All Chapters of คนโปรดของพบตะวัน: Chapter 51 - Chapter 60

“ทิวาไม่อยากนอนกอดหม่าม้าเหรอครับ” ปลีเลียบๆ เคียงๆ ถามลูกสาว คืนแรกที่กลับมาถึงไร่จันทรัช สองสาวเพื่อนซี้ก็นอนด้วยกัน โดยให้เหตุผลว่ามีเรื่องคุยกันเยอะแยะ และตามประสาผู้หญิง ส่วนคืนที่สองทับทิมก็นอนที่ไร่สลุงคำ และนาเนียก็ไปนอนด้วย แต่เขาก็ไม่ได้นอนแห้งเหี่ยวคนเดียว ยังมีน้องชายฝาแฝดนอนแห้งเหี่ยวเป็นเพื่อนด้วย ส่วนทิวาก็นอนกับปู่ย่าทุกคืน“คุงปู่ฉามาด คุงย่ากอดได้” ทิวายอมรับฝีมือการตบก้นกล่อมนอนของคนเป็นปู่ ที่สามารถทำให้ตนหลับได้ ด้วยน้ำหนักมือที่กำลังพอดีทำให้ตนเคลิบเคลิ้มและหลับไปอย่างง่ายดาย อีกทั้งยังมีอ้อมกอดของย่าทำให้ตนหลับได้อย่างสุขใจได้เหมือนกัน แต่ถ้าให้ไปนอนกับป้าๆ ก็ไม่มีป้าคนไหนทำให้ตนหลับได้“แต่ปะป๊าอยากนอนกอดหม่าม้า ปะป๊าอยากกอด อยากกอดๆ” ปลีคร่ำครวญยิ่งกว่าเด็กสามขวบ“ปะป๊าจะงอแงเกิงไปแย้ว” ทิวาว่าปากยู่ ปะป๊าจะงอแงเกินไปแล้ว“ก็ปะป๊าอยากกอดหม่าม้า คิดถึงหม่าม้า” ได้เจอกันทุกวันแต่ก็ไม่ได้นอนกอด คิดถึงตัวนุ่มๆ ของทับทิม“อาปลังมาแย้ว” ทิวาเห็นอาปลังเดินลงบันไดมา“แต่งตัวหล่อจะไปไหน”“แต่งหย่อไปไย่หยุงคำ” ทิวาเป็นคนตอบ อาปลังแต่งตัวหล่อไปไร่สลุงคำ“แล้วไม่ไปหรือไง

บนเตียงกว้างของห้องใหญ่ภายในรีสอร์ตระดับห้าดาว มีร่างของชายหญิงคู่หนึ่งกำลังโหมใส่เข้าหากันอย่างดุเดือดเสียงครางหวีดหวิวดังขึ้นไม่เป็นส่ำ คลอไปกับเสียงห้าวทุ้มของชายหนุ่มที่กำลังทิ้งตัวกระแทกบั้นท้ายเข้าสู่โพรงนุ่มอันชุ่มฉ่ำของหญิงผู้อยู่เบื้องล่างอย่างไม่ปรานี ไม่มีความจำเป็นใดต้องถนอม ตรงข้ามกลับมีแต่ความป่าเถื่อน เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายต้องการความเร่าร้อนและหนักแน่นจากเขาเท่านั้น“อ่า...อ่า...แรงอีก..” เสียงครางจากหญิงสาวครวญระงม เรียกร้องให้เขากระทำอย่างรุนแรง พลางแอ่นอกหยัดสะโพกสู้ ขณะที่สองมือก็เคล้นคลึงเต้าอวบเจ้าของริมฝีปากห่อปากครางกระหึ่มเมื่อสาวสะโพกรัวแรง เสียงเริงรักดังเป็นจังหวะกระตุ้นกามารมณ์ให้โหมกระพือไม่มีทีท่าว่าจะจบลงอย่างรวดเร็วอิ๋วสูดปากครางกระเส่า ทั้งยังกรีดร้องเป็นระยะไปกับจังหวะเมามันที่คนเบื้องบนมอบให้ สะใจทุกครั้งที่ถูกเขากระทั้นกระแทกเข้าหา กายงามไม่เคยอยู่นิ่งเฉย เถือกไถลไปกับความกระสันซ่าน เสียวสุดเสียวกับบทรักอันถึงใจตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลหลังจากแท้งลูก เธอได้รับการเอาใจเป็นพิเศษจากว่าที่เจ้าบ่าว อย่างวันนี้เขาก็ชวนเธอมาเที่ยวพักผ่อนที่เชียงราย แต่อันที่

“พักผ่อนนะครับ ปลีไปไม่นาน” ปลีก้มจูบหน้าผากเนียนของทับทิมที่ยังต้องนอนนิ่งๆ ขยับร่างกายให้น้อยที่สุดเป็นเวลาสองสัปดาห์ และต้องฉีดยากันแท้งวันเว้นวัน ฉีดต่อเนื่อง หรือฉีดจนกว่าเลือดจะหยุด ซึ่งเธอต้องอดทนต่อความเจ็บปวด เพราะยาที่ฉีดมีความหนืด คล้ายน้ำมัน จึงต้องใช้แรงในการฉีดยา โดยจะฉีดเข้าสะโพก“ปลีจะทำอะไร” ทับทิมไม่อยากให้ปลีฆ่าใคร“ทำในสิ่งที่ควรทำ ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ตอนนี้สิ่งที่ทับทิมต้องเป็นห่วงมากที่สุดคือตัวเอง รู้ไหมครับ”“ทิมจะดูแลตัวเอง จะอดทนเพื่อลูกของเรา เพื่อน้องของทิวา”“น้องของหนู” ทิวากลายเป็นพี่สาวขี้เห่อ ใครมาเยี่ยมหม่าม้า ก็จะบอกทุกคนว่า ‘น้องของหนูอยู่ในท้องหม่าม้าของหนู หนูพี่ทิวาของน้อง’“ทิวาอยู่ช่วยคุณย่ากับคุณยายดูแลหม่าม้าที่นี่นะครับ ปะป๊ามีงานต้องไปทำ”“หนูดูแยหม่าม้าได้ หนูพี่ทิวาดูแยน้องด้วยค่ะ” ทิวาตอบเสียงหนักแน่นแข็งขัน ตนดูแลหม่าม้าได้ และจะดูแลน้องด้วย ไม่มีแล้วคนที่บอกว่าอยากเป็นน้องทิวาของทุกคน“ทำไมลูกสาวปะป๊าเก่งแบบนี้นะ” ปลีจูบที่กลางกระหม่อมของลูกสาว เป็นเด็กที่เข้าใจอะไรได้ง่าย ยอมรับความเป็นจริงของโลก นั่นเป็นเพราะสาปลูกฝังทิวามาตลอด“หน

