Alle Kapitel von บงการรักเมียจำนน: Kapitel 1 – Kapitel 8

คฤหาสน์ยามค่ำคืนใบเตยเดินผ่านโถงทางเดินชั้นบนเพื่อจะกลับไปยังห้องนอนปีกซ้ายของเธอ เมื่อเดินผ่านหน้าห้องนอนใหญ่ของไคเซอร์ ประตูที่ปิดไม่สนิทนักเผยให้เห็นแสงไฟสลัวจากภายใน และเสียงทุ้มต่ำที่ดูผ่อนคลายกว่าทุกครั้งที่เธอเคยได้ยิน มันเป็นเสียงของไคเซอร์ที่กำลังคุยโทรศัพท์ใบเตยชะงักฝีเท้าตั้งใจจะรีบเดินผ่านไป แต่ประโยคถัดมากลับรั้งเธอไว้กับที่จนขยับตัวไม่ได้“ไม่ต้องห่วงหรอกครับ สำหรับผม เธอคนนั้นก็แค่หุ่นยนต์ที่พ่อทิ้งไว้ให้เป็นภาระเท่านั้นแหละ ผมไม่มีวันทำอะไรที่เกินเลยกับผู้หญิงที่น่าเบื่อแบบนั้นหรอก”หัวใจของใบเตยกระตุกวูบ เธอหยุดยืนนิ่งอยู่ตรงเงามืดข้างประตู มือเล็กกำชายเสื้อของตัวเองแน่นจนยับย่น(แต่ว่า…เธอยังสาวนะคะไคเซอร์ ถ้าคุณเผลอใจไป เมดาจะทำยังไง) เสียงของผู้หญิงปลายสายดูออดอ้อนและหวาดหวั่น เสียงหัวเราะในลำคอของไคเซอร์ดังเล็ดลอดออกมา มันเป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูอ่อนโยนเหลือเกินเมื่อเขาตอบกลับ“อย่าเอาผู้หญิงคนนั้นมาเปรียบเทียบกับตัวเองเลย ต่อให้เธอจะนอนอยู่ในบ้านหลังนี้กี่ปี ตำแหน่งที่เธอยืนก็ไม่มีวันใกล้เคียงกับคุณแม้แต่นิดเดียว”ใบเตยหลับตาลงแน่น เธอไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟัง แต่

ห้องนอนใบเตยหลังจากปิดประตูห้องนอนลง ใบเตยพิงแผ่นหลังกับบานไม้แน่น ความหิวที่ถูกข่มไว้เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความปวดหนึบในกระเพาะอาหาร เธอพยายามขดตัวบนเตียงเพื่อบรรเทาอาการ แต่ความเจ็บปวดกลับทวีความรุนแรงขึ้นจนเธอทนไม่ไหวในที่สุด ใบเตยจึงตัดสินใจประคองร่างที่อ่อนแรงออกมาจากห้องเพื่อจะลงไปหาที่เก็บยาในครัวที่ชั้นล่างขณะที่เธอกำลังก้าวเท้าลงบันไดอย่างเชื่องช้าด้วยความทรมาน ไคเซอร์ที่เพิ่งเปิดประตูห้องนอนใหญ่ของเขาออกมาพอดีก็ชะงักฝีเท้า สายตาคมกริบจ้องมองร่างบางที่ดูโซเซด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดระคนรำคาญใจ“ฉันบอกให้เธออยู่แต่ในห้องไม่ใช่หรือไง” เขาถามเสียงกร้าว มือหนาเกาะราวบันไดแน่นขณะก้าวลงมาเผชิญหน้าใบเตยชะงักค้าง มือหนึ่งกุมท้องไว้แน่น ใบหน้าของเธอซีดเผือดจนเห็นได้ชัด “ใบเตย…ปวดท้องค่ะ จะลงไปหายา”ไคเซอร์แค่นหัวเราะในลำคอ แววตาของเขาไม่มีแม้แต่ความห่วงใย มีเพียงความสมเพชที่ฉายชัด “ปวดท้อง? หรือแค่จะหาเรื่องเรียกร้องความสนใจจากฉันกันแน่ เห็นหน้าเธอทีไรก็น่ารำคาญทุกที ยิ่งดึกยิ่งทำให้ฉันหงุดหงิด”“ใบเตยไม่ได้เรียกร้องอะไรเลยค่ะ...” ใบเตยพยายามพูดสวนออกไปแม้เสียงจะขาดห้วงเพ

