All Chapters of ท่านอ๋องตัวร้ายได้โปรดอย่ากินนางร้ายเช่นข้า: Chapter 11 - Chapter 20

“กระหม่อม หวงจื่อหาน ขอคารวะอ๋องติ้งพ่ะย่ะค่ะ”จื่อหานค้อมศีรษะให้อ๋องติ้งอย่างสุภาพขณะที่เหลือบสายตามองทางอวี่ซินเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยต่อ“คุณหนูเยี่ยนบอกกระหม่อมว่า นางตกหลุมรักพระองค์ กระหม่อมในฐานะคือคนก่อนหน้าที่นางตามตื้ออยากจะเตือนพระองค์หน่อยพระยะค่ะ ว่าต่อไปนี้พระองค์อาจถูกนางตามตื้อจนรำคาญใจไม่ต่างจากกระหม่อมก็เป็นได้นะพะยะค่ะ”อ๋องติ้งเลิกคิ้วมองคนพูดอย่างยากคาดเดาก่อนจะเบนสายตาจับจ้องไปยังเยี่ยนอวี่ซินที่ยืนหน้าเจื่อนอยู่ริมหน้าต่างอย่างไม่รู้ว่าจะจัดการกับความยุ่งยากที่เกิดขึ้นอย่างรู้เท่าไม่ถึงการอย่างไรดีนางยืนนิ่งค้าง ยกพัดขึ้นบังหน้าแทบไม่ทัน คนที่น่าหลีกหนีมากกว่าหวงจื่อหาน พระเอกแสนดีในนิยายก็คือ อ๋องติ้ง ตัวร้ายที่ฆ่าทุกคนที่ขัดขวางความรุ่งเรื่องของสตรีที่ตนรักนั่นล่ะ !นิยายเรื่องนี้ไม่ใช่นิยายรักโรแมนติก แต่เป็นนิยายดาม่าที่เน้นแสดงให้เห็นถึงความทะเยอะทะยานของนางเอกในนิยายที่พยายามถีบตัวเองขึ้นที่สูงด้วยน้ำมือของตนเอง!บ้าไปแล้ว! นางจะไปชี้ใครไม่ชี้ ดันไปชี้ตัวร้ายที่โหดเหี้ยมและเป็นหนึ่งในคนที่ตานถิงเรียกใช้งานในการกำจัดอุปสรรคขวากหนามมากที่สุดเสียได้!อวี่ซินหันห

“แต่คุณหนู! บะ...”“ไป!”เยี่ยนอวี่ซินรีบตะโกนพร้อมผลักบานประตูปิดทันที ก่อนจะพิงหลังแนบประตูอย่างใจเต้นตึกตัก เมื่อสติกลับมาจากการเป็นห่วงบ่าวปากพล่อยก็จึงพบว่าบัดนี้ในห้องนอนของตนมีเพียงนางและ...เขาบุรุษร่างสูงในชุดคลุมดำยืนพิงโต๊ะชาอยู่ในมุมมืด ดวงตาคมลึกจับจ้องมาอย่างนิ่งงัน…อ๋องติ้งไม่ดีกระมัง อย่างน้อยนางก็ไม่ควรอยู่ในที่ลับสายตาคน เผื่อว่าเขาอยากฆ่าคนขึ้นมานางได้กลายเป็นศพไร้ศีรษะแน่!“หากเจ้าเปิดประตูและเดินออกไปแม้เพียงครึ่งก้าว ข้าจะตัดขาเจ้าทิ้ง”เขาพูดเสียงเรียบ ขณะที่เดินไปทอดกายยังเตียงนอนของนางอย่างหน้าตาเฉยเยี่ยนอวี่ซินยืนนิ่งราวรูปปั้น หัวใจเต้นโครมครามแทบทะลุจากอก รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน...บ้าไปแล้ว!“หมะ หม่อม... หม่อมฉันต้องขออภัย...” นางรีบเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก “เรื่องเมื่อวาน หม่อมฉันกล่าวไปเพื่อกันหวงจื่อหานออกไปเท่านั้น ไม่ได้ตั้งใจลบหลู่พระองค์เลยนะเพคะ! หากพระองค์โกรธ…จะให้หม่อมฉันแก้ข่าวอย่างไรก็ยอม!”อีกฝ่ายไม่ตอบอะไร แค่ทิ้งตัวเอนหลังลงบนเตียงของนางอย่างถือวิสาสะต่อก็เท่านั้น เขานอนตะแคง ขาข้างหนึ่งงอขึ้นเพราะเตียงเล็กเกินไปสำหรับร่างสูงใหญ่ของเขา

