ท่านอ๋องตัวร้ายได้โปรดอย่ากินนางร้ายเช่นข้า

บทนำ นางร้ายหน้าโง่เสียงฝนกระทบกระจกหน้าต่างห้องเล็กดังเบา ๆ ในยามค่ำคืน หญิงสาวคนหนึ่งนั่งกอดเข่าบนฟูกในห้องเช่าแคบขนาดไม่ถึงยี่สิบตารางเมตร ตรงหน้าคือโทรศัพท์มือถือจอสว่างที่แสดงนิยายเรื่องหนึ่งที่นางอ่านค้างไว้“…สุดท้าย นางร้ายก็ถูกฆ่าตายด้วยน้ำมือของคนที่ตนรักหมดใจ”นางถอนหายใจแรง ใบหน้าที่ซีดเซียวเหน็ดเหนื่อยจากการตรากตรำทำงานมาทั้งวันยิ่งดูเคร่งเครียดขึ้นไปอีกทั้งที่คิดว่าจะมาหาความสนุกจากการอ่านนิยายด้วยซ้ำ“โง่สิ้นดี…” นางบ่นพึมพำ“ครอบครัวก็ดีขนาดนั้น ทั้งพ่อก็เป็นขุนนางใหญ่ทั้งรักทั้งเอาใจ แม่ก็ร่ำรวย ทำการค้าเก่งจนคนต่างอิจฉา ยังจะไปหลงรักผู้ชายที่ไม่เคยแยแสตนเองอีกเนี่ยนะ?”ความหงุดหงิดตีขึ้นถึงขมับ นางปาดผมที่ปรกหน้าผากแล้วเบะปากอย่างขัดใจก่อนว่าต่อ“ถ้าเป็นฉันนะ...ฉันไม่เอาใครทั้งนั้น ไม่ว่าจะพระเอกผู้มุ่งมั่นก้าวหน้า หรือตัวร้ายโหดเลือดเย็นรักแต่นางเอกคนเดียวนั่นน่ะ ฉันจะหนีออกจากเส้นเรื่องแล้วเกาะพ่อแม่กินให้หนำใจ อยู่อย่างคุณหนูไร้สาระไปจนแก่ตาย!”เสียงบ่นของนางจบลงพร้อมกับการเลื่อนมือไปปิดหน้าจอทั้งที่นิยายเรื่องนี้ยังอ่านไปไม่ถึงครึ่งเรื่องด้วยซ้ำ ร่างบางล้มตัวลงน

บทที่ 1 นางรู้ใจตัวเอง?สารจากตระกูลเยี่ยนถูกส่งมาถึงจวนสกุลหวงในเช้าวันต่อมา พร้อมตราประทับของใต้เท้าเยี่ยน ขุนนางใหญ่ผู้ทรงอำนาจบิดาของหวงจื่อหานรับสารด้วยสีหน้ายิ้มกริ่ม ดวงตาเป็นประกายจนเห็นได้ชัด ริมฝีปากเอ่ยชมบุตรชายตนเองตลอดเช้า“บุตรชายข้านี่ไม่ธรรมดา เจ้าเด็กนั่นแม้จะเงียบขรึม แต่กลับทำให้ตระกูลเยี่ยนเอ่ยปากสู่ขอถึงที่ได้!”ญาติผู้ใหญ่ทั้งหลายต่างร่วมวงยินดี เสียงหัวเราะดังทั่วห้องโถง“คุณชายของเราช่างมีวาสนา! เยี่ยนอวี่ซินเป็นถึงคุณหนูตระกูลใหญ่ ทั้งงดงาม ทั้งฉลาด มีใครบ้างจะไม่อยากเกี่ยวดองด้วย!”“นี่เท่ากับตระกูลเรามีสายสัมพันธ์กับหนึ่งในขั้วอำนาจในราชสำนักเลยน่ะสิ!”บิดาของจื่อหานถึงกับสั่งให้จัดโต๊ะอาหารใหม่ เพิ่มรายการอาหารโปรดของบุตรชายคนโตเพื่อเป็นการเฉลิมฉลองล่วงหน้าโดยไม่รอฟังความเห็นใดจากเจ้าตัวแม้แต่น้อยหวงจื่อหานเพียงนั่งนิ่งขณะกินมื้อเช้า ดวงตาดำสนิททอดมองถ้วยน้ำชาในมือตนอย่างครุ่งคิด เขาไม่แสดงความไม่พอใจอย่างเปิดเผย เพราะรู้ดีว่าครอบครัวของเขาหวังสิ่งใดจากการเกี่ยวดองครั้งนี้ในใจของจื่อหานเต็มไปด้วยความรู้สึกตึงเครียดที่ไม่อาจบอกใครได้...เขาเกลียดการถูกควบ

