร้าวแทบแหลกสลายเธอจะกล้าได้อย่างไรเธอจะยังมีหน้าตามไปหาเขาได้อย่างไร“พี่ เดินทางปลอดภัยนะ”เธอถือโทรศัพท์ ลบแล้วพิมพ์ใหม่อยู่กว่าสิบกว่านาที สุดท้ายก็ส่งออกไปได้เพียงไม่กี่คำแต่สิ่งที่เหนือความคาดหมายคือฉันไม่ได้บล็อกเธอและตอบกลับอย่างรวดเร็ว“ขอบคุณ”“ต่อจากนี้ผมจะไม่ใช้เบอร์นี้แล้ว ถ้ามีธุระอะไร ฝากคุณลุงกับคุณป้าติดต่อผมก็ได้”ตอนนั้นเอง ฉันเพิ่งลงจากเครื่องที่สนามบินในต่างประเทศฉันประคองคุณยายขึ้นแท็กซี่ที่มุ่งหน้าไปยังอพาร์ตเมนต์ แล้วก็เห็นข้อความของลู่ว่านเยี่ยนสมแล้วที่เธอไม่อาลัยอาวรณ์แม้แต่น้อย ข้อความที่ส่งให้ฉัน มีเพียงไม่กี่คำสั้น ๆฉันยกมุมปากยิ้ม ก่อนหักซิมการ์ดทิ้ง แล้วโยนลงถังขยะลู่ว่านเยี่ยนนับจากนี้ ทั้งเธอและฉันต่างก็เป็นอิสระแล้วพ่อกับแม่ลู่มีเพื่อนสนิทอยู่ในต่างประเทศหล