บทที่ 2

ลู่ว่านเยี่ยนกลับมาหลังจากนั้นสามวัน

บนโต๊ะอาหาร เธอยื่นกล่องใบหนึ่งมาให้ฉัน บอกว่าเป็นของฝาก

ฉันเปิดออกดู เป็นที่คั่นหนังสืออันหนึ่ง

“เอ๊ะ พวกเธอสองคนไปที่เดียวกันเหรอ” แม่ลู่ชะโงกเข้ามาดู

“วันนี้เสี่ยวเสิ่นก็แวะมาที่บ้านนะ ของฝากที่ให้จือเหย่ก็เหมือนอันนี้ไม่มีผิด”

มือที่ลู่ว่านเยี่ยนจับตะเกียบชะงักไป สีหน้าดูตกใจและทำอะไรไม่ถูก

ส่วนฉันก็ก้มหน้ากินข้าวต่อ พลางพูดขึ้นลอยๆ

“ไม่เป็นไร ได้ตั้งสองอันก็ดีเหมือนกัน”

ที่คั่นหนังสือราคาถูก จะได้หนึ่งอันหรือสองอัน ก็ไม่ต่างกัน

ลู่ว่านเยี่ยนอึ้งไปครู่หนึ่ง จ้องมองฉัน กำลังจะพูด แม่ลู่ก็พูดขึ้นอีก

“นั่นสินะ พวกเธอสามคนผูกพันกันจริงๆ ต่อไปก็เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน แล้วเธอกับจือเหย่ก็ยังเรียนสาขาเดียวกันอีก”

“พ่อ แม่” จู่ๆ ลู่ว่านเยี่ยนก็ขัดขึ้น

“พอเรียนปีหนึ่งจบ หนูอาจจะย้ายสาขา”

หัวใจของฉันเหมือนถูกเข็มทิ่ม ความเจ็บแล่นวาบขึ้นมา

ลู่ว่านเยี่ยนในอีกสิบปีข้างหน้าเคยบอกฉันว่า ตอนนั้นแค่เธอพูดว่าจะย้ายสาขา ฉันก็เงียบใส่และงอนทันที

“พอเขาทำหน้าหงอย พ่อแม่ก็จะดุฉัน แล้วก็ยกเรื่องเมื่อก่อนขึ้นมาพูดอีก”

“สุดท้าย สี่ปีในมหาวิทยาลัย ฉันก็ต้องอยู่กับเขา เหมือนพลาสเตอร์ที่สลัดยังไงก็ไม่หลุด”

ฉันกดความเจ็บปวดนั้นไว้ ครั้งนี้ฉันเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

“ได้สิ” ฉันมองตาเธอ

“ฉันก็คิดเหมือนกัน เลือกในสิ่งที่เธอชอบดีที่สุด”

บรรยากาศเงียบลงในทันที

คำพูดของพ่อกับแม่ลู่ติดค้างอยู่ในลำคอ ส่วนลู่ว่านเยี่ยนกลับไม่ได้ดูมีความสุขอย่างที่ฉันคิด

เธอทำหน้าบึ้ง พอกินข้าวเสร็จก็เดินตามฉันเข้ามาในห้อง ก่อนถามว่า

“เมื่อกี้ตอนกินข้าว นายหมายความว่ายังไง”

ฉันมองเธออย่างงุนงง

“ก็หมายความตามที่พูดนั่นแหละ”

“ถ้าเธอไม่ชอบ จะย้ายเมื่อไรก็ได้ ฉันจะไม่เรียกร้องอะไรจากเธอ” ฉันพูดกับเธออย่างจริงจัง

“เฉียวจือเหย่ นาย...” ลู่ว่านเยี่ยนขมวดคิ้ว สีหน้ายิ่งแย่ลง

“นายไม่พอใจอะไรกันแน่”

