FRIEND GUY กับดักร้ายนายเพื่อน(ไม่)สนิท のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

MINTRAวันนี้ฉันสะดุ้งตื่นตั้งแต่เช้า เหตุผลก็เพราะว่ามันนอนไม่ค่อยหลับ ถึงแม้จะได้อยู่ในอ้อมกอดของคนที่ฉันรักก็ตาม แต่อ้อมกอดเขา มันก็ไม่ใช่ของฉัน แล้วอีกอย่าง ฉันยังมีเรื่องค้างคาที่ต้องรีบไปทำ เรื่องสำคัญมากด้วย ถามว่าเรื่องอะไรน่ะเหรอ จำเรื่องเมื่อวานได้ใช่มั้ย ที่แมคเขาบอกว่า เขา...เขาปล่อยใน ใช่ ฉันต้องรีบไปซื้อยาคุมฉุกเฉินมากิน มันยังทันอยู่ และตอนนี้ฉันก็ได้มันมาแล้วล่ะ เหลือแค่เดินไปหาที่ลับตาคนเพื่อรีบๆกินๆมันลงไป อ้อ! ลืมบอกไป ตอนนี้ฉันอยู่มหาลัยแล้วนะ พอซื้อยาคุมเสร็จ ฉันก็รีบมามหาลัยทันทีเลยปึก!จู่ๆฉันก็ไปเดินชนใครเข้าก็ไม่รู้ จนถุงยามันเผลอหลุดมือแล้วตกลงบนพื้นพร้อมกับขวดน้ำ ไม่น่าเลย เพราะความรีบร้อนเป็นเหตุแท้ๆเลย“เอ่อ ขอโท...บะ...โบว์!” ฉันตั้งใจจะเงยหน้าขึ้นขอโทษคนที่ฉันเดินไปชน แต่ก็ไม่คิดเลยว่าคนๆนั้นจะเป็นโบว์ แน่นอน ฉันตกใจหนักมาก แต่โบว์กลับมองฉันอย่างงงๆ“มิน?” โบว์อุทานชื่อฉันพร้อมขมวดคิ้ว เธอคงสงสัยว่าทำไมฉันจะต้องตกใจขนาดนี้ด้วย ก่อนเธอจะทำให้ฉันตกใจมากขึ้นกว่าเก่าด้วยการก้มมองของบนพื้นแล้วทำท่าจะก้มเก็บมัน และวินาทีนี้เองที่ฉันเพิ่งจะได้สติและตั้งใจจะรีบ

MAX “ขับรถดีๆนะแมค” โบว์ลงจากรถแล้วโน้มตัวลงมาบอกผมผ่านประตูรถที่ตอนนี้ผมลงกระจกเอาไว้“อืม” ผมพยักหน้าแล้วรีบขับรถออกมาจากหอพักของโบว์ทันทีโดยไม่ได้รอให้โบว์พูดอะไรอีก เพราะผมต้องรีบไปรับมินตราต่อที่มหาลัย ก็ที่ผมสั่งมินตราให้รอใต้ตึกไง จำได้ใช่มั้ยแล้วถ้าถามว่าผมมาส่งโบว์ที่หอทำไมอ่ะเหรอ ทั้งๆที่ผมเองก็นัดมินตราเอาไว้ คำตอบมันก็ไม่ได้มีอะไรมากมายหรอกครับ ก็แค่เมื่อวันก่อน โบว์เคยชวนผมไปนั่งชิลที่ร้านการ์ตูนน่ะ แต่ผมบอกปฏิเสธเธอไปแล้วขอผลัดไปเป็นวันอื่นแทน เพราะตอนนั้นผมขี้เกียจ พูดง่ายๆตรงๆก็คือผมไม่มีอารมณ์ไปนั่นแหละครับ พอวันนี้เลิกคลาสโบว์เลยมาทวงสัญญา(โดยที่ผมเองก็ไม่ได้คิดว่าเธอจะมาทวงเอาวันนี้- -!!) ไอ้ผมเองก็เลยน้ำท่วมปาก เพราะเคยรับปากเธอเอาไว้แล้ว จะให้ปฏิเสธเธอไปรอบสองมันก็ยังไงๆอยู่ สุดท้ายผมเลยจำใจต้องไปกับเธอตามสัญญา(ทั้งที่ก็ไม่ได้อยากไปเหมือนเดิมนั่นแหละ ให้ตายสิ!) ทีนี้มันเลยเป็นเหตุให้ผมต้องไปรับมินตราช้าอย่างที่เห็นนี่แหละครับ แถมผมเองก็ดันเสือกลืมไลน์ไปบอกมินตราอีก ป่านนี้ยัยนั่นคงรอกันจนรากแก้วมันงอกลงดินแถมแตกแขนงไปจนถึงไหนต่อไหนแล้วล่ะมั้ง..@l University

