Elara’s POVIlang oras akong nawalan ng malay matapos bumagsak ang aking katawan sa malamig na semento ng mansyon. Nang muli kong imulat ang aking mga mata, ang nakakasilaw na puting ilaw ng aming private medical suite at ang nakakapanghinang amoy ng antiseptiko ang sumalubong sa akin. Sa aking tabi, nakaupo si Adrian nakayuko ang kanyang ulo, nakahawak ang dalawa niyang nanginginig na kamay sa gilid ng aking kama, at ang kanyang mga mata ay balot ng matinding puyat, pagod, at mga natuyong luha.Nang maramdaman niyang gumalaw ako, mabilis siyang tumayo. "Elara... God, thank you... how are you feeling, baby? Please, don't strain yourself..."Hindi ko siya sinagot. Tinitigan ko lang ang kisame habang dahan-dahang umaagos ang panibagong luha mula sa gilid ng aking mga mata. Ang bawat tibok ng puso ko ay parang sinasaksak ng napakaraming karayom. Ang sakit ng mga nalaman ko ang trahedya sa Florence sampung taon na ang nakakalipas, ang misteryo sa pagkamatay ng aking mga magulang, at nga
Terakhir Diperbarui : 2026-10-09 Baca selengkapnya