All Chapters of บงการรักเมียจำนน: Chapter 1 - Chapter 10

ไคเซอร์ อายุ28ปี สูง186cm นักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพล เจ้าของอาณาจักร Kaiser Syndicate Groupเย็นชาและเด็ดขาด มองทุกอย่างเป็นผลประโยชน์และการลงทุน ไม่เว้นแม้แต่ความสัมพันธ์บ้าอำนาจและชอบควบคุมใบเตย อายุ23ปี สูง162cmเป็นคนมองโลกในแง่ดีและรักครอบครัวมาก ยอมเสียสละความสุขส่วนตัวเพื่อปกป้องพ่อแม่....ตัวอย่าง“ใบเตยกำลังท้องค่ะ และเด็กคนนี้กำลังจะต้องเกิดมาในวันที่แม่ของเขาเจ็บปวดที่สุดเพราะพ่อของเขา!”คำว่า ‘ท้อง’ เหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางห้องอาหาร ไคเซอร์ยืนนิ่งค้างไปราวกับถูกสาป “ลูก...เรากำลังจะมีลูก...” เสียงของเขาขาดห้วง เขาพยายามจะโน้มตัวลงกอดร่างบางไว้แนบอกทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะโอบกอดเธอ ใบเตยกลับเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด “อย่าค่ะ อย่าเพิ่งแสดงความดีใจในตอนนี้เลยค่ะ เพราะลำพังตัวใบเตยเอง ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองจะผ่านเรื่องนี้ไปได้อย่างไร” ไคเซอร์ชะงักค้าง มือที่คว้าได้เพียงอากาศสั่นระริกอยู่ข้างกาย “ฉันมันเลว...ฉันทำให้เธอต้องเครียด ฉันทำให้ลูก...”“ฉันไม่รู้จริงๆ…ถ้าฉันรู้ ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้ตัวเองทำเรื่องโง่ๆแบบนั้นเด็ดขาด”...................ห

หลังจากเสียงเครื่องยนต์รถของไคเซอร์เคลื่อนห่างออกไปจากตัวคฤหาสน์ ใบเตยที่ยืนแอบมองจากมุมหนึ่งของห้องโถงก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ เธอรู้ดีว่าเวลาหลังจากนี้คือช่วงเวลาที่เธอต้องเผชิญหน้ากับความโดดเดี่ยวภายในบ้านหลังนี้ใบเตยตัดสินใจเดินเข้าไปในห้องครัว ซึ่งกลุ่มแม่บ้านกำลังง่วนอยู่กับการทำความสะอาดและจัดเตรียมมื้อเที่ยง เธอไม่ได้ต้องการมาเป็นนายหญิงที่สั่งการ แต่เธออยากจะลองผูกมิตรกับคนที่ต้องอยู่ร่วมกันทุกวันให้มากที่สุด“มีอะไรให้ใบเตยพอจะช่วยได้บ้างไหมคะ” ใบเตยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รอยยิ้มบางๆปรากฏบนใบหน้าหัวหน้าแม่บ้านที่กำลังเช็ดโต๊ะตัวยาวชะงักมือไปชั่วครู่ เธอเหลือบสายตามองใบเตยด้วยแววตาที่อ่านไม่ออกก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ ถึงแม้ในใจจะรู้สึกไม่ชอบใจในสถานะของใบเตย แต่สัญชาตญาณของการเป็นลูกน้องเก่าแก่ทำให้เธอยังคงรักษาความเกรงใจเอาไว้“คุณใบเตยไปพักผ่อนเถอะค่ะ งานทางนี้ดิฉันกับคนอื่นๆจัดการเองได้ งานบ้านงานเรือนไม่ใช่หน้าที่ที่คุณต้องลงมาทำหรอกค่ะ” หัวหน้าแม่บ้านวัยกลางคนตอบเสียงราบเรียบ“แต่อยู่คนเดียวในห้องมันก็เงียบเกินไปน่ะค่ะ…” ใบเตยพยายามพูดต่อ “ถ้ามีอะไรให้ทำ บอกใบเตยได้

ใบเตยฝืนตักซุปเข้าปากเพียงไม่กี่คำ แม้ความร้อนของมันจะช่วยให้ท้องไส้ที่ว่างเปล่ารู้สึกดีขึ้นบ้าง แต่ความอึดอัดที่แผ่ซ่านอยู่ในบรรยากาศกลับทำให้เธอกลืนไม่ลง เธอวางช้อนลงกับจานเซรามิกเบาๆก่อนจะพยุงร่างที่ยังคงอ่อนเพลียลุกขึ้นจากเก้าอี้“ใบเตยทานพอแล้วค่ะ ขอบคุณสำหรับซุปนะคะ” เธอเอ่ยเสียงเรียบโดยไม่กล้าสบตาชายหนุ่มที่ยืนพิงเคาน์เตอร์อยู่ใกล้ๆ หวังเพียงจะเดินผ่านเขาไปเพื่อกลับขึ้นห้องนอนทว่าเพียงแค่ก้าวขาออกไป กลิ่นน้ำหอมเย็นๆอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาก็ขยับเข้ามาขวางหน้า ใบเตยชะงักค้างทันทีเมื่อเห็นร่างสูงก้าวมาดักหน้าเธอไว้ในระยะประชิด“จะไปไหน” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม นัยน์ตาคมกริบกวาดมองถ้วยซุปที่พร่องไปเพียงเล็กน้อย “ไหนบอกว่าหิวจนเกือบตาย สภาพที่เห็นตอนนี้มันคืออะไร”ใบเตยขมวดคิ้วเล็กน้อย พยายามเบี่ยงตัวหลบแต่เขาก็ยังขยับตามมาขวางไว้อย่างตั้งใจ “ใบเตยอิ่มแล้วค่ะ อีกอย่างการกินอาหารต่อหน้าคุณมันไม่ได้ทำให้ใบเตยรู้สึกเจริญอาหารขึ้นมาเลย”“หึ” ไคเซอร์แค่นหัวเราะในลำคอ แววตาของเขาดูขุ่นมัวและแฝงไปด้วยความไม่พอใจที่เห็นท่าทีดื้อดึงของเธอ “ปากดีนักนะ ยิ่งฉันใจดีด้วยยิ่งได้ใจใหญ่”เขาขยับเข้า