“ฉีหมอยของหนู” ทิวาป้องปากเรียกเจ้าลูกช้างแสนรู้ ไม่ใช่คนที่คิดถึง เจ้าศรีมอยก็คิดถึงเจ้านายตัวน้อยของมันมากเช่นกันความดีใจมาพร้อมกับความซุ่มซ่าม เจ้าศรีมอยก้าวข้ามขอนไม้ไม่พ้น ทำให้มันล้มกลิ้งไม่เป็นท่า“โอ๊ยศรีมอย จะรีบไปไหน” กุลขำหลานสาวกับเจ้าลูกช้าง ทิวาวิ่งไล่คว้า ก่อนจะลงไปนั่งพับเพียบ เพียงแค่เจ้าศรีมอยใช้เท้าหน้าสะกิดทักทาย แล้วใช้ปลายงวงจุ๊บแก้มเจ้านายตัวน้อยของมัน“ดีใจไม่ได้เจอพี่ทิวาหลายวันค่ะ” ตอนนี้ทับทิมไม่ใช่เจ้าของศรีมอยแล้ว แต่เป็นทิวา และคงจะคิดถึงเจ้าของของมันมาก เพราะตั้งแต่งานวันเกิดก็ไม่ได้เจอกัน“ในท้องหม่าม้ามีน้อง น้องมีจู๋ไหม ยังไม่ยู้ น้องมีโมะไหม ยังไม่ยู้ คุงหมอบอกยอท้องหม่าม้าใหญ่ แย้วให้อุงต้าแมงชาว เป็งพี่ทิวาแย้วนะ ฉีหมอยก็เป็งพี่ฉีหมอยด้วย เป็งพี่ต้องดูแยน้อง ปกป้องน้อง ยักน้อง ฉีหมอยยู้ไหม” ไหนๆ ก็นั่งแล้ว ก็นั่งคุยกันไปเลย ทิวาบอกเล่าเจ้าศรีมอย ในท้องของหม่าม้ามีน้อง แต่ไม่รู้ว่าน้องจะมีจู๋หรือโมะ คุณหมอบอกรอให้ท้องใหญ่ก่อน แล้วให้อุลตร้าแมนซาวด์ ตนเป็นพี่ทิวาแล้ว ศรีมอยก็เป็นพี่ด้วย เป็นพี่ต้องดูแลน้อง ปกป้องน้อง รักน้อง พอถูกถามเจ้าศรีมอยก็พยัก

หลังจากเสร็จพิธีการ พูดคุยขอบคุณผู้หลักผู้ใหญ่คนสำคัญของจังหวัดเชียงราย ปลีพาเจ้าสาวแสนสวยของตนเข้ามาในเรือน รับความเย็นจากเครื่องปรับอากาศ รอผู้ใหญ่ทำพิธีเรียงหมอนหรือพิธีปูที่นอน เสมือนเป็นการอวยพรให้คู่บ่าวสาวมีชีวิตคู่ที่มั่นคง มีความรักที่ยั่งยืนยาวนาน และถือเป็นการพักผ่อนเอาแรงสำหรับงานฉลองมงคลสมรสในช่วงค่ำซึ่งจะจัดที่ไร่จันทรัช“ใครบอกนางฟ้าไม่มีอยู่จริง ก็อยู่ตรงหน้าเฮียแล้ว” แววตาลุ่มหลงที่ฉายชัดในตัวเจ้าสาว ที่สุดแห่งความสวย ในชุดแต่งงานไทยล้านนา เหมือนหลุดมาจากวรรณคดี ให้มองทั้งวันก็ไม่รู้เบื่อ“ถ้าจะขนาดนี้ปั้นเป็นก้อนกลมๆ แล้วกลืมลงท้องเลยดีไหม” กว่าจะผ่านด่านประตูเงินประตูทองสุดอลเวงมาหาเธอได้ก็โดนแกล้งไปหลายขนาน นับตั้งแต่มารับตัวเธอออกไปทำพิธี จนทำพิธีเสร็จก็ยังเอาแต่จับจ้องเธอไม่วางตา ขนาดโดนการลงทัณฑ์จากตัวแทนแห่งดวงจันทร์แล้ว ก็ยังไม่หยุดจับจ้อง“ค่อยๆ กินดีกว่า กินเร็วมันจุก ต้องค่อยๆ ละเลียดกิน” เสียงทุ้มชวนให้กายสาวสยิวซ่าน เข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ในถ้อยคำเหล่านั้น“หิว?” ทับทิมเลิกคิ้วถาม“ช้างต่อสู้กับโรคขาดน้ำมาเป็นเดือนแล้ว ไม่ได้หิวธรรมดา แต่อดอยากเลยแหละ อ