جميع فصول : الفصل -الفصل 20

ใบเตยเบือนหน้าหนีจากสายตาที่กดดันนั้น เธอเลือกที่จะรักษาความเยือกเย็นไว้เป็นเกราะป้องกันตัว สุดท้ายเธอจึงเลือกที่จะไม่ตอบโต้ด้วยคำพูด แต่กลับหันหลังให้เขาแล้วเดินตรงไปยังเตียงกว้างด้วยท่าทีเฉยเมยราวกับว่าสิ่งที่เขาเพิ่งพูดไปนั้นไม่มีความหมายอะไรกับเธอเลย แต่ก้าวนั้นของเธอไม่มีทางไปถึงจุดหมาย หมับ! ไคเซอร์ที่อดทนกับความอัดอั้นมาตลอดทั้งสัปดาห์ถึงขีดสุด เขาคว้าต้นแขนของเธอไว้แล้วกระชากให้หมุนตัวกลับมาปะทะกับแผงอกของเขาอย่างแรง ก่อนจะก้มลงปิดปากเรียวบางนั้นด้วยจูบที่ร้อนแรงและจาบจ้วงเกินกว่าจะยับยั้งชั่งใจ เขาจูบเธอด้วยความหิวกระหายและโหยหาราวกับต้องการจะตักตวงทุกอย่างที่เขาพลาดไปเมื่อคืนวันก่อน มือหนาของเขาไม่หยุดอยู่เพียงแค่นั้น มันเริ่มซุกซนและดุร้าย เขาเลื่อนใบหน้าลงไปซุกไซ้ที่ซอกคอหอมกรุ่น ปล่อยให้ความต้องการที่อัดอั้นพลุ่งพล่านจนถึงขีดสุด มือข้างหนึ่งบีบเคล้นทรวงอกของเธอผ่านเนื้อผ้าชุดนอนอย่างเมามัน แรงอารมณ์ที่ดิบเถื่อนทำให้ไคเซอร์แทบจะขาดสติ เขาแทรกตัวเข้าไปเบียดชิดร่างบางและเริ่มจัดการปลดเปลื้องอาภรณ์ที่ขวางกั้นความปรารถนาของเขาออก แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะกระชากชุดนอนนั้นทิ

“คุณใบเตยคะ...” แม่บ้านเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก “คุณไคเซอร์...คุณไคเซอร์สั่งให้ดิฉันมาเรียนค่ะว่า คุณไคเซอร์ให้เวลาคุณอีกแค่สิบนาทีเท่านั้น” ใบเตยขมวดคิ้วแน่น “สิบนาที? เขาจะรีบอะไรนักหนาคะ” “คุณไคเซอร์กำชับมาค่ะว่า...” แม่บ้านกลืนน้ำลายอึกใหญ่ก่อนจะพูดประโยคที่ทำเอาใบเตยหน้าซีด “ถ้าคุณไคเซอร์ไม่เห็นคุณลงไปที่โต๊ะภายในสิบนาที คุณไคเซอร์จะขึ้นมาตามด้วยตัวเองค่ะ แล้วคุณไคเซอร์ยังบอกอีกว่า อย่ามาหาว่าเขาไม่รักษาสัญญาที่ให้ไว้เมื่อคืนก็แล้วกัน” คำขู่นั้นทำเอาใบเตยตัวชาวาบ ความทรงจำเมื่อคืนย้อนกลับมาตอกย้ำ เธอรู้ดีว่าคำว่า ‘รักษาสัญญา’ ของไคเซอร์นั้นหมายถึงอะไร ถ้าเขามองว่าเธอผิดข้อตกลง เขาจะไม่ลังเลที่จะทวงคืนสิ่งที่เขาต้องการอย่างไม่ปรานี ใบเตยสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในใจ เธอรู้ดีว่าไม่มีประโยชน์ที่จะดื้อดึงเพราะไคเซอร์ไม่ใช่คนที่จะปล่อยให้ใครมาขัดใจเขาได้นานนัก “ค่ะ ฝากบอกเขาด้วยว่าใบเตยกำลังลงไป” เธอตอบเสียงเรียบ พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น ใบเตยจำใจลุกขึ้นจากเตียง เดินไปส่องกระจกเพื่อสำรวจความเรียบร้อย แม้ดวงตาจะยังดูหม่นหมองไปบ้าง แต่เธอก็ไม่อยากเปิดช่องให้เขาไ

