All Chapters of When My Husband Chose His Ex: Chapter 171 - Chapter 180

-Daisy-“Hoy, River! Tumigil ka nga.” Tinapunan ko siya ng masamang tingin. “Hindi bagay sa’yo, promise.”Pero kahit pinipilit kong magalit, hindi ko mapigilang kumabog nang mabilis ang puso ko. At mas lalong ayokong mapansin niyang kinikilig ako.Ayoko talaga ng ganito. Mas sanay ako sa masungit na River.Mas gusto ko iyong laging seryoso, laging mayabang, at mahirap pakisamahan. Parang mas gusto ko na ako ang nanunuyo sa kanya.Dahil kapag ganoon siya, parang challenge sa akin kung paano ko siya mapapangiti at kung paano niya ako mapapansin.Pero kapag ganito siya na malambing at laging nakangiti, parang wala akong laban. Baka hindi ko na mapigilan ang sarili ko at masabi ko sa kanya na mahal ko na talaga siya.“Do you want to know about Angeli?” Biglang naging seryoso ang tono niya. "Pwede kong ikwento sa'yo ang lahat ng nangyari sa amin."“Hindi na kailangan.” Ipinatong ko ang tasa sa mesa at umalis sa kandungan niya. Umupo ako sa tabi niya at kinuha ang throw pillow para ipatong

-Daisy-Napahawak siya sa kaliwang bahagi ng dibdib niya. “Ang sakit kasi dito. Huwag mo naman akong iwanan, please. Hindi mo alam kung paano ako nadudurog sa tuwing sinasabi mo na tapos na tayo. Na wala na tayo, Daisy! Pano naman yung mga pinagsamahan natin? Ilang taon din ‘yon! Sasayangin mo na lang ba ng ganun-ganun na lang!”Huminga ako nang malalim bago ko siya matatag na tinitigan sa mga mata. “Ako ba talaga ang sinasabihan mo na nagsayang? Ha, Vince! Ang kapal naman ng mukha mo para sabihin sa aking ‘yan! Pwede ba! umalis ka na kung ayaw mong mas lalo pa kitang kamuhian!”Unti-unti siyang tumayo at niyakap ako, pero itinulak ko siya palayo. At hindi na ako nag-aksaya pa ng oras. Buong lakas ko siyang itinulak palabas ng bahay.“Daisy, wait!” pagmamakaawa niya. “Pakinggan mo muna ako! Hindi pa ako tapos!”“Umalis ka! Umalis ka na!” sigaw ko, bago ko ibinalibag pasara ang pinto sa mukha niya.“Babe!” Mula sa kabilang bahagi ng pinto ay naririnig ko pa rin ang malakas niyang pagka

-Daisy-Nakahiga na kami sa sofa at halos hindi na magkasya ang mga katawan namin. Ang laki ba naman ni River kaya nakatagilid kaming pareho at yakap-yakap niya ako mula sa likod.Nasa batok ko ang mukha niya at maya’t maya ay sumisinghot at humahalik siya roon. Kaya paano ako makakapag-concentrate?“River…”“Hmm?”“Hindi ako makapag-isip.”“Why?” tanong niya habang nakabaon ang mukha niya sa batok ko.“Dahil sa’yo.” sagot ko.Natawa naman siya bago niya inilayo ang mukha sa batok ko. “Sige, pwede ka nang mag-isip.”“Well, sino ba naman ang hindi mai-in love sa isang River Tan?” Inilagay ko ang kamay ko sa ilalim ng baba niya at pinagmasdan ang mukha niya. “Look at the face card, bro. And the body. Pamatay!”“Really?”“Oo. Lalo na kapag walang suot.” Humarap ako sa kanya at hinaplos ko ang dibdib niya pababa sa kanyang abs. Huminto ang kamay ko sa taas ng bukol niya at dahan-dahang gumapang ang daliri ko dito, pero mabilis ko ding inakyat pataas.”“Hey!” mabilis niya namang hinuli ang

-Daisy-“It’s okay, baby.” Hinalikan niya ang tuktok ng ulo ko. “Pagkatapos akong ipanganak ni Mommy, kinuha ako nina lolo at lola ko at inuwi sa bahay nila. Kahit gustong-gustong akong dalawin ni Daddy, ayaw nila akong ipakita sa kanya.”Muling napahigpit ang yakap ko sa kanya.“But he never stopped trying.” Bahagyang ngumiti si River. “Araw-araw siyang pumupunta sa bahay nila. Umaasa siyang baka isang araw, payagan siya ng mga lolo at lola ko na makita ako.”Bahagyang nanginig ang boses niya. At doon ko napagtanto na kahit matagal na ang lahat ng iyon, may parte pa rin sa kanya ang batang River na naghihintay sa ama niyang makapasok sa buhay niya.Hindi ko alam kung paano ko mapapagaan ang pakiramdam niya. Kaya wala akong ginawa kundi manatili sa tabi niya. Yakapin siya at pakinggan ang mga kwento niyang alam kong ngayon lang niya inilabas dahil wala akong nabasang ganito sa mga article tungkol sa pamilya niya.At iparamdam na hindi niya kailangang pagdaanan mag-isa ang mga bagay na

-Daisy-Kumuyom ang mga palad ko. Napakawalanghiya talaga! Pati ang mga kamag-anak kong tahimik na namumuhay sa probinsiya ay inistorbo pa nila.Hindi man lang nila naisip kung ano ang magiging reaksyon ng mga ito kapag nalaman nilang hindi naman talaga kami ikakasal ni Vince.Isa lamang iyong palabas. Isang malaking palabas para makuha nila ang Mirae Project mula sa akin.“Ito nga pala ang pinsan mong si Vanessa,” pagpapatuloy ni Tito Arthur. Marahan niyang hinila sa kamay ang anak niya at pinalapit sa akin. “Hindi mo na siguro siya matandaan dahil maliliit pa kayo noong huli kayong magkita.”“Kumusta ka, Ate?” Nahihiyang lumapit sa akin si Vanessa at agad akong niyakap.Nakangiti naman akong gumanti ng yakap sa kanya. “Okay lang. Ang laki mo na.”Nang maghiwalay kami, hinawakan ko ang magkabilang kamay niya at pinagmasdan ang mukha niya.Maliit at bilugan ang ito, at maamo ang kanyang mga mata. Morena siya at mahaba ang itim na itim niyang buhok na halos umabot na sa bewang. Simple