All Chapters of ท่านอ๋องตัวร้ายได้โปรดอย่ากินนางร้ายเช่นข้า: Chapter 21 - Chapter 30

เช้าวันนี้อวี่ซินตัดสินใจจะหนีแล้วเมื่อนางใช้เวลาหลายวันรวบรวมข้อมูลและช่องทางที่พอให้นางออกไปจากที่นี่ได้ อวี่ซินแอบเปิดหน้าต่างกระโดดออกในช่วงที่ยามที่เฝ้าเรือนของนางกำลังเปลี่ยนเวร อวี่ซินย่องผ่านทางเดินแคบ ๆ ที่เชื่อมระหว่างสวนกับกำแพงด้านข้าง ลมหอมยามเช้ากระทบใบหน้าให้นางเผลอยิ้มออกมาอย่างประหลาดใจราวกับอิสระอยู่แค่เอื้อมแต่ยังไม่ทันได้ก้าวพ้นแนวไม้พุ่ม หนึ่งในองครักษ์ก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า“คุณหนูเยี่ยน”“อ้อ ข้าแค่ออกมาเดินชมวิว!” อวี่ซินรีบพูดรวดเร็ว พยายามยิ้มกลบเกลื่อนขณะยกมือขึ้นเหมือนคนบริสุทธิ์ “เอ่อ ข้าแค่...รู้สึกอึดอัดในห้อง อยากสูดอากาศบริสุทธิ์บ้าง...เจ้าก็เข้าใจใช่หรือไม่?”อย่างน้อยแม้นางจะหนีไปไม่ได้วันนี้ก็ขอให้องครักษ์ผู้นี้อย่าได้เอาเรื่องที่นางออกมาไปรายงานเจ้านายของเขาเลยองครักษ์ทำหน้านิ่งไม่ตอบอะไร แต่ผายมือชี้กลับไปทางห้องพักเดิมแทน“หากคุณหนูไม่อยากให้ข้อลำบากใจก็...โปรดกลับไปยังที่ที่ท่านจากมาเถิด”อวี่ซินเม้มปากพยักหน้าอย่างยอมรับในโชคชะตาก่อนจะเดินกลับไปอย่างว่าง่าย แต่ก็ไม่วายหันมาเอ่ยเสียงเบาอย่างเป็นกังวล“เอ่อ อย่าไปรายงานท่านอ๋องนะ ข้าไม่อยาก…ถูกล

บทที่ 15 คืนหลังงานเลี้ยงเลิกรา...คำสั่งของอ๋องติ้งเปลี่ยนอวี่ซินจากคุณหนูสูงศักดิ์ให้กลายเป็นเพียงบ่าวรับใช้คนหนึ่งในจวนตากอากาศบนภูเขานี้ได้เพียงพริบตา ทุกเช้าเมื่อลืมตาตื่นนางก็ต้องสวมเสื้อผ้าธรรมดาเก่าโทรม มือบางที่เคยจับพู่กันและผ้าไหม บัดนี้กลับต้องเช็ดพื้น รดน้ำต้นไม้ไม่เว้นวันแต่แม้จะเหนื่อยและถูกเย้ยหยันเพียงใด อวี่ซินก็ไม่เคยเอ่ยขอร้องเขาสักคำ เพราะตอนนี้นางยังมีเป้าหมายใหม่แล้ว นางจะใช้สภาพบ่าวนี้ในการหาโอกาสหนีออกไปจากขุมนรกนี่แทนจะเป็นคุณหนูเยี่ยนที่ถูกกักบริเวณ“คุณหนูซุนมีคำสั่ง ให้ท่านไปช่วยแต่งตัวให้นางตอนสายวันนี้”อวี่ซินชะงักวูบทันทีแต่ก็ต้องไปอย่างจำใจ นางแหงนหน้าขึ้น สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ข่มความอัปยศไว้ให้มิดก่อนหันไปตอบบ่าวที่มาแจ้งข่าว“เข้าใจแล้ว”อวี่ซินตอบรับเสียงแผ่ว แล้วเดินตามบ่าวไปโดยไม่เอ่ยอันใดอีกเมื่อนางเข้าไปในห้องของตานถิง กลิ่นกำยานหอมอ่อนลอยอบอวลสดชื่น ร่างของซุนตานถิงนั่งอยู่หน้ากระจก ท่าทีผ่อนคลาย สวมชุดผ้าลายดอกบัวงดงามตา ปล่อยเรือนผมยาวเงาดำให้ไหลลงเคียงไหล่กำลังรอให้อวี่ซินมาทำหน้าที่ของนางอยู่“เจ้ามาช้านะ”นางเอ่ยเสียงอ่อนคล้ายหยอก แต่แฝง