“ซินเอ๋อร์...เรื่องที่เจ้าขอไว้ก่อนหน้านี้ พ่อจัดการให้แล้วนะ”นางขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ “เรื่องใดหรือเจ้าคะ?” นางไปขอเขาตั้งแต่เมื่อใด“พ่อส่งสารไปสู่ขอคุณชายหวงจื่อหานให้เจ้าแล้ว...”สิ้นคำก็เหมือนโลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน!เยี่ยนอวี่ซินยืนนิ่งไปหลายอึดใจ ก่อนจะพูดพร้อมทำสีหน้าตกใจสุดขีด“ท่านพ่อ! ลูก...ลูกยังไม่ได้บอกให้ท่านทำเช่นนั้นเสียหน่อย!”ใต้เท้าเยี่ยนเลิกคิ้วสีหน้าแข็งตึงมากขึ้นแล้ว“ก็วันก่อนเจ้าร่ำไห้เสียอกเสียใจบอกว่าอยากแต่งกับเขานักมิใช่หรือ? พ่อเห็นว่าไม่ควรปล่อยให้ลูกสาวตัวเองเศร้าใจเลยรีบจัดการให้...”อวี่ซินนึกถึงเนื้อหาในนิยายที่นางอ่านไปครึ่งเรื่องก่อนจะทะลุเข้ามาสวมบทบาทนางร้ายตัวประกอบ นึกไปนึกมาก็ถึงจำได้ว่าอวี่ซินคนเดิมสั่งให้หงเซียงบ่าวคนสนิทเอาเรื่องที่นางเสียใจไปบอกบิดาเพื่อให้บิดาออกหน้าให้พอคิดได้ดังนั้นก็หันไปมองบ่าวตัวปัญหาก็ทำให้เข้าใจเรื่องได้ทันที เพราะหงเซียงในตอนนี้นั่งตัวสั่นไม่กล้าสบตาอวี่ซินด้วยซ้ำหากนางบอกว่าหงเซียงเข้าใจผิดและทำเกินคำสั่งก็อาจทำให้ถูกลงโทษถึงแก่ชีวิตได้ เช่นนั้นในเมื่อเรื่องเกิดขึ้นแล้วก็ทำได้แต่เลือกอีกทางเลือกหนึ่งที่เกิดผล