ความเงียบงันที่น่าอึดอัดแผ่ซ่านไปทั่วห้องครัว เสียงหอบหายใจของใบเตยแผ่วเบาลงเรื่อยๆ ใบเตยยืนนิ่งค้าง แววตาที่เคยฉายความดื้อรั้นท้าทายดับวูบลงเหลือเพียงความว่างเปล่าราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกถอดปลั๊ก เธอไม่แม้แต่จะปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มทิ้งใบเตยค่อยๆยื่นมือสั่นเทาไปหยิบช้อนขึ้นมาอีกครั้ง เธอเริ่มตักซุปเข้าปากช้าๆโดยไม่มีคำพูดใดๆออกมาสักคำเดียวแม้จะกลืนลงลำคอด้วยความยากลำบากเพราะก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ในอก แต่เธอก็ทำตามคำสั่งของเขาอย่างเคร่งครัดและไร้ชีวิตชีวาไคเซอร์ยืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ เมื่อครู่เขาแค่ต้องการจะกำราบความดื้อรั้น แต่เมื่อเห็นแววตาที่เลื่อนลอยและร่างกายที่สั่นสะท้านของเธอ ความโกรธเกรี้ยวในใจเขากลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกปั่นป่วนอย่างประหลาดเขามองมือตัวเองที่เพิ่งใช้รั้งตัวเธอไว้ ความรู้สึกรุ่มร้อนและอ่อนนุ่มของริมฝีปากเธอยังคงติดอยู่ที่ประสาทสัมผัส มันไม่ใช่ความรู้สึกที่เกิดจากความสะใจอย่างที่เขาควรจะเป็น แต่มันคือความรู้สึกวูบโหวงในอกที่เขาสะบัดอย่างไรก็ไม่หลุด“พอ...” ไคเซอร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ต่ำลงและแหบพร่ากว่าปกติใบเตยไม่ได้ยินหรื

หลังจากที่รถของเมดาแล่นออกไปจากคฤหาสน์ ไคเซอร์ก็ยืนนิ่งอยู่หน้าบ้านพักใหญ่ ความหงุดหงิดที่เขาสั่งสมมาตั้งแต่ช่วงเย็นยังคงไม่จางหายไปไหน เขาไม่ได้ตรงไปที่ห้องทำงานอย่างที่ควรจะทำ แต่ฝีเท้ากลับพาเขาขึ้นไปยังชั้นบน ตรงไปยังห้องนอนของใบเตยเขาสลัดความลังเลทิ้งไปแล้วผลักประตูเข้าไปโดยไม่ได้เคาะภายในห้องมีเพียงแสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียง ใบเตยเพิ่งก้าวออกมาจากห้องน้ำในชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยวบางเบา เส้นผมเปียกชื้นที่ยังเช็ดไม่แห้งดีส่งกลิ่นหอมอ่อนๆของแชมพูและสบู่ที่ดูละมุนและสะอาดตา มันเป็นกลิ่นที่จู่โจมประสาทสัมผัสของไคเซอร์ทันทีที่เขาก้าวเข้ามาใบเตยชะงักไปเมื่อเห็นเขาอยู่ในห้อง เธอเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “คุณไคเซอร์…มีอะไรเหรอคะ?”ไคเซอร์ไม่ตอบ สายตาคมกริบกวาดมองหยดน้ำที่เกาะอยู่ตามลำคอระหงของเธอ ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดทับไว้ตลอดหนึ่งเดือนพลุ่งพล่านขึ้นมาจนควบคุมยาก ร่างสูงสาวเท้าเข้าหาเธออย่างรวดเร็ว ก่อนจะคว้าหมับเข้าที่เอวบางของเธอแล้วดึงเข้ามาแนบชิดจนหน้าอกของเธอสัมผัสกับอกแกร่งใบเตยสะดุ้งสุดตัวพยายามจะขืนตัวออก แต่ไคเซอร์กลับกระชับวงแขนแน่นขึ้น ลมหายใจอุ่นๆของเขาเป่ารดข้า