ในยามที่บานประตูปิดลง... ไฟปรารถนาที่ถูกเจ้าของร่างสูงใหญ่กักกันไว้เริ่มโหมลุกกระหน่ำอย่างไม่มีวันมอดไหม้ง่าย ๆ เยี่ยนอวี่ซินก็ถูกเขาอุ้มกระเตงเข้ามาราวกับของรักของหวงที่ไม่อนุญาตให้ใครแตะต้องทันทีที่ฝ่าเท้าไร้เรี่ยวแรงของอวี่ซินแตะพื้น นางยังไม่ทันตั้งหลัก ร่างทั้งร่างก็ถูกรวบเข้าอ้อมอกแน่นหนาก่อนจะโดนริมฝีปากหนาร้อนรุ่มบดขยี้ลงมา มือหนาจับท้ายทอยนางไว้แน่นให้แนบชิดไร้อากาศแทรก ริมฝีปากร้อนผ่าวบดเบียดกลืนกินกลีบปากนุ่มนิ่มของนางอย่างไร้ความปราณี ลิ้นหยาบโลนแทรกซุกเข้ามาภายในปาก กวาดต้อนชิมรสอย่างหิวกระหาย...เขาอดอยากความหวานและรสชาติวาบหวิวนี้มานาน“อื้มม...”เสียงครางอู้อี้ดังขึ้นเมื่ออวี่ซินพยายามหายใจ มือเล็กดันอกเขาอย่างตื่นตระหนก แรงของนางทำให้เขารู้ตัวผละออกเพียงชั่วครู่ ใบหน้าหวานหอบหายใจถี่ ดวงตาฉ่ำวาวน้ำตาคลออย่างน่าสงสาร ทว่าอ๋องติ้งกลับไม่ได้ให้เวลาแก่นางได้พักมากนัก มือหนากลับเลื่อนขึ้นมาขยำหน้าอกของนางอย่างหยาบโลนผ่านชุดชั้นผ้าบางเบา“อ๊า...”นางสะดุ้งเฮือก ใจวูบวาบ แทบยืนไม่ไหวอีกต่อไป ความรู้สึกแปลกใหม่แล่นพล่านราวไฟแลบในอก จนต้องก้มหน้างุด ซุกใบหน้าหลบตาเขาที่มองมาไ

อวี่ซินกรีดร้องสุดเสียง ร่างบางกระตุกเฮือกอย่างรุนแรง ความเสียวซ่านพวยพุ่งจนดวงตาพร่าเลือนเต็มไปด้วยหยาดน้ำใส ร่างนางบิดเกร็งอย่างรุนแรงใต้อ้อมแขนเขา เสียงหอบหายใจถี่กระชั้นจนทรวงอกกระเพื่อมถี่ถี่ยิ่งขึ้นและแล้ว… เหวินเจียก็ปล่อยเสียงคำรามต่ำในลำคอ ขณะท่อนเนื้อใหญ่โตกระตุกถี่ก่อนจะระเบิดน้ำรักร้อนผ่าวเข้าใส่กายนางอย่างล้นทะลัก“ซินซิน...!”เสียงเรียกชื่อของเขาดังลั่นอย่างกลั้นไม่อยู่ เขาจมกายลงสุดลำในร่างนางพร้อมปลดปล่อยแรงปรารถนาออกมาจนสุดขีด หยาดเหงื่อไหลพรากตามขมับและแผ่นหลังของเขา ขณะที่ดวงตายังจ้องมองใบหน้าแดงจัดของหญิงสาวด้วยความหลงใหลความรู้สึกร้อนแรงนั้นซ่านกระจายไปทั่วช่องท้องของนางอย่างบ้าคลั่ง ราวกับคลื่นร้อนมหาศาลแล่นทะลวงเข้ามาในกายจนสั่นสะท้านไปทั้งตัว หัวใจเต้นรัวแทบทะลุออกจากอกริมฝีปากอวบอิ่มเผยอออกเพราะหอบหายใจ หยาดน้ำตาไหลซึมจากหางตาเพราะทั้งความสุขสมและความอ่อนล้าระคนกัน ร่างบอบบางแนบชิดอยู่ใต้กายเปลือยเปล่าของบุรุษผู้มีเพียงหยาดเหงื่อและกลิ่นกายเป็นเครื่องประดับ...แต่สวรรค์กลับไม่เมตตาให้ฝันจบง่ายเพราะสิ่งที่ยังแน่นคับในกายของนาง ยังคงเต้นตุบ ๆ และ… ขยายตัวขึ้

จุมพิตนั้นไม่ร้อนแรง ไม่เร่งรีบเหมือนที่ผ่านมา กลับแฝงไว้ด้วยความห่วงหา ละมุนละไมอย่างที่เขาไม่เคยแสดงออกให้ใครและเพราะอย่างนั้น... อวี่ซินถึงยิ่งแน่ใจว่านางจะสามารถใช้ทุกอย่างที่มี... ทุกมารยาที่ได้เรียนรู้จากโลกก่อน ทำให้อ๋องติ้งตกอยู่ในห้วงปรารถนาจนไม่อาจหันไปมองสตรีใดได้อีกริมฝีปากเล็กที่ถูกจุมพิต กลับเป็นฝ่ายเผยอขึ้นเล็กน้อย แล้วโน้มรั้งต้นคอเขาลงมาบดจุมพิตตอบกลับอย่างจงใจให้ลึกขึ้น เปิดเปลือยความรู้สึกว่านางเอกก็โหยหารสสัมผัสของเขาเช่นกันมือเรียวเล็กเลื่อนลงใต้ผืนผ้าห่มช้า ๆ ลูบไล้แผงอกแน่นของเขาอย่างแผ่วเบา จนนางรู้สึกได้ว่ากล้ามเนื้อแกร่งใต้ฝ่ามือของนางกระตุกสะดุ้งโดยเฉพาะยามที่อวี่ซินค่อย ๆ ลากปลายนิ้ววนรอบยอดอกเขา แล้วกดลงหนักเพียงนิดเดียวที่ยอดอกชูชัน“ซินชิน...”เขาครางต่ำในลำคออย่างอดทนแทบไม่ไหวนางยิ้มมุมปาก ดวงตาใสซื่อเปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์ในชั่ววินาที ก่อนจะไล้ปลายนิ้วจากแผงอกลงผ่านแนวหน้าท้องที่แข็งราวหินผา แล้วจงใจเลื่อนลงไปต่ำกว่านั้นนิ้วเล็กแตะลงที่กลางแกนกายของเขาเบา ๆ ราวแมลงสัมผัสผิวน้ำ ส่วนที่หลับใหลของเหวินเจียตื่นขึ้นรับสัมผัสนางในพริบตา ขยายตัวจนแน่นมือ