All Chapters of คนโปรดของพบตะวัน: Chapter 11 - Chapter 20

ในขณะที่ปลีปลอบประโลมลูกสาว ปลังก็ดำเนินการตามขั้นตอนของที่นี่ หากเสียชีวิตในบ้านต้องโทรแจ้งตำรวจทันที ทำการชัณสูตรศพพบว่าตายธรรมชาติไม่ได้ฆ่าตัวตาย และติดต่อสถานที่ทำศพ Funeral Home เพื่อมารับศพ แจ้งการตายที่ Health Department และประกอบพิธีทางศาสนา ฌาปนกิจ และนำอัฐิไปลอยทะเลปลีอุ้มทิวาอยู่ท้ายเรือ โดยปลังยืนอยู่ข้างๆ มองอัฐิขาวบริสุทธิ์ท่ามกลางกลีบดอกไม้ลอยไปตามกระแสคลื่นลม“ปลีทำตามความต้องการของสาแล้วนะ ไม่ต้องเป็นห่วงทิวา ปลีจะมอบความรักและดูแลลูกสาวของเราให้ดีที่สุด ” ในเมื่อที่ที่จากมาเต็มไปด้วยทุกข์ ไม่ปรารถนาจะกลับไป ปลีก็ทำตามความต้องการสุดท้ายของสา ให้เธอได้อยู่ในดินแดนที่เธอได้พบกับความสุขตลอดไป และคำมั่นสัญญานี้ก็จะคงอยู่ตลอดไปเช่นกัน“สาจะอยู่ในความทรงจำของพวกเราตลอดไป” ปลังจะไม่มีวันลืมเพื่อนที่ชื่อ สา อลิสา ผู้หญิงที่แข็งแกร่งทั้งใจและกาย เธอจะคงอยู่ในความทรงจำตลอดไป หากชาติหน้ามีจริง ก็ขอให้เธอพบเจอแต่ความสุข โรคร้ายอย่าได้กล้ำกราย ได้อยู่กับคนที่รักให้นานกว่านี้“แม่ของหนูไม่เจ็บแย้ว” ทิวาเข้มแข็งกว่าที่ปลีกับปลังคิด ไม่น่าเชื่อว่าเด็กอายุแค่สองขวบครึ่งจะรับมือกับควา

เหตุการณ์เข้าสู่ความสงบ ปลีนอนเหยียดยาวอยู่บนโซฟาเดี่ยวที่สามารถปรับนอนได้ เพื่อให้คนที่เป็นห่วงดูแลเฌอกับกะเพราพาปู่กับย่าไปพักผ่อน ส่วนคนอื่นๆ นั่งอยู่ที่โซฟาอีกชุด คอยสังเกตการณ์ทั้งสามคน“ช้ำในไหมเนี่ยปลีเอ้ย” สงสารก็สงสาร แต่จอมก็อดขำลูกชายไม่ได้ กลับไร่จันทรัชวันแรกก็น่วมไปทั้งตัว แล้วจากฝีมือของสองสาวอันเป็นที่รักทั้งนั้น อันที่จริงต้องบอกว่าฝีเท้าถึงจะถูกต้อง“มีหมอดูอาการตั้งสองคน คงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว” ศิราว่า“ที่น่าเป็นห่วงก็คือหมอสองคนนี่แหละครับ” ปลังมีสีหน้าหนักใจ แต่ก็ไม่ได้จริงจังนักเลี้ยงทิวามากับมือก็ไม่เคยเห็นหลานในมุมนี้ แต่ก็เข้าใจได้ว่าอาจจะหวงและห่วงปะป๊า เพราะตอนอยู่นิวยอร์ก ชีวิตของทิวามีแค่แม่ ปะป๊า อา พี่เลี้ยง และพยาบาลที่ดูแลแม่ มาเจอเหตุการณ์ปะป๊าถูกทำร้ายจึงปลุกความกล้าขึ้นมา จะว่าไปหลานสาวของเขาก็ใจเด็ดใช้ได้ ตัวแค่นี้รู้จักปกป้องปะป๊า ไม่เกรงกลัวคู่ต่อสู้ตรงหน้าว่าจะตัวใหญ่กว่าตัวเองสักแค่ไหนส่วนทับทิมเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สามขวบ ก็รู้อยู่แล้วว่าไม่ค่อยยอมใคร ก็เหมือนกับนาเนียแฟนของเขานั่นแหละ แต่ก็ไม่คิดว่าจะมาตีกับเด็กอายุยังไม่สามขวบ“ปะป๊า

ทิวานั่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกตัวเตี้ยข้างกองดินขนาดใหญ่ กำลังช่วยคนงานกรอกดินใส่ถุงดำที่จะใช้สำหรับปักชำเหง้าสัก ดูเหมือนว่าหนูน้อยทิวาจะติดใจไร่สลุงคำตั้งแต่มาเที่ยวครั้งแรก“ใส่ชุดนี้ก็ดูดีเหมือนกันนะเนี่ย” รีบตามทิวามา ทับทิมจึงเพิ่งได้พิจารณาแฟนหนุ่มในชุดม่อฮ่อม“คนหล่อใส่ชุดอะไรก็หล่อ ไม่ใส่อะไรเลยยิ่งหล่อ อยากดูไหม” ตอนเด็กๆ ว่าหล่อแล้ว โตมาหล่อยิ่งกว่า พระเอกซีรีส์จีนยังต้องหลีกทางให้กับความหล่อนี้ ปลีก็ยังคงเป็นปลีที่พกความมั่นหน้ามาเต็มกระเป๋า ทำกะลิ้มกะเหลี่ยใส่แฟนสาว โน้มหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกโด่งสัมผัสกัน“ทะลึ่ง” กำปั้นของทับทิมกระแทกเข้าหน้าท้องแกร่งไม่แรงนัก“มีแฟนหล่อต้องภูมิใจนะ” ปลีวาดแขนกอดคอแฟนสาว“ผู้หญิงทั่วทั้งเชียงรายต้องอิจฉาทิม”“มันแน่นอนอยู่แล้ว ผู้ชายทั่วทั้งเชียงรายก็ต้องอิจฉาปลีเหมือนกัน เพราะสัตวแพทย์ที่สวยที่สุดคนนี้เป็นแฟนปลี”“รู้ทันหรอก” ทับทิมเบี่ยงตัวออกจากวงแขนแข็งแรงก่อนที่ปลายจมูกโด่งคมสันจะสัมผัสแก้มเนียน“ทีเมื่อวานยังหอมแก้มปลีเลย”“นั่นมันเรื่องของเมื่อวาน”“งั้นปลีหอมแก้มทิมก็เป็นเรื่องของวันนี้”“อย่านะ อายคนงาน”“แสดงว่าถ้าอยู่กันสองคนท

