All Chapters of พรางฐานะมาพบรัก: Chapter 11 - Chapter 20

ความมืดมิดของค่ำคืนที่ปกคลุมตึกสำนักงานใหญ่ 'Pattanasiri Entertainment' ในยามนี้ไม่ได้ให้ความรู้สึกสงบสุขอีกต่อไป แต่มันกลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายของอันตรายที่แผ่ไปทั่วทุกอณูอากาศ ราวกับพายุลูกใหญ่ที่กำลังก่อตัวขึ้นและพร้อมจะซัดถล่มทุกสิ่งให้พินาศภายในชั่วพริบตาที่ชั้นบนสุดของอาคาร... โซนห้องทำงานผู้บริหารระดับสูงและห้องประชุมใหญ่ บรรยากาศเงียบสงบจนน่ากลัว ไฟตามทางเดินถูกหรี่ให้เหลือเพียงแสงสลัวสีส้มเพื่อประหยัดพลังงาน ในขณะที่ห้องทำงานส่วนตัวของธนา พัฒนศิริ ประธานบริษัท ยังคงมีแสงไฟสว่างลอดออกมาจากใต้บานประตูไม้เนื้อดีภายในห้องทำงานกว้างขวาง ธนาซึ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่กำลังตรวจสอบเอกสารสำคัญเกี่ยวกับการเงินและบัญชีโปรเจกต์ต่างๆ ที่ต้องใช้เตรียมรับมือในการประชุมผู้ถือหุ้นใหญ่ในสัปดาห์หน้า สีหน้าของเขาเคร่งเครียดและจริงจัง ดวงตาคมกวาดมองตัวเลขและรายชื่อผู้ถือหุ้นทีละบรรทัดอย่างละเอียดถี่ถ้วนกริ๊งงงง!เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานดังขึ้นทำลายความเงียบในยามดึก ธนาชะงักมือที่กำลังถือปากกา ก่อนจะเอื้อมไปกดรับสายด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มทรงอำนาจ"ครับ... ธนาพูด"[ท่านประธานครับ

บรรยากาศภายในห้องพักศิลปินส่วนตัวของวงบอยแบนด์ชั้นบนสุดของตึก 'Pattanasiri Entertainment' ในยามเย็นช่างน่าอึดอัดและเต็มไปด้วยความตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก แสงไฟจากโคมไฟบนโต๊ะทำงานสาดส่องกระทบใบหน้าเคร่งเครียดของ กันต์ พีค และธาม ที่กำลังยืนล้อมวงกันอยู่ สีหน้าของแต่ละคนฉายแวววิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัดเวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงแล้ว นับตั้งแต่ทะเลขอตัวเดินลงไปหยิบกระติกน้ำที่ห้องพักศิลปินชั้นสี่ จนถึงตอนนี้ เจ้าตัวก็ยังไม่กลับขึ้นมา และที่สำคัญที่สุดคือ... โทรศัพท์มือถือของทะเลถูกทิ้งไว้บนโต๊ะในห้องซ้อมใหญ่ โดยไม่มีใครติดต่อเขาได้เลย"ติดต่อทะเลไม่ได้เลยเหรอพีค?"กันต์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความร้อนรนอย่างปิดไม่มิด มือหนาดันแว่นตากรอบเงินขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มฉายแววเคร่งเครียดในแบบที่เพื่อนๆไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนักพีคส่ายหัวช้าๆ สีหน้าเคร่งเครียดไม่แพ้กัน "ลองโทรเข้าเครื่องส่วนตัวแล้ว”“ไม่มีคนรับสาย...”“แถมสัญญาณโทรศัพท์ล่าสุดที่เช็กจากระบบภายในตึก”“มันขาดหายไปแถวๆ โซนห้องพักศิลปินชั้นสี่พอดี"ธามทุบกำปั้นลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังลั่นด้วยความหัวเสีย "ให้ตายเถอ

เสียงลมพัดผ่านโครงสร้างเหล็กขึ้นสนิมของโกดังร้างหมายเลข 7 ส่งเสียงหวีดหวิวท่ามกลางความเงียบที่กดดันและบรรยากาศรอบด้านเต็มไปด้วยความตึงเครียดประตูเหล็กบานใหญ่ของโกดังแง้มเปิดออกเล็กน้อย เผยให้เห็นแสงไฟนีออนสลัวที่สาดส่องลงกระทบพื้นร่างบางของใยไหมก้าวลงจากรถยนต์คันหรูด้วยขาที่สั่นเทา ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองไปรอบบริเวณด้วยความหวาดระแวงลมหายใจของเธอหอบถี่และติดขัด ร่างกายเย็นเฉียบราวน้ำแข็งเมื่อนึกถึงภาพของทะเลที่ถูกมัดอยู่ด้านในข้างหลังของเธอคือ กันต์ พีค และธาม สมาชิกหนุ่มทั้งสามคนที่ก้าวเดินตามลงมาติดๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตาคมกริบและเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว แตกต่างจากภาพลักษณ์ไอดอลผู้ร่าเริงในยามปกติโดยสิ้นเชิง พวกเขากวาดสายตาสำรวจรอบทิศทางอย่างเงียบๆรับรู้ถึงตำแหน่งของบอดี้การ์ดในชุดนอกเครื่องแบบที่กระจายกำลังซ่อนตัวล้อมโกดังร้างนี้ไว้ทุกด้านตามแผนการที่กันต์ได้วางเอาไว้ล่วงหน้าอย่างรัดกุมกึก... กึก...เสียงรองเท้ากระทบพื้นปูนดังขึ้นเป็นจังหวะภพมือขวาคนสนิทของพงษ์ พร้อมด้วยลูกน้องชุดดำอีกสี่-ห้าคนเดินออกมาจากความมืดภายในโกดัง รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมและแววตากระหายชัยชน

ความมืดมิดของค่ำคืนปกคลุมตึกสำนักงานเก่าแก่ย่านชานเมืองสถานที่แห่งนี้ถูกใช้เป็นรังลับแห่งใหม่ของพงษ์และในค่ำคืนนี้…เป้าหมายของเขาไม่ใช่ใยไหมอีกต่อไปแต่เป็นคนที่เธอไว้ใจมากที่สุดพีคแต่…ภายในอาคารร้างแห่งนี้กลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดและอันตรายที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อหลังจากเหตุการณ์ลักพาตัวทะเลเพิ่งผ่านพ้นไปไม่กี่วันพีคกลับกลายเป็นตัวประกันคนใหม่ของพงษ์…ถูกมัดติดไว้กับเก้าอี้เหล็กกลางห้องโถงกว้างบนใบหน้ามีร่องรอยฟกช้ำเล็กน้อยจากการถูกทำร้ายร่างกายก่อนหน้านี้ดวงตากลมโตจ้องมองไปยังชายวัยกลางคนรูปร่างสันทัดที่ยืนหันหลังให้อยู่เบื้องหน้าด้วยแววตาดุดันและไม่เกรงกลัวพงษ์ค่อยๆ หันกลับมามองหน้าไอดอลหนุ่มรอยยิ้มเยือกเย็นและเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้าในมือถือแก้ววิสกี้แกว่งไปมาเบาๆก่อนจะยกขึ้นจิบ"มองหน้าฉันแบบนั้น...”“นายคิดว่าตัวเองแน่มากสินะไอ้หนู?"พงษ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบต่ำแต่ทรงอำนาจ"คิดว่าร่วมมือกับนังเด็กใยไหมและไอ้พวกเพื่อนร่วมวงของนาย”“แล้วจะสามารถล้มฉันในการประชุมผู้ถือหุ้นใหญ่สัปดาห์หน้าได้งั้นเหรอ?”“ฝันกลางวันอยู่หรือเปล่า!"พีคหัวเราะในลำคอแม้ร่างกายจะถูก

เสียงกุญแจมือกระทบกันดังกริ๊ก ก่อนจะล็อกข้อมือของพงษ์ไว้อย่างแน่นหนา ท่ามกลางบรรยากาศที่ควรจะผ่อนคลายลง หลังเหตุการณ์อันตรายผ่านพ้นไป ทว่า ความรู้สึกเย็นยะเยือกกลับยังคงเกาะกุมหัวใจของใครหลายคนไว้ โดยเฉพาะ… กันต์ลีดเดอร์หนุ่มผู้สุขุมและเฉียบแหลม ซึ่งสายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นยังคงจับจ้องไปที่รอยยิ้มแปลกประหลาดบนมุมปากของชายวัยกลางคนผู้พ่ายแพ้ รอยยิ้มนั้น... ไม่ใช่รอยยิ้มของคนที่สิ้นหวังหรือยอมจำนนต่อความผิดพลาด แต่มันคือรอยยิ้มของผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่าในวินาทีสุดท้าย ในขณะที่ใยไหมกำลังร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของประธานธนาผู้เป็นพ่อ ท่ามกลางการช่วยเหลือปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้แก่พีค โดยมีทะเลและธามคอยช่วยประคองด้วยความเป็นห่วง ความโกลาหลระลอกใหม่ก็ไม่ได้เปิดโอกาสให้พวกเขาได้พักหายใจเลยแม้แต่นิดเดียว "เดี๋ยวก่อนครับคุณกันต์..." เสียงทุ้มต่ำของหัวหน้าหน่วยรบพิเศษส่วนตัวของท่านประธานเอ่ยขึ้น พร้อมยื่นสมาร์ทโฟนที่เก็บได้จากกระเป๋าเสื้อของพงษ์ให้กันต์ "ลูกน้องของเราตรวจพบสัญญาณวิทยุสื่อสารแปลกปลอมและความเคลื่อนไหวของกลุ่มบุคคลต้องสงสัย” “กำลังเคลื่อนพลปิดล้อมเส้นทางรอบตึกร้