ไคเซอร์ไม่ปล่อยให้ความหวาดกลัวของใบเตยได้แปรเปลี่ยนเป็นคำอ้อนวอน มือหนากระชากชุดเดรสตัวบางของเธอออกจนขาดวิ่นเผยให้เห็นผิวพรรณเนียนละเอียดที่สั่นสะท้านอยู่ใต้แสงไฟสลัว “ไม่ คุณไคเซอร์! หยุดนะ!” ใบเตยร้องห้าม เสียงสั่นพร่าด้วยความตกใจ “หยุดเหรอ? ในเมื่อเธอเริ่มเกมนี้เอง ฉันก็แค่จะจบมันด้วยวิธีของฉัน” ไคเซอร์ไม่รอช้า เขาโถมกายทาบทับร่างบางลงกับโซฟาใหญ่ก่อนจะบดจูบลงมาอย่างรุนแรงและเร่าร้อนจนใบเตยรู้สึกถึงรสเลือดจางๆที่มุมปากจากแรงกดทับที่ดิบเถื่อน มือข้างหนึ่งของเขาบีบเค้นทรวงอกอิ่มอย่างมันมือจนขึ้นรอยแดงตามอารมณ์หึงหวงที่พลุ่งพล่านจนไร้การควบคุม เขาหยัดตัวขึ้นถอดเสื้อผ้าออกอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงสอดแทรกขาแกร่งเข้าไปตรงกลาง แยกขาเรียวสวยออกกว้างจนเธอไม่มีทางขัดขืน ไคเซอร์สำรวจความตื่นตระหนกของเธอด้วยสายตาก่อนจะจัดการสอดใส่ความเป็นชายที่แข็งขึงเต็มที่เข้าสู่ช่องทางรักสีสวยที่ยังไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อน สวบ! “อ๊ะ! ฮือ...เจ็บ!” ใบเตยหวีดร้อง กอดไหล่หนาแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ผิวเนื้อของเขา “อึก...แน่นชะมัด” ไคเซอร์คำรามต่ำด้วยความพอใจ เขาหยุดนิ่งครู่หนึ่งเพื่อให้ร่างกายของคนตัวเล็กปรับรับ

วันต่อมา แสงอาทิตย์อ่อนๆยามเช้าลอดผ่านม่านสีขาวเข้ามาในห้องนอน ทว่าอากาศภายในห้องกลับยังคงความเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศ ใบเตยที่ยังคงหลับสนิทด้วยความเหนื่อยล้าจากเหตุการณ์เมื่อคืน ไม่รู้ตัวเลยว่าคนข้างกายตื่นขึ้นมานานแล้ว ไคเซอร์ในชุดคลุมอาบน้ำสีเข้มยืนอยู่ที่ระเบียงห้องพักริมทะเล เขากดโทรศัพท์สายตรงถึงแม่บ้านที่คฤหาสน์ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยคำสั่งที่ปฏิเสธไม่ได้ “จัดการเก็บเสื้อผ้าของฉันและของใบเตยใส่กระเป๋าให้เรียบร้อย เอาของใช้ส่วนตัวที่จำเป็นไปด้วย สั่งให้คนขับรถเอามาส่งที่บ้านพักริมทะเลภายในบ่ายวันนี้” เขาวางสายลงแล้วหันกลับมามองร่างบางที่ขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้ายามหลับไหลของเธอ ความหงุดหงิดที่เคยมีดูเหมือนจะจางลงไปบ้าง เหลือเพียงความปรารถนาที่เขาเองก็เริ่มชัดเจนกับตัวเองมากขึ้น เขาเดินกลับเข้ามาในห้อง ยืนกอดอกมองเธออยู่พักหนึ่งก่อนจะโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ตื่นได้แล้วใบเตย ถ้ายังไม่อยากให้ฉันเปลี่ยนใจจากที่จะไปเดินเล่นริมหาด มาเป็นกิจกรรมอย่างอื่นบนเตียงแทน” คำพูดกึ่งขู่กึ่งหยอกทำให้ใบเตยค่อยๆลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย ความ

บ้านพัก เมื่อกลับมาถึงบ้านพัก ไคเซอร์ก็ถอดเสื้อเชิ้ตออกเผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างและกล้ามเนื้อที่ดูแข็งแกร่ง เขาหันมามองคนตัวเล็กที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูกระจกบานเลื่อนที่เปิดเชื่อมกับสระว่ายน้ำ “มานี่” ไคเซอร์กวักมือเรียก เสียงทุ้มต่ำของเขาก้องกังวานในความเงียบยามค่ำคืน “คะ? จะลงเล่นน้ำตอนนี้เหรอคะ” ใบเตยถามอย่างประหม่า เธอเดินเข้าไปใกล้ขอบสระที่น้ำใสสะอาดจนมองเห็นพื้นกระเบื้องด้านล่าง “ใช่” ไคเซอร์ตอบสั้นๆก่อนจะก้าวลงสระน้ำไปอย่างไม่ลังเล ผิวน้ำแตกกระจายเล็กน้อยก่อนจะนิ่งสงบ เขาแหวกว่ายมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอที่ยืนอยู่บนขอบสระ สายตาคมกริบจ้องมองเธอผ่านหยดน้ำที่เกาะพราวบนใบหน้าคมคายนั้น “ลงมา...” ไคเซอร์เอ่ยสั่งพลางยื่นมือหนาที่เปียกชื้นมาตรงหน้าเธอ “หรืออยากให้ฉันลากลงมาเหมือนเมื่อคืน?” ใบเตยกัดริมฝีปากแน่น ความหวาดหวั่นผสมกับความวาบหวามในใจ เธอรู้ดีว่านี่เป็นกับดักที่เขาสร้างขึ้นอีกครั้ง แต่ท่ามกลางบรรยากาศที่เป็นส่วนตัวและเงียบสงัดแบบนี้ ความแข็งกระด้างของเขาดูจะถูกแทนที่ด้วยความเย้ายวนที่ยากจะปฏิเสธ เธอค่อยๆก้าวลงไปในน้ำที่เย็นฉ่ำจนสะท้านไปทั้งร่าง แต่เมื่อลงไปถึงระดับอก มือหนาข