FRIEND GUY กับดักร้ายนายเพื่อน(ไม่)สนิท

MINTRA

ปึก!

เสียงคนนั่งลงข้างๆทำฉันตกใจจนต้องหันไปมอง ก่อนหัวใจฉันจะเต้นแรงขึ้นมาเมื่อเห็นว่าเป็นใคร เขาชื่อแมคน่ะ เป็นเพื่อนห้องเดียวกับฉัน และฉัน...ก็แอบชอบเขา ใช่ ฟังไม่ผิดหรอก ฉันแอบชอบเพื่อนตัวเอง ชอบมาตั้งแต่ม.1 แล้ว จนตอนนี้ม.5 ฉันก็ยังไม่เลิกชอบเขาเลย มีแต่จะชอบมากขึ้น ยิ่งเขาชอบมานั่งด้วยเวลาเรียน มานั่งด้วยกันเวลากินข้าว แถมยังคอยมาวนเวียนอยู่ใกล้ๆ ฉันก็ยิ่งหยุดชอบเขาไม่ได้ ใจฉันสั่นทุกทีที่ได้อยู่ใกล้เขา แต่ฉันก็ต้องพยายามเก็บอาการเอาไว้ เพราะรู้ดีว่าเขาไม่ได้คิดอะไรกับฉัน แม้หลายอย่างที่เขาทำในบางครั้งมันจะทำให้ฉันเผลอคิดไปไกล แต่ฉันก็ต้องหักห้ามใจไว้ ในเมื่อก็อย่างที่บอก เขาไม่ได้คิดอะไรกับฉัน เขาเห็นฉันเป็นแค่เพื่อนคนนึงเท่านั้น

“ระบายสีให้หน่อยดิ” 

เขาหยิบกระดาษร้อยปอนด์ขนาดเอสี่จากแฟ้มเขามาวางบนโต๊ะฉัน กระดาษร้อยปอนด์ที่วาดรูปไว้เสร็จแล้ว แต่ยังไม่ได้ระบายสี 

และสิ่งที่เขาบอก ฉันไม่ได้แปลกใจหรอก เพราะตั้งแต่เรียนด้วยกันมา แมคชอบมาขอให้ฉันช่วยทำการบ้านเป็นประจำจนกลายเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้ว และใช่ ฉันก็ช่วยเขาทุกครั้ง ดูเหมือนฉันช่วยเพื่อนในทางผิดๆใช่มั้ย แต่จะให้ฉันทำยังไง ในเมื่อฉันชอบเขา ชอบแต่แสดงออกอะไรไม่ได้ มันเลยทำได้แค่นี้ แค่คอยช่วยเหลือเขาในสิ่งที่พอจะทำได้

“อืม แต่วันนี้เราไม่ได้เอาสีมา”

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวไปยืมไอ้เป้งก็ได้ รอแป๊บ” 

เขาบอกด้วยน้ำเสียงไม่ทุกข์ไม่ร้อน ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหาเป้ง และฉันก็ไม่ได้แปลกใจอะไรกับการกระทำของเขาหรอก เพราะฉันเป็นเพื่อนกับเขามานาน ฉันรู้จักนิสัยเขาดี เขาเป็นคนไม่ค่อยซีเรียสกับอะไรเลย ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมไม่เครียดซะบ้าง บางทีจะสอบวันนี้พรุ่งนี้ เขาก็ยังนั่งเล่นเกมอยู่ได้สบายใจเฉิบ การบ้านก็เหมือนกัน ไม่เคยเลยที่จะทำเสร็จให้ทันก่อนวันส่ง ไม่รู้เขาเอาเวลาไปทำอะไรหมด เหมือนบางทีก็เป็นเรื่องไร้สาระนะ แต่ถึงจะรู้อย่างนี้แล้ว ฉันก็ยังช่วยเขาทำการบ้านอยู่ดี ไม่มีเลยสักครั้งที่ฉันจะปฏิเสธเขา กลับดีใจซะอีก ที่เขาเอาการบ้านมาให้ช่วยทำ เพราะมันทำให้ฉันรู้สึกว่าเขาพอจะเห็นฉันสำคัญอยู่บ้าง แม้ฉันจะมีประโยชน์กับเขาแค่เรื่องเรียนกับเรื่องการบ้านก็ตามที

“ได้มาละ” 

เขากลับมาพร้อมกล่องสี ก่อนจะวางมันลงใกล้ๆกับกระดาษร้อยปอนด์

“งั้นเดี๋ยวมานะ ลงไปเตะบอลแป๊บ” 