เมื่อก่อน ฉันไม่มีทางทำตัวสุภาพและห่างเหินกับเธอเหมือนคนแปลกหน้าแบบนี้

“มีอะไรก็พูดมาตรงๆ อย่าทำเหมือนเด็กผู้หญิง อ้อมค้อมน่ารำคาญ ฉันไม่สนใจ” ดวงตาสวยของลู่ว่านเยี่ยนมีแววหงุดหงิดจางๆ

“นายจะทำตัวตรงไปตรงมาเหมือนเสิ่นจ้าวไม่ได้หรือ”

นิ้วของฉันจิกลงบนฝ่ามือทันที จนแทบจะเลือดออก

จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ของลู่ว่านเยี่ยนก็ดังขึ้นพอดี

“ว่านเยี่ยน ฉันระเบิดครัวอีกแล้ว รีบมาดูหน่อยว่าซี่โครงหมูของฉันมันพลาดตรงไหน”

เสียงร่าเริงของเสิ่นจ้าวดังออกมาจากปลายสาย ลู่ว่านเยี่ยนไม่ลังเลแม้แต่น้อย หันหลังเดินออกไปทันที

ฉันมองแผ่นหลังของเธอ แล้วนึกถึงเรื่องเมื่อสัปดาห์ก่อนอย่างเลื่อนลอย

สัปดาห์ก่อน พ่อกับแม่ลู่ไปทำงานต่างจังหวัด ตอนฉันทำอาหารอยู่บ้าน มีดเลาะกระดูกบาดนิ้ว เลือดไหลนองเต็มเขียง

ตอนนั้น ฉันแค่อยากให้ลู่ว่านเยี่ยนหยิบพลาสเตอร์ยาให้

แต่เธอกลับพูดว่า

“นายโตแล้ว จะทำตัวเป็นพี่ชายให้สมกับเป็นพี่หน่อยไม่ได้หรือ เรื่องแค่นี้ยังต้องให้ฉันช่วย”

หลังจากนั้น ฉันก็เดินไปสถานีอนามัยใกล้บ้านคนเดียว ทั้งมือเต็มไปด้วยเลือด จนทำแผลเสร็จ เธอก็ไม่เคยโผล่มา

แต่เสิ่นจ้าว แค่โทรศัพท์สายเดียว ก็เรียกเธอมาได้ทันที จะให้ไปก็ไป จะให้มาก็มา

ฉันเหม่อคิดอยู่แบบนั้น สิบนาทีต่อมา ก็เห็นโพสต์ในโซเชียลของเสิ่นจ้าว

“ภาพด้านหลังที่สวยที่สุด อยู่ข้างกายฉันนี่เอง”

ภาพประกอบคือลู่ว่านเยี่ยนยืนอยู่ในครัว สวมผ้ากันเปื้อน แววตาและสีหน้าอ่อนโยน

“มีอะไรในกอไผ่หรือเปล่าเสิ่นจ้าว นี่แฟนนายเหรอ”

มีคนเข้ามาคอมเมนต์ด้านล่าง เสิ่นจ้าวรีบตอบกลับอย่างร้อนรน

“อยากตายหรือไง นี่คนของพี่น้องฉัน อย่าพูดมั่ว”

ฉันมองท่าทางที่ยิ่งปิดก็ยิ่งพิรุธของเขา ก่อนหัวเราะขื่นๆ แล้วส่งข้อความหาลู่ว่านเยี่ยนในอีกสิบปีข้างหน้า

“ถ้าคนที่คอยตามตื๊อคุณ ยอมปล่อยมือและยอมให้พวกคุณได้อยู่ด้วยกันตั้งแต่แรก ตอนนี้คุณจะมีความสุขไหม”

ครั้งนี้ เธอไม่ได้ตอบกลับทันที

เธอเงียบไปนาน นานเสียจนฉันคิดว่าเธอหายไปแล้ว ข้อความจึงเด้งขึ้นมา

“คงไม่ถึงกับมีความสุข แต่อย่างน้อย ฉันก็คงไม่ต้องรู้สึกผิด”

“เพราะถ้าเป็นแบบนั้น ตอนนี้เขาก็คงไม่ตายแล้ว”