“ตอบฉันมาใบเตย ทำไมถึงไม่ลงไปกินข้าว”ใบเตยกัดริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด เธอพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่น้อยนิดยันกายขึ้นจากเตียง ทันทีที่แผ่นหลังตั้งตรง ความรู้สึกวิงเวียนก็ถาโถมเข้าใส่จนโลกทั้งใบหมุนคว้างไปชั่วขณะ เธอต้องหลับตาลงและสูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อประคองสติไม่ให้ฟุบลงไปต่อหน้าเขา“ใบเตย…ไม่ได้ตั้งใจจะประท้วงค่ะ แค่รู้สึกไม่ค่อยสบาย” ใบเตยเอ่ยตอบ เสียงของเธอแหบพร่าและสั่นเครือจนแทบจะขาดใจ ไคเซอร์ยืนมองภาพนั้นด้วยแววตาที่ยังคงเรียบเฉย แต่ลึกๆในใจเขากลับรู้สึกไหววูบ ความรู้สึกแปลกๆบางอย่างที่เขาอธิบายไม่ได้เริ่มก่อตัวขึ้นในอกมันไม่ใช่ความสงสาร เขาบอกตัวเองเช่นนั้น แต่มันเป็นความรำคาญใจที่เห็นสภาพเหมือนคนใกล้จะแตกสลายของเธอ เขาเดินไปที่ประตูโดยไม่หันกลับมามอง ก่อนจะหยุดชะงักและพูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ “เดี๋ยวฉันจะให้แม่บ้านยกอาหารเช้าขึ้นมาให้ กินซะให้หมด อย่าให้ฉันต้องขึ้นมาเห็นสภาพเธอยังไม่แตะต้องอะไรอีก”ทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น เขาก็เดินออกจากห้องไปทันที ไคเซอร์เดินตรงไปยังโถงทางเดิน ความรู้สึกปั่นป่วนในใจที่เขามีต่อเธอกำลังทำให้เขารู้สึกไม่เป็น

ไคเซอร์เคลื่อนตัวลงมายังหว่างขาเรียวงามของเธออย่างใจร้อน เขาจับขาเรียวสวยแยกออกกว้างกะทันหันจนเผยให้เห็นความงดงามที่ซ่อนอยู่ภายใน ใบเตยสะดุ้งสุดตัวด้วยความอายจนต้องยกมือขึ้นปิดหน้า แต่ไคเซอร์กลับปัดมือนั้นทิ้งอย่างไม่สนใจ เขาก้มลงไปโดยไม่ลังเล ลิ้นร้อนตวัดเลียร่องกลีบอูมเล็กสีสวยอย่างหื่นกระหายและหนักหน่วง ลมหายใจของไคเซอร์กระเส่ารุนแรงสลับกับเสียงตวัดลิ้นที่ดังก้องไปทั่วห้องอย่างชัดเจน เสียงน้ำหวานใสๆดังเฉอะแฉะแข่งกับเสียงครางกระเส่าของใบเตยที่พยายามกลั้นไว้ไม่อยู่ “อ๊ะ...คุณไคเซอร์...” ความรู้สึกที่ไม่เคยรู้จักมาก่อนพลุ่งพล่านเข้าสู่สมองของใบเตย ร่างบางสั่นสะท้านไปทั้งตัวเหมือนใบไม้ต้องลมเมื่อลิ้นร้อนเริ่มรุกรานลึกเข้าไปในจุดอ่อนไหวมากกว่าเดิม เขาทั้งดูดดุนและใช้ลิ้นตวัดวนจนความเสียวซ่านแผ่ซ่านไปถึงแกนกลางกาย ใบเตยบิดเร่าไปมาบนเตียง ขาเรียวเกร็งพลางมือเล็กจิกผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่ ไคเซอร์ยิ่งได้ใจ เขาเร่งจังหวะลิ้นให้เร็วและแรงขึ้นตามแรงอารมณ์ดิบ ความปรารถนาในตัวเธอที่เขาสั่งสมมาตลอดหนึ่งเดือนระเบิดออกมาผ่านสัมผัสที่จาบจ้วง จนในที่สุดใบเตยก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ร่างกายของเธอเกร็งกระ