“มิน! มิน!!!” ใช่ ที่มือฉันชะงักก็เพราะเสียงนี้ไง เสียงเรียกนี้มันดังเข้ามาซะก่อน และมันก็คงไม่แปลกใช่มั้ย ที่ฉันจะลุกจากเตียงแล้วตรงไปเปิดประตูห้องนอนเพื่อออกไปดู ก่อนฉันจะเห็นแมคกำลังเดินโซซัดโซเซเข้ามาด้วยอาการเมามายหมดสภาพ และตอนนี้เขาก็กำลังตรงมาหาฉันที่ประตู“คิดถึงจัง ขอหอมที” ฟอดดด!!! พูดจบเขาก็กอดแล้วหอมแก้มฉันฟอดใหญ่โดยไม่ทันให้ฉันได้ตั้งตัว ไม่งั้นฉันคงไม่หน้าเหวอตาค้างแบบนี้หรอก ก็มันไม่คิดว่าเขาจะทำอะไรแบบนี้ นี่เขาเป็นอะไรไป เป็นอะไรถึงได้เมาจนหื่นจัดแถมตะกละตะกลามแบบนี้ ทำไมฉันว่าเขาแบบนี้น่ะเหรอ ก็เพราะเขาไม่ใช่แค่กอดแค่หอมอย่างเดียวน่ะสิ แต่ตอนนี้จมูกและปากของเขากำลังซุกซนไปตามเนินอกและซอกคอของฉันอย่างหื่นกระหายราวกับอัดอั้นมานาน ลมหายใจของเขาทั้งถี่แรงและร้อนระอุ มันรู้สึกได้ถึงแรงปรารถนาอันชัดเจนภายในตัวเขาจนฉันถึงกับต้องพยายามดันตัวเขาออก“แมค ปล่อยเรา นายเมาแล้ว ไปนอนเถอะ” ฉันพยายามพูดเตือนสติเขาพร้อมกับยังคงพยายามดันลำตัวที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเหล้าของเขาออก แต่มันก็ยากเย็นเหลือเกิน เพราะเขาไม่ยอมโอนอ่อนผ่อนตามฉันเลย เอาแต่จะรุกท่าเดียว“ไม่ ฉันไม่ไป ฉันคิดถึงเธอใ