บทที่ 9 โจร? ลักพาตัว?สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านหน้าต่างไม้ผุกร่อนของกระท่อมร้างกลางป่า เสียงใบไม้ไหวคล้ายเสียงกระซิบของวิญญาณ หวงจื่อหานนั่งอยู่ตรงมุมหนึ่งในเงามืด ใบหน้าครึ่งหนึ่งซ่อนใต้หน้ากากสีดำสนิท สายตาเย็นเยียบจับจ้องไปยังร่างดูบอบบางที่ยังไม่รู้สึกตัวตรงกลางกระท่อมแผนของเขาเกือบพัง หลังจากโจมตีอ๋องติ้งพลาดไปเมื่อช่วงค่ำ ความแค้นแทบลุกเป็นไฟในอก แต่ฟ้าคงยังไม่คิดจะปิดทางเขาทั้งหมด เพราะทันทีที่เขาหลบหนีแยกออกมาได้ เขาก็เห็นสตรีนางหนึ่งเดินลัดเลาะมาทางพุ่มไม้ลึก เงาของนางทอดอยู่ภายใต้แสงจันทร์ ร่างระหงนั้นแม้จะห่างไกลแต่เขากลับจำได้ทันที...ว่าคือนางเยี่ยนอวี่ซิน บุตรสาวของตระกูลเยี่ยน ว่าที่ชายาของอ๋องติ้งตอนแรกเขาไม่คิดจะใช้สตรีที่ไม่เกี่ยวอันใดมาเป็นเครื่องมือต่อรอง แต่ครั้งนี้...เขาไม่มีทางเลือก อ๋องติ้งแข็งแกร่งเกินคาด หากมีนางหลอกล่อมันออกมาเขาคงจะมีโอกาสได้แก้มืออีกครา“ขอโทษด้วย...คุณหนูเยี่ยน”เขาพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง สายตามองใบหน้าหวานที่ยังหลับสนิท ขนตายาวสั่นระริกเหนือพวงแก้มบางซีด หากไม่ใช่เพราะก่อนหน้ามีความทรงจำไม่ดีกับนาง เขาอาจเคยคิดว่านาง...งดงามและน่าถะนุถนอมจื

บทที่ 10 จวนตากอากาศส่วนตัวของอ๋องติ้งนับแต่กลับจากเหตุการณ์ถูกลักพาตัว เยี่ยนอวี่ซินก็ไม่ได้ก้าวเท้าออกนอกจวนอีกเลย บิดาของนางเข้มงวดยิ่งกว่าก่อนหน้าเสียอีกอวี่ซินก็ใช่ว่าจะอยากออกไปไหน เพียงเอนตัวนอนเอกเขนกบนเก้าอี้ตัวยาว ปล่อยให้หงเซียงคอยพัดให้อยู่ใต้ร่มไม้ ใบหน้าซบกับหมอนนุ่ม ดวงตาเหม่อลอยทว่าในหัวของนางกลับไม่เคยสงบตำหนักของอ๋องติ้งเงียบงันกว่าที่คิด ไม่มีข่าวคราวใดใดส่งมา มีเพียงกล่องของขวัญล้ำค่าที่ถูกส่งมาทุกเช้าตรงเวลา ไม่พลาดแม้แต่วันเดียวเมื่อมารดาเปิดหีบของมีค่าหายากในวันนี้ก็ต้องชะงักไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งของอวี่ซิน“ฝากท่านแม่เอาของพวกนี้และของอื่น ๆ ที่ท่านอ๋องเคยส่งมากลับคืนสู่เจ้าของด้วยเจ้าค่ะ”“อวี่ซิน...”มารดานางทำท่าจะทักท้วงแต่พอเห็นสีหน้าหมดอะไรตายหยากของบุตรสาวก็ได้เพียงถอนหายใจเงียบ ๆ ออกคำสั่งให้บ่าวรวบรวมของและเตรียมม้าออกไปเท่านั้นพอมารดาออกไปจนภายในเขตเรือนของอวี่ซินเหลือเพียงเจ้าของเรือนและบ่าวผู้รู้ใจเท่านั้นความเงียบก็ถูกทำลายลง“คุณหนูงอนท่านอ๋องหรือเจ้าคะ?” หงเซียงเอ่ยขณะมือก็พัดวีให้ไม่ขาด“ข้าไม่รู้สึกอะไรกับเขา จะงอนไปทำไมกันเล่า...”หงเซี

บทที่ 12 ปล่อยหม่อมฉันเดี๋ยวนี้เยี่ยนอวี่ซินนั่งพิงกรอบหน้าต่างไม้มองลงไปยังลานกว้างเบื้องล่างอย่างไร้จุดหมาย แต่แล้วแววตาก็พลันตึงเครียดขึ้นอย่างไม่รู้ตัว เมื่อเห็นร่างคุ้นตาสองร่างเคียงข้างกันใต้แสงแดดอ่อนอ๋องติ้ง...กับซุนตานถิงในห้องที่อวี่ซินถูกกักขังไม่ให้ออกไปไหนทำราวกับนางคือนักโทษ ทว่าสตรีอีกคนกลับได้รับเสรีภาพยิ่งกว่าจะไม่ให้นางรู้สึกไม่พอใจได้อย่างไรอวี่ซินแค่นยิ้มใจเจ็บจี๊ดอย่างน่าประหลาด นี่มันเส้นเรื่องในนิยายที่นางเคยอ่าน ตอนที่...พระเอกในนิยายยังไม่โผล่มา ตัวร้ายกลับก็เริ่มทำคะแนน ดูแลตานถิงที่เขาจับมาเป็นตัวประกันเป็นอย่างดีคงเพื่อซื้อใจอีกฝ่ายให้หลงรักเขาสร้างความเจ็บปวดให้จื่อหาน แต่ไหนเลยจะรู้ว่าเขากลับหลงรักตัวประกันเสียเองจนโงหัวไม่ขึ้นใช่แล้ว ในเมื่ออวี่ซินมีแผนว่าจะทำให้ตนเองถูกถอนการผูกมัดกับตัวร้ายในนิยาย การที่นางเห็นฉากนี้ก็ควรยินดีสิแต่บางอย่างในอกกลับชาไปหมด นางรู้สึกเหมือนกำลังสูญเสียบางอย่างไป นางคงคุ้นชินกับการถูกใครบางคนเอาใจมากเกินไปนั่นแหละ..กลางดึกคืนนั้น เงาร่างหนึ่งก้าวเข้าห้องนอนของอวี่ซินมาอย่างเงียบเชียบ อ๋องติ้งยืนนิ่งในความมืดครู่หนึ่ง