MasukShare
บทที่ 7
Bab terbaru
ขอให้ชั่วชีวิตนี้ เราสองอย่าได้พบกันอีก บทที่ 8
ลู่ว่านเยี่ยนถือขนมกุ้ยฮวาอยู่หนึ่งห่อเมื่อก่อน ของโปรดของฉันคือขนมกุ้ยฮวาจากร้านตรงปากซอย ลู่ว่านเยี่ยนจะซื้อมาให้ฉันอยู่บ่อย ๆ ตอนยังเด็ก แถมยังสงสัยอยู่เสมอว่าทำไมฉันถึงกินไม่เคยเบื่อแต่หลังจากขึ้นมัธยมปลาย เธอก็ไม่เคยซื้อให้ฉันอีกเลยฉันทักทายเธออย่างเรียบเฉย ส่วนพ่อกับแม่ลู่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ ไม่นานก็ปล่อยให้พวกเราอยู่กันตามลำพัง“เฉียวจือเหย่”ลู่ว่านเยี่ยนยืนอยู่กลางห้อง สี่ปีที่ไม่ได้เจอกัน เธอผอมลงมาก ร่างกายดูโอนเอนไม่มั่นคง“นายมีแฟนแล้วเหรอ”ฉันตอบรับเบา ๆ ว่า “อือ”จู่ ๆ เธอก็หัวเราะขึ้นมา หัวเราะจนดวงตาแดงก่ำ“ก็ดีแล้ว”“เฉียวจือเหย่ ครั้งนั้น เสิ่นจ้าวแอบวางยาในเหล้าของฉัน”“หลายปีหลังจากนั้น ฉันกับเขาเคยมีความสัมพันธ์คลุมเครือกัน แต่ไม่เคยมีอะไรกันอีกจริง ๆ”ความคิดของฉันหยุดชะงักไปชั่วขณะ กว่าจะเข้าใจว่าเธอกำลังพูดถึงอะไรเรื่องทั้งหมดในอีกสิบปีข้างหน้า เธอก็รู้แล้วเหมือนกันลู่ว่านเยี่ยนก้มหน้า มือทั้งสองกำชายเสื้อแน่น หายใจถี่เธอเล่าเรื่องให้ฉันฟังมากมาย ทั้งเรื่องที่สารภาพในงานหมั้นเป็นเพียงเกม เรื่องความจริงของการเสียชีวิตของคุณยาย และเรื่องที่เสิ
ขอให้ชั่วชีวิตนี้ เราสองอย่าได้พบกันอีก บทที่ 7
พ่อกับแม่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พวกท่านคิดแค่ว่า เฉียวจือเหย่แอบจากไปโดยไม่บอกเธอ เลยทำให้เธอเสียใจอยู่ชั่วคราว“ไม่เป็นไรนะ จือเหย่ไม่ได้จากไปแล้วไม่กลับมาเสียหน่อย ถ้าลูกคิดถึงเขา ก็บินไปหาเขาที่ต่างประเทศได้ทุกเมื่อไม่ใช่หรือ”ใบหน้าของลู่ว่านเยี่ยนซีดขาวไร้สีเลือด หัวใจปวดร้าวแทบแหลกสลายเธอจะกล้าได้อย่างไรเธอจะยังมีหน้าตามไปหาเขาได้อย่างไร“พี่ เดินทางปลอดภัยนะ”เธอถือโทรศัพท์ ลบแล้วพิมพ์ใหม่อยู่กว่าสิบกว่านาที สุดท้ายก็ส่งออกไปได้เพียงไม่กี่คำแต่สิ่งที่เหนือความคาดหมายคือฉันไม่ได้บล็อกเธอและตอบกลับอย่างรวดเร็ว“ขอบคุณ”“ต่อจากนี้ผมจะไม่ใช้เบอร์นี้แล้ว ถ้ามีธุระอะไร ฝากคุณลุงกับคุณป้าติดต่อผมก็ได้”ตอนนั้นเอง ฉันเพิ่งลงจากเครื่องที่สนามบินในต่างประเทศฉันประคองคุณยายขึ้นแท็กซี่ที่มุ่งหน้าไปยังอพาร์ตเมนต์ แล้วก็เห็นข้อความของลู่ว่านเยี่ยนสมแล้วที่เธอไม่อาลัยอาวรณ์แม้แต่น้อย ข้อความที่ส่งให้ฉัน มีเพียงไม่กี่คำสั้น ๆฉันยกมุมปากยิ้ม ก่อนหักซิมการ์ดทิ้ง แล้วโยนลงถังขยะลู่ว่านเยี่ยนนับจากนี้ ทั้งเธอและฉันต่างก็เป็นอิสระแล้วพ่อกับแม่ลู่มีเพื่อนสนิทอยู่ในต่างประเทศหล
