Todos os capítulos de ไกด์! ผมเหรอ?!: Capítulo 21 - Capítulo 30

 พันเอกหยุดอยู่กับที่รับรู้ถึงการต่อสู้ข้างหน้าแต่ไม่ได้ใส่ใจนักเพราะเขารู้ระดับของทหารที่เขาเลือกมาอย่างดี ตอนนี้เขาเพียงแค่อ่านการสั่นสะเทือนของแผ่นดินเพื่อตามหากิ้งก่าตัวที่คาดว่าเป็นจ่าฝูงเมื่อเกิดการต่อสู้ต้องมีเลือดเนื้อที่ถูกฟันสะบั้น กลิ่นเลือดของกิ้งก่าลอยไปทั่วทุกสารทิศ กิ้งก่าทั้งฝูงในโพรงถ้ำจึงตื่นตัวขึ้นมา จ่าฝูงกิ้งก่าสัมผัสได้ถึงสิ่งนี้เช่นกัน มันสั่งลูกสมุนออกไปเพื่อสู้กับศัตรู และพันเอกย่อมรับรู้ถึงที่อยู่ของมันพันเอกละมือออกจากผนังแล้วทะยานไปจุดที่เหล่าทหารกำลังต่อสู้กับกิ้งก่าลูกสมุนที่มาใหม่ พอเขามาถึงก็กระโจนเข้าหาการต่อสู้ทันที ไฟสีส้มแดงอันร้อนระอุผุดขึ้นรอบตัวก่อนจะกระจายไปรอบด้าน เหล่าทหารที่อยู่ใกล้ถอยกรูดเพราะกลัวโดนลูกหลง พันเอกสะบัดเปลวไฟเหมือนเป็นของเล่น มันพุ่งไปยังกิ้งก่าตัวแล้วตัวเล่าอย่างแม่นยำ ทุกตัวที่ถูกโจมตีล้วนไฟลุกท่วม พวกมันกรีดร้องก่อนจะกลายเป็นตอตะโก ใช้เวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ กิ้งก่าร่วมร้อยก็หายไปจนหมด

ทางด้านเอลิสกำลังเมามันกับการฝึกซ้อมพลังของไกด์ที่ตัวเองมี แน่นอนว่าสวนทางกับความต้องการของไกด์เฮเลนอย่างแน่นอน หากเธอมาเห็นอาจจะเกิดอาการหน้ามืดกับไกด์ที่แปลกประหลาดแบบนี้พลังของไกด์เหมือนกับสายน้ำไหลเอื่อย แต่ไกด์คนนี้พลังเหมือนน้ำป่าที่ไหลพลั่กโถมพลังออกไปทีเดียวจนอะไรก็หยุดไม่อยู่ ขนนกที่ต้องทำให้ลอยเขาก็ปัดมันขึ้นเพดานทุกที ลูกแก้วที่เอาไว้ควบคุมเข้าก็โยนมันใส่เป้าราวกับปืนกล แต่ยังดีที่พลังในการสร้างเกราะของเขายังคงใช้งานได้ปกติแมวน้อยที่ขนยาวขึ้นนิดหน่อยมองเจ้านายอย่างละเหี่ยใจ แต่ยังไงมันก็ชอบตอนที่เจ้านายของมันฝึกพลังจริงๆ เพราะเวลาแบบนี้เจ้าเสือถึงได้ออกห่างจากมันไประวังอันตรายข้างๆเจ้านายของมันแทนเจ้าเสือปัดลูกแก้วลูกที่เท่าไหร่ไม่รู้ที่พุ่งกลับมาอย่างผิดปกตินั้นอย่างเอื่อยเฉื่อย สายตาเหลือบมองแมวน้อยของมันอย่างคิดถึง เห็นแมวน้อยนอนกางพุงก็อยากเข้าไปน้วยแต่ติดที่คนของเจ้านายที่ฝึกพลังอย่างพิสดารนี่การทำให้ของลอยอยู่นอกขอบเขตความส