“คุงย่าของหนู” ทิวาเข้ามากอดขาคนเป็นย่า“ทิวา ตื่นแล้วเหรอลูก” เช้านี้ของจอมสดใสกว่าทุกวัน เพราะมีเสียงออดอ้อนของเด็กหญิงตัวน้อย“หนูตื่งแย้วค่ะ ยดไย” จอมอุ้มหลานสาวขึ้นมาหอมแก้มอย่างชุ่มชื่นหัวใจ ทิวาก็หอมแก้มคนเป็นย่าตอบ ก่อนจะชี้ไปยังรถกระบะตู้ทึบที่กำลังขับถอยเข้ามา“รถมาส่งของให้ทิวาค่ะ”“ของหนูหยอคะ หนูไม่ฉั่งเยยนะ” เด็กน้อยทำหน้างง เพราะตนไม่ได้สั่งอะไรเลย“ทวดเดลกับทวดเอวาซื้อของให้ทิวาค่ะ”“ชื้อไยหยอคะ” ทิวาอยากรู้ว่าทวดทั้งสองซื้ออะไรให้ตน“เราเข้าไปดูกันค่ะ”“สวัสดีครับ” คนขับรถส่งของกับผู้ติดตามลงมาจากรถ ยกมือไหว้ทักทายจอมในฐานะนายหญิงของไร่จันทรัช เพราะตอนนี้ไร่กับฟาร์มอยู่ในความดูแลของศิราร้อยเปอร์เซ็นต์เลยก็ว่าได้“ของเต็มรถเลยค่ะ” เมื่อประตูท้ายรถเปิดออกก็เห็นของมากมายเต็มตู้“คุงทวดของหนูชื้อเยอะจัง” ดวงตากลมเบิกกว้าง ชะเง้อมองด้วยความตื่นเต้น อยากรู้ว่าของมากมายนั้นเป็นอะไรบ้าง“เห่อเหลนคนใหม่ไงคะ” มาเป็นคันรถขนาดนี้ก็ต้องเห่อเหลนคนใหม่นั่นละ“หนูน้องทิวาเหยงคงใหม่” ทิวายิ้มด้วยความอิ่มเอมที่ตัวเองได้เป็นเหลนคนใหม่ของทวด“ใช่ค่ะ” จอมอดใจในความน่ารักของหลานไม่ไหว หอมแ

“เฉ็ดแย้ว” หนูน้อยทิวาทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นอย่างไม่กลัวเปื้อน เหยียดขาป้อมๆ ทั้งสองข้างไปข้างหน้า แล้วยื่นมือไปบีบนวดขาตัวเอง หลังจากที่สัตวแพทย์สาวดึงเข็มออกจากม้าตัวสุดท้าย“ปวดขาเหรอ”“ม้าคุงปู่เยอะ ขาหนูเหนื่อยเยย”“งั้นฉีดยาสักสามเข็มจะได้คึกคักเหมือนม้า มามะ มาฉีดวัคซีนของหนู” ไม่พูดเปล่า ทับทิมยังหยิบขวดวัคซีนกับเข็มฉีดยาขึ้นมา ล้อเลียนคำพูดอะไรๆ ก็ของหนู“วักชีงไม่ใช่ของหนู หนูไม่ฉีดยานะ” วัคซีนพวกนี้ไม่ใช่ของตน ทิวารีบลุกขึ้นยืนแล้ววิ่งแน่บกลับไปทางเดิม ชนิดที่ลืมว่าตัวเองกำลังปวดขา“อ้าว ไม่วัคซีนของหนูด้วยเหรอ แบบนี้สินะที่เรียกว่ามาทางไหนกลับไปทางนั้น ท่าทางจะกลัวฉีดยามาก” ทับทิมหัวเราะชอบใจที่แกล้งเด็กน้อยได้“แล้วคุณหมอทับทิมอยากโดนฉีดยาบ้างไหมครับ” ใบหน้าหล่อเหลายื่นไปใกล้ใบหน้าสวยของแฟนสาว“เข็มทู่ๆ อ่ะนะ”“ถึงมันจะทู่ แต่อิทธิฤทธิ์ของมันไม่ธรรมดา รับรองว่าจะว้าวกับความอลังการของมัน อยากลองไหมล่ะ” ปลีโอ้อวดสรรพคุณเข็มทู่ๆ ของตัวเอง“โดนเข็มแหลมๆ ก่อนไหมล่ะ สักสามเข็มเท่าๆ กับลูกเลย” กระบอกฉีดยากับเข็มแหลมถูกยกขึ้นมาระหว่างใบหน้าทั้งสอง“เดี๋ยวผีผลัก” ปลีถอยออกห่างเข็มฉี