ขอให้ชั่วชีวิตนี้ เราสองอย่าได้พบกันอีก บทที่ 6
ลู่ว่านเยี่ยนยิ่งปวดศีรษะหนักขึ้นความทรงจำสองชุดปะทะกันอยู่ในร่างของเธอ ราวกับศีรษะกำลังจะแตก วิญญาณเหมือนกำลังถูกดึงออกจากร่างเฉียวจือเหย่จะตายได้อย่างไรลู่ว่านเยี่ยนเมื่อสิบปีก่อนถามตัวเอง ลู่ว่านเยี่ยนในอีกสิบปีข้างหน้าก็กำลังถามเช่นกันเธอยืนอยู่หน้าห้องเก็บศพ ฟังเจ้าหน้าที่จากโรงพยาบาลจิตเวชอธิบายสาเหตุการเสียชีวิตของเฉียวจือเหย่“ผู้ป่วยคนนี้อาการรุนแรงเกินไป พวกเราควบคุมเขาไม่อยู่”“ทันทีที่ปล่อยมือ เขาก็พุ่งไปที่หน้าต่างแล้วกระโดดลงไป...”“เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้...”ลู่ว่านเยี่ยนพุ่งตัวจะเข้าไป เปิดผ้าขาวที่คลุมร่างของเฉียวจือเหย่ออกแต่เสิ่นจ้าวกลับคว้าเธอไว้ พลางพูดด้วยน้ำเสียงเศร้า“ว่านเยี่ยน จือเหย่กระโดดตึกตายนะ ตอนมีชีวิตเขาให้ความสำคัญกับภาพลักษณ์ที่สุด เขาคงไม่อยากให้เธอเห็นสภาพตอนนี้หรอก”ในหัวของลู่ว่านเยี่ยนมีแต่เสียงอื้ออึงใช่แล้ว เมื่อก่อนเฉียวจือเหย่ทั้งหล่อเหลา ทั้งสง่างามตอนที่เขาเพิ่งมาถึงบ้านเธอ เขายังตัวเล็กมาก ใบหน้าเปื้อนฝุ่น ยังมีเถ้ากระดาษจากงานศพพ่อแม่ติดอยู่เธอจับมือเขา พาไปล้างหน้า เปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดให้ ตอนนั้นเอง เขาถึงได้ยิ้
ขอให้ชั่วชีวิตนี้ เราสองอย่าได้พบกันอีก บทที่ 5
ลู่ว่านเหยียนรู้สึกราวกับฝันไปเธอไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน แต่ในความฝันนั้น เธอมาถึงที่มหาวิทยาลัยแล้วพวกเขาทำตามแผนเดิมที่วางไว้ เฉียวจือเหย่ไม่เพียงยังไม่ไปไหน แต่ยังช่วยเธอยกกระเป๋าเดินทางด้วยเขาช่วยเธอยกกระเป๋าเดินทางลงมาด้านล่างที่พัก หลังจากเก็บกวาดของของตัวเองเรียบร้อยแล้ว ก็ไปทำเรื่องรับบัตรประจำตัวนักศึกษาด้วยกันกับเขา แล้วเดินเข้าไปในห้องเรียนเดียวกันทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นปกติเพียงแต่หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จ ลู่ว่านเยี่ยนนั่งมองรูปถ่ายหมู่ของนักศึกษาใหม่คณะภาษาจีนอยู่ในหอพัก พลางเหม่อลอยเพราะอย่างนั้น หนึ่งชั่วโมงต่อมา ตอนที่เสิ่นจ้าวชวนเธอออกไปกินข้าว เธอก็ตอบตกลงทันทีพอไปถึง เธอถึงได้รู้ว่าเป็นงานเลี้ยงของคณะภาษาจีน ในงานมีเธอเป็นผู้หญิงจากคณะอื่นเพียงคนเดียวส่วนเฉียวจือเหย่ที่ตกลงว่าจะมาด้วย เสิ่นจ้าวบอกว่าเขาไม่สบาย เลยปฏิเสธไปในงานเลี้ยง เธอถูกทุกคนล้อมไว้ตรงกลาง ความอึดอัดในใจระบายออกด้วยการดื่ม แก้วแล้วแก้วเล่าสุดท้าย เสิ่นจ้าวก็พาเธอไปพักที่โรงแรมใกล้ ๆทันทีที่ประตูห้องเปิดออก จูบของเสิ่นจ้าวก็ประทับลงมาท่ามกลางอารมณ์ที่สับสนวุ่นวาย เธอไม่ได้ผล