ลูกจิ้งจอกที่เห็นยิ่งดิ้นรนที่จะออกไป พันโทซาเวทก็ใช้พลังมากขึ้นในการสร้างโล่ที่ใช้ขวางลูกจิ้งจอกตัวนี้ เมื่อทำลายโล่ไปอีกหลายทีลูกจิ้งจอกที่ก้าวร้าวจู่ๆก็ซวนเซจนเกือบล้ม มันเสียเลือดมากเกินไปแล้ว สัญชาตญาณของมันร้องเตือนว่าต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้เพื่อหนีจากอันตราย แต่พันโทโจนส์ที่รออยู่แล้วไม่ปล่อยให้มันใช้พลังอีก เข้าพุ่งไปที่หลังคอของมันจากนั้นก็เคลือบดาบน้ำแข็งด้วยพลังลมให้มันคมขึ้นแล้วฟันลงไปสุดแรง เลือดพุ่งกระฉูดออกมาพร้อมกับเสียงคำรามของลูกจิ้งจอกที่ดังก้องไกลออกไปแม่จิ้งจอกก็ได้ยินเสียงนั้นเช่นกัน มันกระวนกระวายแต่ก็ไม่สามารถละสายตาออกจากมนุษย์ที่อยู่ตรงหน้าได้ พลังของมันกับมนุษย์คนนี้คู่คี่สู้สีกัน แต่พลังกายของมันกับฝ่ายตรงข้ามต่างกันมากพันเอกที่มีธาตุไฟเป็นธาตุหลักย่อมไม่เกรงกลัวต่อสัตว์ประหลาดที่มีพลังธาตุไฟในระดับเดียวกัน สิ่งที่เขาต้องระวังคือกรงเล็บและฟันของมันมากกว่า ทั้งเจ้าตัวนี้ยังเจ้าเล่ห์แสนกลพยายามหลอกให้เขาโจมตีในจุดที่มันต้องการอย่างสูญเปล่า นอกจากพลังธาตุแล้วเอสเป

“พันเอกจะเป็นอะไรไหม” พันโทโจนส์ที่ก้มมองทริกเกอร์ของเพื่อนพูดขึ้นเมื่อเห็นเลขขีดจำกัดของหัวหน้าตัวเองที่แตะหนึ่งร้อยมาสักพักแล้ว“ไม่รู้” ตอนนี้พันโทซาเวทพอจะสื่อสารอะไรที่ง่ายๆได้เท่านั้น ในหัวเขาก็หนักอึ้งไม่แพ้กัน ส่วนเพื่อนของเขาความจริงก็ดีกว่ากันไม่เท่าไหร่ไม่นานทริกเกอร์ก็มีการติดต่อเข้ามา น้ำเสียงในสายค่อนข้างร้อนรน พวกเขาได้รับแจ้งถึงเหตุการณ์เรื่องระดับ S ที่มีขีดจำกัดเกินร้อยในจุดที่พวกเขามุ่งหน้าไป“ทหาร! พวกคุณเป็นยังไงกันบ้าง พันเอกล่ะ” ปลายสายเป็นเสียงชายคนหนึ่ง“ยังปลอดภัยกันอยู่ พวกเราอยู่ไกลจากพันเอก เห็นเพียงแค่เขาหยุดนิ่งอยู่ที่เดิม” พันโทโจนส์ตอบแทนเพื่อนที่สติถดถอยลงไปทุกที“เรากำลังจะไปถึงพร้อมกับไกด์ หากพันเอกเคลื่อนไหวโปรดแจ้งให้เราทราบด้วย” อีกฝ่ายบอก“พวกนายควรมาถึงตั้งแต่สองชั่วโมงที่แล้ว” สถานะผู้ติดต่อมาเป็

เอลิสไกด์ดิ้งให้พันเอกอีกสักพักก็รู้สึกได้ว่านิ้วมือของคนตรงหน้าขยับ หลังจากพ้นระยะวิกฤตอารมณ์ที่ถั่งโถมมาก็เบาลง เขาจึงมีเวลาสำรวจบุคคลที่นอนอยู่บนเตียงดวงตาสีทองลืมขึ้นมองเพดานนิ่งๆอย่างไม่ละสายตา ทั้งยังเหมือนคนไร้ชีวิตชีวา เอลิสที่มองอยู่จึงเอ่ยเรียก“พันเอกครับ เป็นยังไงบ้าง” เอลิสถามพร้อมกับชะโงกตัวลงไปมองสายตานิ่งเรียบนั้นตวัดกลับมามองต้นเสียง คนถูกมองสะท้านเฮือก เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกคนตายจับจ้องอยู่อย่างไรอย่างนั้น สายตาแข็งทื่อทั้งยังไร้อารมณ์ความรู้สึกก่อนที่มันจะนุ่มละมุนลงในเสี้ยววินาที“ก็ดี” พันเอกตอบมาสั้นๆ เสียงทุ่มต่ำนั้นมีกระแสเสียงเหมือนปลอบโยนที่ตนเองแสดงปฏิกิริยาไม่ดีออกไปเอลิสเป่าลมออกจากปากอย่างโล่งอก เขามองพันเองดีๆอีกครั้ง เมื่อรู้สึกว่าพันเอกที่ใจดีกับเขาคนเดิมกลับมาแล้วเขาจึงโล่งใจ ส่วนสายตาเมื่อครู่เขาก็ปัดทิ้งไปจากสมองโดยให้เหตุผลว่าเป็นเพราะผลตกค้างจากระยะวิกฤตก