เขาบอกแล้วเดินไปหากลุ่มเพื่อนเขา ก่อนพวกเขาจะพากันเดินออกจากห้องเรียนไป ส่วนฉัน ก็ก้มหน้าก้มตาระบายสีไปตามระเบียบ ถึงจะดูเหมือนโดนเขาเอาเปรียบ และเขาก็เหมือนจะเห็นฉันมีประโยชน์กับเขาแค่เรื่องนี้ แต่ความรักมันห้ามกันได้ที่ไหนกัน ยังไงฉันก็รักเขา ไม่ว่าเขาจะดีจะเลวหรือจะเป็นยังไงก็ช่าง ขอแค่เป็นเขา ยังไงฉันก็รัก และตราบใดที่ยังเลิกรักเขาไม่ได้ ฉันก็ยังคงเต็มใจทำสิ่งต่างๆให้เขาอยู่อย่างนี้จนกว่าจะถึงวันที่เราต้องแยกย้ายกันไป เอ่อ ฉันหมายถึงตอนเรียนจบม.6 น่ะ พอเรียนจบ ต่างคนก็ต่างต้องแยกย้ายใช่มั้ย และฉันกับเขาก็อาจจะได้อยู่คนละมหาลัยกัน แล้วฉัน เอ่อ ฉันก็แอบกลัวอยู่เหมือนกันนะ กลัวว่าถ้าวันนั้นมาถึง วันที่ฉันไม่ได้ใกล้ชิดกับเขา ไม่ได้เห็นหน้าเขาทุกวันอย่างตอนนี้ แล้วชีวิตฉันจะเป็นยังไง

MINTRA END

MAX

“ไปเว้ยพวกมึง” 

ผมเดินมาบอกเพื่อนผม หลังจากเดินห่างออกมาจากโต๊ะของมิน เอ่อ... มินคือใครอ่ะเหรอ ชื่อจริงเธอชื่อมินตราน่ะครับ เธอเป็นเพื่อนผมเหมือนกัน เรียนด้วยกันมาตั้งแต่ม.1 แถมเธอก็เป็นเพื่อนที่โคตรดี เวลาให้ช่วยอะไร เธอไม่เคยบ่นเลย อย่างเมื่อกี้ผมเอาการบ้านไปให้เธอช่วยระบายสี เธอก็ยอมช่วยแต่โดยดีเหมือนกับทุกๆครั้ง เพื่อนดีแบบนี้หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้วบอกเลย แต่เพื่อนเลวที่ชอบใช้งานเธอแบบผม เอ่อ ถ้าให้ผมตอบแทนเธอ ผมคิดว่าเธอคงไม่อยากมีหรอก แต่ดันหลวมตัวคบไปแล้วไง เลยไม่มีทางเลือก เลยต้องคบต่อไป แล้วที่สำคัญ ผมเองก็เกาะเธอไม่ยอมปล่อยซะด้วยสิ ทีนี้คิดดูเอาเองแล้วกัน ว่าถึงเธอคิดจะสลัดผมจริงๆ แล้วผมจะยอมหลุดออกมามั้ย แต่ก็นะ เธอคงไม่ทำหรอก ก็อย่างที่บอกว่าเธอเป็นเพื่อนที่โคตรดี แล้วผมก็โคตรโชคดีเลยที่มีเธอเป็นเพื่อน โคตรโชคดีเลยที่ได้มีเธออยู่ข้างๆ อาจฟังดูเหมือนผมเห็นแก่ตัวใช่มั้ย ที่เอาเปรียบและคอยแต่จะพึ่งพาแต่เธอ คุณคิดถูกแล้วล่ะ ผมเห็นแก่ตัวจริงๆ แต่ถึงผมจะรู้ตัวว่าที่ผมทำอยู่มันเห็นแก่ตัวและโคตรชั่ว แต่ผมก็เลิกทำแบบนั้นไม่ได้ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม

“แล้วการบ้านมึงอ่ะไอ้สัส” เพื่อนผมมันถามกลับมา

“กูให้มินช่วยทำละ”

“ให้มินช่วยทำแล้ว!?”

“อือ”

“ไอ้สัส แม่งดีจังเลยเนอะ ใช้เพื่อนทำการบ้านให้ ส่วนตัวเองก็ไปเล่นเนี่ย” ไม่บอกก็รู้ใช่มั้ยว่าพวกมันด่าผม(ตรงๆ) แต่หน้าหนาๆอย่างผมหรือจะสน

“เอาน่า เดี๋ยวค่อยซื้อหนมมาให้ยัยนั่นเป็นการตอบแทน ไปเหอะ รีบไปเตะบอลดีกว่า เดี๋ยวหมดคาบพักซะก่อน” 

ผมบอกแล้วเดินนำออกมา ส่วนเรื่องที่บอกพวกมันไป ผมไม่ได้พูดเล่นๆหรอก ผมตั้งใจจะไปซื้อขนมให้มินตราจริงๆ เป็นการตอบแทนเธอไง ถึงแม้มันจะเทียบไม่ได้กับการบ้านที่เธอช่วยทำให้ผมก็เหอะ

MAX END