“มิน มิน!” ผมลุกจากเตียงไปเอาผ้าขนหนูมาพันท่อนล่าง ปากก็เรียกมินตราไปพลาง แต่ก็ไม่มีเสียงตอบเลย นี่ตกลงเธอหายไปไหน!?“อย่าบอกว่าเธอหนีฉันไปอีกแล้วนะ” ใจผมร้อนรนขึ้นมาทันที ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันกลัว กลัวมากจริงๆ“มิน มินตรา!” ผมเดินออกไปหาเธอนอกห้องนอน แต่ก็เหมือนเดิม คือเงียบ ไม่มีเสียงตอบรับ ผมเลยเดินกลับเข้าห้องนอนไปเอาโทรศัพท์มาโทรหาเธอ แต่ก็ไม่มีใครรับสาย บอกตามตรงว่าตอนนี้ ใจผมมันร้อนขึ้นเรื่อยๆจนนั่งไม่ติดแล้ว “เอาไงดีวะ จะทำไงดี” ผมเดินออกมาที่ห้องรับแขกแล้วเดินไปเดินมาอยู่หลายรอบมาก สมองก็พลางคิดอย่างว้าวุ่นและร้อนรน จนกระทั่งจู่ๆ ประตูห้องก็เปิดออก ด้วยฝีมือของคนที่ผมคิดว่าหนีผมไปแล้วซะอีก“มิน!” ผมยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจ และแน่นอนว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่ผมจะไม่รีบเดินเข้าไปหาเธอ“หายไปไหนมา รู้มั้ยฉันตกใจแทบแย่”“เราไปซื้อโจ๊กมา นี่ไง” เธอตอบแล้วชูถุงโจ๊กที่หิ้วมาให้ผมดูแล้วยิ้มให้ ไอ้ท่าทางใสซื่อของเธอมันแสดงออกชัดเจนว่าเธอช่างไม่รู้อะไรเลย ว่าทำให้ผมใจหายใจคว่ำไปหมดแล้ว“แล้วนายตกใจอะไรเหรอ”“ก็ตกใจ กลัวว่าเธอจะหนีฉันไปอีกไง” ผมตอบไปตามตรง นาทีนี้ไม่มีอารมณ์จะมาปิดบังแล้

MAX ผมนั่งนิ่งอยู่พักใหญ่ หลังจากที่มินตราออกจากห้องไป ผมไม่เข้าใจ ทำไมเธอไม่อยู่กับผม ผมยอมรับว่าผมโกรธเธอ โกรธมากด้วย ผมอุตส่าห์ดูแลเธออย่างดี ตลอดเวลาที่ผ่านมานับแต่วันนั้น ผมพยายามมีเหตุผลและควบคุมอารมณ์อยู่เสมอ เราสองคนจะได้ไม่ต้องมีปัญหากันอีก ทั้งหมดที่ทำไปก็เพื่อเธอ แต่มันกลับไม่มีความหมายอะไรเลย “โธ่เว้ย!!!”ปึก!ผมปาถุงขนมใส่ฝาผนังอย่างแรงด้วยความโมโห จนขนมมันตกกระจายเต็มพื้น แต่ชั่งหัวมันดิ! ในเมื่อตอนนี้ไม่ว่าขนมนั่นมันจะอยู่ในสภาพยังไง มันก็ไม่สำคัญอีกแล้ว ในเมื่อคนที่ผมอยากให้ เธอไม่อยู่กับผมแล้ว ก็เหมือนกับกล่องสร้อยคอที่ผมเพิ่งล้วงออกมาจากกระเป๋ากางเกงนั่นแหละ และตอนนี้ผมกำลังเปิดกล่องเอาสร้อยคอออกมา สร้อยคอจี้รูปหัวใจที่ผมตั้งใจซื้อมาให้เธอ กะจะให้เป็นของขวัญวันเกิดเธอในวันพรุ่งนี้ ใช่ พรุ่งนี้วันเกิดมินตรา แต่แล้วฝันของผมก็ต้องสลาย ไอ้ที่กะจะเซอร์ไพรส์มันไม่มีอีกแล้ว แล้วผมจำเป็นจะต้องเก็บไอ้สร้อยบ้านี่ไว้อีกทำไม!ปึก!ผมเขวี้ยงสร้อยคอใส่ฝาผนังอย่างแรงเป็นรายต่อไป แต่ใช่ว่าความโกรธมันจะหายไปหรอกนะ มันมีแต่จะเพิ่มขึ้น เพิ่มขึ้น แล้วก็เพิ่มขึ้น!“มินตรา! ฉันเกลียดเธอ