Tous les chapitres de : Chapitre 71 - Chapitre 80

ELARA POV Naramdaman ko ang biglang paglamig ng aking buong katawan habang nakatitig sa mga mata ni Adrian. Ang bilis ng kanyang pagtayo mula sa examination table, ang halos hindi niya pag-inda sa bago niyang tahi na sugat sa braso, at ang kitang-kitang matinding pag-aalala at kaba sa kanyang mukha habang nakatitig sa sasakyan ni Genevieve sa screen lahat ng iyon ay parang patalim na dahan-dahang sumaksak sa aking dibdib.Bakit ganoon na lamang ang reaksyon niya? Bakit tila nawala ang lahat ng sakit sa katawan niya nang makitang nasa panganib ang babaeng iyon? Mayroon ba silang nakaraan na hindi ko alam? May lihim ba si Adrian na pilit niyang itinatago sa akin?Gusto kong magtanong. Gusto kong sumigaw at demanding na ipaliwanag niya sa akin kung bakit ganoon na lamang ang epekto sa kanya ng babaeng iyon. Ngunit habang nakikita ko ang gulo sa paligid, ang tumutunog na sirens sa kumpanya, at ang walang-katapusang pag-atake ng mga tao ni Victor, biglang napagod ang puso ko.Ipinikit ko

ADRIAN’S POV" I need every fucking offshore account linked to Victor frozen by the end of this week, Lucas! No excuses!"Marahas kong ibinagsak ang aking mga kamay sa ibabaw ng glass desk sa loob ng aming private suite sa Geneva. Ang lamig ng simoy ng hangin sa Switzerland ay tila pumasok hanggang sa kaibuturan ng aking sistema. Tatlong araw na akong hindi nakakatulog nang maayos. Ang mga mata ko ay nangingitim sa matinding pagod, at ang bawat ugat sa aking leeg ay pumuputok sa matinding galit at pagmamadali.Ang pagpasok ng Montrell Enterprises sa dambuhalang expansion na ito sa Europe ay hindi lamang basta tungkol sa negosyo o sa karagdagang bilyong dolyar. Ito ay isang madugong digmaan. Ang Europa ang huling lungga kung saan itinatago at ipinapaloob ni Victor ang kanyang mga ilegal na kayamanan. Kapag naisara ko ang mga bangko at asset protocols niya rito sa Zurich, London, at Frankfurt, tuluyan siyang malulumpo. Magiging wala siyang silbi, at mawawalan siya ng perang gagamitin

CHAPTER 84 Elara’s POV Malamig. Napakalamig ng kapaligiran nang dahan-dahan kong imulat ang aking mga mata. Ang putting kisame ng aming private medical suite sa mansyon at ang tuluy-tuloy na tunog ng heart monitor beep... beep... beep... ang unang sumalubong sa aking nagbabalik na kamalayan. May nakakabit na IV drip sa aking kanang kamay, at ramdam ko ang matinding panghihina sa bawat kalamnan ng aking katawan. Ngunit mas mabigat kaysa sa pisikal na pagod ang matinding sikip sa aking dibdib ang naiwang latay ng overthinking, ang walang-katapusang takot para sa aking mga anak, at ang nakakatakot na misteryo ng Florence ten years ago. Nang ilingon ko ang aking ulo sa gilid, nakita ko si Adrian. Nakatukod ang kanyang mga siko sa gilid ng aking kama, nakabaon ang kanyang mukha sa kanyang mga palad. Nakatapon sa sahig ang kanyang tuxedo jacket, nakatupi ang mga sleeves ng kanyang duguang polo, at gulo-gulo ang kanyang makapal na buhok. Halatang hindi siya umalis sa tabi ko kahit isang

Elara’s POVIyak ako nang iyak sa gitna ng malamig na marble floor matapos kong maipagtabuyan at mapalayas si Adrian sa aking silid. Ang bawat hagulgol na lumalabas sa aking bibig ay parang may kasamang dugo napakamait, napakasakit, at napakabigat. Ang silid na ito, na dating saksi sa aming mga pinakamainit at pinakamalambing na sandali bilang mag-asawa, ay nagmukhang isang malaking kulungan ng matinding dusa at kasalanan.Ibinaba ko ang aking mga kamay mula sa aking basang-basang mukha at tinitigan ang pinto na nilabasan ni Adrian. Gusto kong isumpa ang araw na nakilala ko siya. Gusto kong burahin ang bawat halik, bawat yakap, at bawat pangako na ipinaramdam niya sa akin sa loob ng napakaraming taon. Paano niya naatmong tingnan ako sa mga mata araw-araw? Paano niya naatmong halikan ako gabi-gabi habang alam niyang ang mismong mga kamay niya at ng pamilya niya ang dahilan kung bakit naging yatulot ako sa mundo?"Diyos ko... bakit?" nanginginig kong bulong sa gitna ng katahimikan. "B

Elara’s POV "F-Father...?" Ang salitang iyon ay parang isang matalas na patalim na pumasok sa aking magkabilang tainga at lumabas sa likod ng aking ulo. Naramdaman ko ang pagkawala ng hangin sa aking mga baga. Ang buong paligid ay nagdilim nang bahagya, at ang aking mga binti ay nanginginig sa matinding panlalamig at pagkabigla. Dahan-dahan akong humarap kay Adrian. Nakatayo ang aking asawa na parang isang estatwa na gawa sa yelo. Ang kanyang mukha ay nawalan ng kahit anong dugo, at ang kanyang mga mata na laging puno ng kapangyarihan ay mayroong matinding pagkawasak at takot habang nakatitig sa batang lalaki sa kanyang harapan. "A-Anong... anong sinabi mo?" nanginginig at paos kong tanong sa batang lalaki, ang boses ko ay halos ayaw nang lumabas sa aking lalamunan. Lumingon sa akin ang batang lalaki. Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa nang may malamig at walang emosyong ekspresyon isang ekspresyon na napakapamilyar sa akin dahil iyon ang mismong ekspresyon ni Adrian ka