Todos los capítulos de ท่านอ๋องตัวร้ายได้โปรดอย่ากินนางร้ายเช่นข้า: Capítulo 31 - Capítulo 36

“คำนี้มิใช่ว่าข้าควรบอกเจ้าหรอกหรือ ข้านั่งอยู่ที่นี่ยังมิได้ทันทำอันใดเหตุใดเจ้าบอกว่าข้าใส่ร้ายเจ้า หรือว่าคุณหนูตานถิงมีหลักฐาน?”อวี่ซินตอบเสียงเรียบดวงตาเย้ยหยันชัดเจนไม่ต่างจากคำพูดที่นางใช้เหมือนกับตอนที่นางถูกอีกฝ่ายใส่ร้าย และจากนั้นอวี่ซินก็ทำสิ่งที่ตานถิงคิดไม่ถึง...“ท่านอ๋องเพคะ ก่อนหน้านี้ที่หม่อมฉันไม่พูดเรื่องที่เคยถูกตานถิงใส่ร้ายเพราะไม่อยากมีเรื่องขุ่นข้องหมองใจตอนเราอยู่ระหว่างกัน แต่มาตอนนี้เห็นทีหากหม่อมฉันไม่พูดก็คงถูกสตรีตรงหน้าใส่ร้ายคราแล้วคราเล่า...”อวี่ซินแสร้งบีบน้ำตาเอนกายพิงอ๋องติ้งเพื่อกระตุ้นความรู้สึกน่าถนุถนอมในจิตใจของอ๋องผู้เยือกเย็นยามปกติ“หม่อมฉันขอเอาชีวิตเป็นประกันขอร้องให้พระองค์สืบความจริงให้กระจ่างว่าใครกันแน่ที่กระทำเรื่องเหล่านี้เพคะ!”อ๋องติ้งมองสตรีสองนางอย่างเงียบงัน สุดท้ายเขาเอ่ยเสียงเย็นเยียบอย่างตัดสินใจเด็ดขาด“พอได้แล้ว เรื่องนี้ข้าสืบสวนให้แน่ชัดแน่ ทหารจับสตรีนางนี้ไปขังคุกและไม่ต้องให้ข้าวให้น้ำนางจนกว่าเรื่องพวกนี้จะชัดเจน!”“ท่านอ๋อง! หม่อมฉันมีส่วนช่วยพระองค์จัดการสมาคมต่อต้านนะเพคะ อย่างน้อย…อย่างน้อยก็ให้หม่อมฉันเป็นชายา

บทที่ 22 สตรีโสดที่น่าอิจฉาที่สุดในแคว้นค่ำคืนในตำหนักอ๋องเงียบสงัด เหวินเจียนั่งนิ่งท่าเดิมอยู่นานมาก...นานเสียจนชาเย็นจนหมดกลิ่นหอมไปแล้ว“ข้า...ทำอันใดผิดหรือ?”โจวเหวินเจียพึมพำกับตัวเอง ดวงตาคมกริบที่เคยเยือกเย็น พลันพร่ามัวด้วยความคิดวกวนไม่รู้จบภาพใบหน้าซีดเผือดของนาง น้ำตาหยดนั้นที่ร่วงลงขณะนางพร่ำบอกยังติดตรึงไม่จางไปจากใจเขาสตรีนับร้อยนับพันในแคว้นแห่งนี้ ไม่มีผู้ใดกล้าหันหลังให้เขา ไม่มีใครกล้าหนี ไม่มีใคร...กล้าปฏิเสธเขาเช่นนางและเขาไม่อาจปฏิเสธได้เช่นกันว่า ตอนที่เห็นน้ำตานั้น...ใจเขาสั่นสะท้านอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน“ท่านอ๋องจะให้กระหม่อมจัดการอย่างเคยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ? ส่งหลักฐานว่าเป็นกบฏไปใส่ในห้องทำงานของใต้เท้าเยี่ยนแล้วก็--”“เจ้าคิดว่าข้าจะใช้วิธีเช่นนั้นกับตระกูลของสตรีที่ข้ารักหรือ?!”เสียงตวาดดังก้องห้องจนอีกหลายคนสะดุ้งเฮือกทันใด“ขออภัยพ่ะย่ะค่ะ!”เขาคำนับแนบพื้นแล้วถอยออกแทบไม่ทันปู้จางเงยหน้าขึ้น แววตาสงสัยงุนงง นิ่งงัน ตัวแข็งค้างอย่างไม่เข้าใจ เพราะไม่ใช่เพียงประโยคที่ออกจากปากเท่านั้นที่แปลกไป หากแต่น้ำเสียงนั้น...มันไม่ใช่เจ้านายผู้เหี้ยมโหดไร้หัวใจอย่

“กล้ามแน่นเช่นนี้ มีมากไม่แพ้ใครบางคนที่ข้ารู้จักเลยนะเนี่ย...”เสียงหวานคล้ายพึมพำกับตนเอง ดวงตาฉ่ำปรือจ้องใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้จนลมหายใจแทบจะหลอมรวม มือเรียวขาวยกขึ้นอย่างเชื่องช้าราวถูกสะกดก่อนจะลูบผ่านแนวกรามแข็งแรง และเลื่อนต่ำไปยังแผงอกแน่นใต้ชุดคลุมสีเข้ม นางลงมือบีบเบา ๆ อย่างคุ้นเคย“กล้ามเจ้าดีเสียจริง…แน่นกว่าหน้าอกของข้าอีก...อือ...ขอข้าจับที่กล้ามท้องด้วยได้ไหม”อ๋องติ้งตัวเกร็งกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากไม่ทันเอ่ยคำใดก็ถูกคนปากว่ามือถึงเลื่อนมือเล็กมาสัมผัสเสียแล้ว“อา...”กล้ามแขนของโจวเหวินเจียเกร็งแน่นไม่แพ้กัน เส้นเลือดลำคอปูดขึ้นจากการที่เขากำมืออย่างอดกลั้นสุดชีวิต แล้วเมื่อไม่อาจทนต่อการหยอกล้อไร้ยางอายของอวี่ซินได้อีกต่อไป จึงรวบร่างบางเข้ามาแนบอกพลิกให้นางนอนคว่ำบนตักอย่างไม่ทันตั้งตัว“เด็กดื้อ…ต้องโดนลงโทษ!”เพี๊ยะ!ฝ่ามือใหญ่ฟาดลงบนสะโพกกลมกลึงของเยี่ยนอวี่ซินอย่างจัง ร่างบางที่นอนคว่ำบนตักสะดุ้งเฮือกทันที“อ๊า…เจ็บนะ!”นางร้องเสียงแหลม ตาโตเบิกกว้างด้วยความตกใจและความแสบซ่านปะปนกัน เหตุใดเสียงของนายคณิกาผู้นี้จึงได้คุ้นหูมากขึ้น อาจเพราะพอถูกคนตีก้นเรีย