บทที่ 4 นางได้รับพิษกำหนัดและแล้วร่างของหญิงสาวในชุดผ้าเรียบลื่นสีชมพูอ่อน หน้าตาหวานละมุนก็ก้าวเข้ามาใกล้ สายตาใสกระจ่างมองตรงมายังพุ่มไม้ที่นางหลบอยู่ทำให้อวี่ซินไม่สามารถหน้าด้านแอบต่อได้อีกแล้ว“คุณหนูผู้นี้...มาทำอะไรหลังพุ่มไม้หรือเจ้าคะ?”ตานถิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ ไม่มีแววตำหนิแม้แต่น้อย มีเพียงความประหลาดใจปนเป็นห่วง เป็นนิสัยที่นางตั้งใจสร้างมันต่อหน้าผู้อื่นอวี่ซินหัวเราะแห้ง ๆ แล้วลุกขึ้นปรับชายเสื้อให้เข้าที่เข้าทางยกมือเกาคออย่างไม่รู้จะวางไว้ที่ไหนดี“ข้าเอ่อ มาจากตระกูลเยี่ยนน่ะ ...แค่มาเดินเล่น เห็นสวนนี้เงียบดีเลยแวะชมและดันทำของตกก็เท่านั้น มะ--”“เช่นนั้นก็มาร่วมดื่มชากับพวกเราสิ!”คุณหนูอีกคนกล่าวเชิญอย่างกระตือรือร้นเพราะได้รู้ว่านางมาจากสกุลใดนั่นเอง นี่คือโอกาสที่เหล่าคุณหนูตระกูลเล็กๆจำต้องคว้าไว้อย่างไม่มีใครเห็นต่าง ไม่แม้แต่ตานถิงที่ตาลุกวาวขึ้นมาวาบหนึ่งเช่นกันก่อนอวี่ซินจะได้ปฏิเสธ บ่าวรับใช้ที่ตามมาก็จัดแจงและนำทางทุกคนไปยังโต๊ะน้ำชาที่ตั้งอยู่กลางลานสวน พุ่มดอกเหมยแซมรอบข้างให้ร่มเงาและกลิ่นหอมอ่อน ๆนางไม่ได้อยากยุ่งกับพวกตัวละครหลัก! อย่างไรเสียก็

บทที่ 5 ข้าจะรับผิดชอบเจ้าสตรีนางหนึ่ง…ในสภาพกระโปรงเลอะหญ้า แก้มแดงจัด ริมฝีปากฉ่ำน้ำแดงระเรื่อ ทุกอย่างที่เขาเห็นล้วนไม่ควรจะมีชายใดได้เห็นเลยสักอย่างเขาไม่รู้ว่านางเป็นใคร ไม่สนใจด้วยซ้ำว่าเหตุใดจึงมาทำเรื่องเช่นนี้ตามลำพังใบหน้าของเขานิ่งสนิท ไม่มีแววตื่นตระหนก และไม่มีแม้กระทั่งความเมตตา...มีเพียงคำเดียวผุดขึ้นในหัว“น่าสมเพช…”แม้ดวงหน้าเยี่ยงดอกเหมยแรกแย้มจะงดงามแค่ไหน แต่สภาพของนางในตอนนี้...ก็ไม่ต่างจากภาพที่ทำให้ชายใดต้องถลึงตายล หากเป็นเขาในยามปกติ คงหันหลังเดินจากไปโดยไม่เสียเวลาแม้ครึ่งลมหายใจแต่แปลก…ขาทั้งสองกลับไม่ขยับทำเช่นนั้น“…”เขายืนนิ่ง สายตาค่อย ๆ ลดต่ำลงมองใบหน้าแดงจัดของหญิงสาวตรงหน้า ลมหายใจของนางยังสม่ำเสมอแล้ว กระโปรงที่เปิดออกปิดแค่ต้นขาทำให้คนมองเช่นอ๋องติ้งขมวดคิ้วมุ่นทันใดหากใครมาเห็นไม่เพียงแต่ชื่อเสียง แม้แต่ชีวิตก็ไม่อาจล่วงรู้ว่าจะอยู่รอดในสภาพปกติได้หรือไม่ หากปล่อยไว้เช่นนี้ไม่รู้ว่าจะสร้างความลำบากให้ใครอีกมากเท่านั้นเมื่อคิดได้ดังนั้นมือข้างหนึ่งก็ยื่นออกไปกระชากร่างบอบบางไร้สติขึ้นพาดบ่าไม่ต่างจากขนกระสอบข้าวด้วยท่าทางมั่นคง แม้ดวงตาเยือ