ขอให้ชั่วชีวิตนี้ เราสองอย่าได้พบกันอีก บทที่ 4
สีหน้าของลู่ว่านเยี่ยนเปลี่ยนไปหลายครั้ง สุดท้ายก็พูดออกมาเพียงไม่กี่คำ“เฉียวจือเหย่ นายจะเล่นละครไปถึงเมื่อไหร่”ฉันไม่ได้พูดอะไรเพราะที่ผ่านมา ฉันเล่นละครมามากพอแล้ว ตอนนี้เลยไม่กล้าเล่นอีก“ฉันไม่ได้เล่นละคร แค่ฉันไม่ได้ชอบเธอแล้ว เลยอยากลดการติดต่อกับเธอ เพื่อไม่ให้เกิดความเข้าใจผิดที่ไม่จำเป็น”มือของลู่ว่านเยี่ยนค้างอยู่กลางอากาศ เธอมองฉันอย่างไม่อยากเชื่อดูเหมือนเธอจะไม่เคยคิดเลยว่า คำพูดแบบนี้จะหลุดออกมาจากปากของฉัน“จือเหย่ อย่าหุนหันพลันแล่นสิ” เสิ่นจ้าวร้อนใจขึ้นมาเช่นกัน“พวกนายสนิทกันขนาดนี้ ทุกคนต่างก็บอกว่าพวกนายเป็นเพื่อนสมัยเด็กที่โตมาด้วยกัน ใครๆ ก็อิจฉา”“ต่อไปพวกนาย... ยังไงก็ต้องได้อยู่ด้วยกัน”“ใครบอก”ลู่ว่านเยี่ยนจ้องมองฉัน ก่อนหัวเราะเย็นชาแล้วพูดแทรกขึ้น“ฉันไม่ได้มีความรู้สึกแบบนั้นกับเขาตั้งแต่แรกแล้ว” เธอหันไปหาเสิ่นจ้าว สีหน้าฉายแววเขินอาย“ฉันมีคนที่ชอบอยู่แล้ว”ฉันถอนหายใจยาวอย่างโล่งอกในที่สุด เธอก็พูดออกมาจนได้เมื่อหลุดพ้นจากพันธะบุญคุณที่ผูกมัดเธอมาหลายปี ในที่สุดเธอก็เป็นอิสระเพียงแต่ คนที่เธอสารภาพรักคือเสิ่นจ้าว แต่ไม่รู้ทำไม
ขอให้ชั่วชีวิตนี้ เราสองอย่าได้พบกันอีก บทที่ 3
ลมหายใจของฉันสะดุด เลือดทั้งร่างเย็นเฉียบตายงั้นเหรอแปลว่าอีกสิบปีข้างหน้า ฉันตายแล้วอย่างนั้นหรือฉันพยายามกดอารมณ์ไว้ ก่อนลองถามเธอว่าฉันตายเพราะอะไรลู่ว่านเยี่ยนดูเหมือนไม่คิดจะปิดบัง ค่อยๆ ตอบกลับมา“เพราะเขาหัวแข็ง”“หลังจากฉันบังคับให้เขายกเลิกงานหมั้น คุณยายของเขาก็เสียชีวิต”“แต่เรื่องนั้นเป็นแค่อุบัติเหตุ วันนั้นเธอไปเยี่ยมคุณยาย แล้วเผลอหลุดเรื่องของพวกเราออกมา”“คุณยายของเขาอารมณ์แปรปรวนอย่างรุนแรง เลยช่วยชีวิตไว้ไม่ทัน”ร่างกายของฉันเย็นเยียบฉันรู้ว่า คำว่าเธอ ที่ลู่ว่านเยี่ยนพูดถึง หมายถึงเสิ่นจ้าวส่วนคุณยาย คือญาติเพียงคนเดียวที่ฉันเหลืออยู่บนโลกนี้“แต่เธอไม่ได้ตั้งใจ เธอแค่อยากชวนคุณยายมาร่วมงานหมั้นของพวกเรา”“เขาพูดอะไรมาก็เชื่อหมดเลยเหรอ”ฉันทนไม่ไหว ถามกลับเธอด้วยความเจ็บปวดแต่ลู่ว่านเยี่ยนกลับไม่โกรธแม้แต่น้อย เธอพิมพ์ต่อ“แน่นอนสิ ฉันรู้จักเธอดี เธอเป็นคนตรงๆ ไม่คิดซับซ้อน”“ไม่เหมือนคนคนนั้น”มือของฉันค่อยๆ คลายลงอย่างหมดแรงใช่แล้ว เสิ่นจ้าวเป็นคนตรงไปตรงมา เปิดเผย กล้ารักกล้าเกลียดส่วนฉัน ก็เป็นแค่หนูสกปรกที่ซ่อนอยู่ในท่อ เต็มไปด้วยเล
