Lahat ng Kabanata ng When My Husband Chose His Ex: Kabanata 181 - Kabanata 190

-Daisy-“Di ba diyan lang sila sa kabilang bahay nakatira? Iyon ang address na binigay sa akin ni Mrs. Lawrence,” sabi ni Tito Arthur bago niya iniabot sa akin ang isang maliit na papel.Kinuha ko iyon at agad na binasa ang nakasulat. Nanlaki nang bahagya ang mga mata ko nang makita ang address nitong bahay.Ano bang binabalak ni Mrs. Lawrence? Gusto niya kaming ipahiya ng mga kamag-anak ko? Pwes! Sisiguraduhin kong siya at ang buong pamilya niya ang mapapahiya sa huli.Hindi na ako papayag na muli nilang gamitin ang mga taong mahalaga sa akin para sa sarili nilang interes.“Diyan nga lang sa tapat ang bahay niya, tito. Pero hindi tayo diyan pupunta.” nakangiting pahayag ko bago ko nilukot ang papel at inilagay ito sa bulsa ng itim kong blazer.Hindi ko na ipinaliwanag pa kay Tito Arthur ang totoong nangyayari. Wala siyang kasalanan sa lahat ng ito. At ayokong sirain ang pagbisita niya sa Maynila dahil sa problema ko sa pamilya Lawrence.Magkakasama kaming sumakay sa kotse at ako mism

-Daisy-Thursday finally came.At sa araw na iyon, halos lahat ng camera ay nakatutok sa gwapong mukha ni River.Nasa bahay naman ako at tahimik na nanonood ng live coverage sa telebisyon, katabi si Vanessa na hanggang ngayon ay hindi pa rin sanay sa lahat mga karangyaang nakikita niya sa bahay ko.Dito muna siya mag-i-stay hanggang sa araw ng kasal namin ni River sa Sabado.Samantalang si Tito Arthur naman ay halos hindi ko na makita dahil hinila na siya ni Mr. Torres papunta sa bahay nito. Mukhang masyado nang naging komportable ang dalawang matanda sa isa’t isa.Kakatapos lang tumawag ni River sa akin at mag-uumpisa na daw ang announcement nila. Ang sabi niya, gusto niya daw na nandoon ako sa tabi niya para may lucky charm daw siya.Natawa lang ako. Ang sabi ko naman, two days na lang at pwede na niyang ibalandra ang pagmumukha ko sa lahat kahit kailan niya pa gusto.“Good morning, everyone.” Agad akong napatingin sa screen nang magsimula na ang live coverage.Nakatayo si River sa

-Daisy-Nang makita ni Vince na hindi pa rin ako nagsasalita, bigla siyang tumalikod at naglakad palayo.Hindi ko siya pinigilan. Hindi ko rin siya tinanong kung saan siya pupunta.Tahimik lang akong nakatayo sa likod ng gate habang pinagmamasdan siyang pumasok sa loob ng bahay nila.Pati ang parents niya ay nagtataka din sinundan siya ng tingin.Maya-maya lang ay bumalik din siya. Pero sa pagkakataong ito, may hawak na siyang dalawang papel.At sa likod niya ay si Rose, na nakangisi na parang nanalo sa isang laban na matagal na nilang pinaghandaan.“Itong isang papel, marriage certificate natin.” Nakangising iniladlad ni Vince sa harap ko ang isang dokumento.Marriage certificate nga namin ito. Ang papel na minsan kong pinaniwalaang simbolo ng kasal namin. Ang papel na pinanghawakan ko sa loob ng maraming taon.Pero bago ko pa man maibuka ang bibig ko, bigla niya iyong pinunit sa harap ko at itinapon ang mga piraso sa loob ng bakuran ko.“Peke ’yan.” Napangisi siya nang makita ang rea

-Daisy-“Vince! Mahal!” Agad na sinaklolohan ni Rose ang mahal niyang asawa nang makita itong napaluhod at halos hindi na makatayo sa sakit.Napahawak si Vince sa balikat niya habang nakayuko at hinihingal. Mukhang hindi niya inaasahan na ganoon kalakas ang magiging epekto ng sipa ko sa itl0g niya.Buti nga sa kanya! Hindi ko din naman inaasahan na kaya niya akong saktan. Kung hindi ko siya naunahan, baka ako ang nasuntok niya sa mukha. “Walanghiya kang babae ka!” galit na galit na sigaw ni Rose habang tinutulungan si Vince na makatayo. “Sinong nagsabi sa’yo na pwede mong saktan ang asawa ko?!”Tinitigan ko siya nang diretso. Talagang ipinangalandakan na niya na asawa niya si Vince.“At bakit hindi? He tried to hit me first! Gumanti lang ako.” sabi ko habang nakangisi. “Pero don’t worry, Rose, nag-uumpisa pa lang ako.”Agad naman siyang tumayo at sinugod ako ng isang sampal, pero mabilis kong sinunggaban ang braso niya. Isang malutong na sampal ang pinadapo ko sa mukha niya.Napaling

-Daisy-“Hey…” Nag-aalalang itinaas ni River ang mukha ko. “Why are you crying? Did I say something wrong?”Umiling lang ako. Ayokong sabihin sa kanya. Ayokong ulitin pa ang mga masasakit na salitang ibinato sa akin ng pamilyang iyon.Kanina, ang tapang-tapang ko. Sa harap nila, hindi ko ipinakitang nasasaktan ako. Hindi ko hinayaang makita nila kahit isang patak ng luha mula sa akin. Para sa akin, bawat salitang sinabi nila ay parang tubig lang na dumaloy sa katawan ko at agad kong hinayaan na mawala.Pero ngayon, habang nasa mga bisig ako ni River, parang biglang bumagsak ang lahat ng iyon sa akin.Isa-isa. Lahat ng insulto at lahat ng mga salitang paulit-ulit nilang sinabi para durugin ang pagkatao ko. At ngayon, hindi ko na kayang magpanggap na hindi ako nasaktan.Durog na durog ang puso ko. As in pinong-pino. Parang ilang beses nila iyong tinapakan hanggang sa wala nang matirang buo.Bakit kailangan nila akong saktan nang ganito? Wala naman akong ginagawang masama sa kanila.Sila