All Chapters of ทะลุมิติมาพาคนในบ้านผ่านพ้นความอดอยาก: Chapter 11 - Chapter 20

จนแล้วจนรอดเย็นวันนั้นนางไม่ได้ให้คนนำขาหมูตุ๋นไปมอบให้คุณชายเสิ่น เพราะคิดไปคิดมาเกรงว่าจะไม่งามนัก หากนางอับจนหนทางเรื่องอ๋องน้อยจริงๆ ค่อยไปปรึกษาเขาทีหลังน่าจะเหมาะกว่า“อยู่ที่ไหนก็มีพวกขี้เมาท์ชาวบ้าน สงสัยต้องหาเวลาไปนั้งที่โรงน้ำชาเพื่อแอบตามข่าวอ๋องน้อยเสียหน่อย” เพราะอาสะใภ้เคยบอกว่า อ๋องน้อยผู้นี้เป็นที่เรื่องลือ เรื่องตงฉิน และมีใจที่รักเงียบสงบชอบช่วยเหลือชาวบ้านแบบลับๆ และที่สำคัญเขาเป็นคนก่อตั้งแคว้นเหยาอีกด้วย นางคิดว่า…เช่นนั้นคงรู้จักกันทั่วหัวระแหง“ขายไม้นี้ได้ราคาดีทีเดียวทั้งหมดนี่ได้ราวๆ500ตำลึง ดีไม่น้อย” ถุงเงินถุงใหญ่ถูกอาสะใภ้ยื่นมาให้นาง นางจึงแบ่งเงินออกเป็นสามส่วน ให้อาสะใภ้ และน้องสาว“ให้ข้าทำไมกัน” ผู้เป็นอาสะใภ้ส่ายหน้าหนีทันทีก่อนจะดันถุงเงินกลับ“ท่านอา ท่านยังมีอี้ฝานต้องดูแล นางกำลังเติบโตมีหลายสิ่งจำเป็นต้องซื้อ อย่าให้นางรู้สึกว่า เพราะขาดบิดา ชีวิตจึงย่ำแย่เช่นนี้” นางเคยเจอแบบนี้ ชีวิตครอบครัวขาดใครไปสักคนย่อมไม่ส่งผลดีต่อบุตร“ชิงมู่ เจ้าเองก็ต้องใช้เงินในการทำการค้า ข้าไม่กล้ารับไว้หรอก” นางส่ายหน้าและจับมืออาสะใภ้มารับเงินถุงนี้เอาไว้“เงิน

“ช่วงนี้คนเร่ร่อนมากขึ้น ดีแล้วที่สีกาไม่ออกหน้าเช่นนั้นหากรู้ว่าบ้านสีกามีอาหารจะตามกลับไปขอไม่หยุด ยิ่งตอนนี้มีคลื่นใต้น้ำเงียบๆ สิ่งใดเลี่ยงได้ควรเลี่ยง“ นางขมวดคิ้วหมุ่นและสงสัยกับคำพูดแม่ชียิ่งนัก “สิ่งใดคือคลื่นใต้น้ำกัน” นางต้องถามบางอย่างให้รอบครอบก่อน เพื่อวางแผนชีวิตได้ถูก“ตอนนี้ทุ่งหญ้ากำลังถูกแคว้นอื่นเริ่มเข้าครอบครอง การทหารของเมืองหลวงย่ำแย่นัก ต่อให้อยากสวดภาวนาช่วยทางการคงบอกว่านี่ไม่ใช่กิจของแม่ชี” นั่นหมายความว่ามีอำมาตย์ชั่วคอยสกัดกั้นไม่ให้ใครทำความดีเพื่อแผ่นดินงั้นหรือ“เช่นนั้นตอนนี้ เป็นอ๋องน้อยที่ออกรบอยู่หรือเจ้าคะ” หรือการที่นางหาเขาไม่เจอเพราะเขามัวแต่จัดการกลุ่มแคว้นที่คิดเข้าครอบครองทุ่งหญ้ากัน“ไม่ใช่ ตอนนี้อ๋องน้อยถอยตนเองออกมายืนดูห่างๆ เพราะฮ่องเต้ยื่นคำขาดไม่ให้ยุ่งเรื่องในวังหลวง” ยิ่งฟังก็ยิ่งงง“สีกาสงสัยก็รีบถาม วันนี้จะเป็นวันเดียวที่แม่ชีจะตอบ” นางคิดว่านี่ไม่ธรรมดา คล้ายกับว่าสายตาที่มองมานั้น…ทะลุปุโปร่งชอบกล“เจี๋ยนเจี้ยนที่บ้านยังมีงานมากมายให้ทำ เจ้ากลับไปก่อนเถอะ” เรื่องบางเรื่องก็ไม่เหมาะหากจะมีคนอื่นอยู่ด้วย“แต่ว่า…ข้าเป็นห่วงคุณหนู

คำตอบนั้นที่เขาตอบกลับมาทำนางเงียบงัน“ฮูหยินชิง อ่อ ตอนนี้คงต้องเรียกว่าฮูหยินสกุลเฉิงถึงจะถูก เดิมทีมีคนรักอยู่แล้ว คือเฉิงอี้ แต่เพราะท่านโหวชิงเกี้ยหลุ่นทำความดีความชอบ จึงทูลขอฝ่าบาทให้จัดสมรสพระราชทานให้กับสตรีที่แอบรักมานาน แม้จะรู้ว่านางมีคนรักอยู่แล้วก็ตาม” นางกำมือตัวเองแน่น พอเดาบางอย่างได้ลางๆ“แต่เพราะการขอสมรสพระราชทานเป็นเรื่องใหญ่ ฝ่าบาททำได้เพียงส่งหนังสือเที่ยบเชิญแต่ ท่านตาของเจ้าดันตอบตกลง งานแต่งจึงเกิดขึ้น” เรื่องราวต่อจากนี้เขาปล่อยให้เป็นหน้าที่ของชิงลี่อิงเป็นคนเล่า“ความชิงชังที่ถูกพรากจากคนรัก ทำนางใช้ชีวิตอย่างเจ็บแค้น หากมารดาเจ้าท้องเป็นบุรุษมักป่วยตาย แต่หากเป็นสตรีนางจะส่งไปให้ท่านย่าเป็นคนเลี้ยง” นางใช้มีกุมหน้าอกทั้งที่รู้สึกเจ็บปวดแปลกๆ“มีบุรุษกี่คนหรือเจ้าคะ” เมื่อกลั้นใจถามนางก็ยังต้องกลั้นใจฟังคำตอบ“สาม” เป็นเสียงของเขาที่ตอบแทน เพราะบัดนี้อาสะใภ้ของนางร้องไห้จนเอื้อยเอ่ยคำใดออกมาไม่ไหว“เหตุใด ข้ากับน้องจึงรอด” อาสะใภ้เป็นคนส่ายหน้าทั้งน้ำตา ก่อนจับมือบอบบางมาบีบแน่น“หลังจากเฉิงอี้ได้มีหน้ามีตาเป็นขุนนางที่ตำแหน่งไม่น้อยหน้าบิดาเจ้า นางจึงวางแ

คนสวมชุดดำอำพรางตัวรัดเราะไปตามป่าเพื่ิอตรงไปที่อารามฉุ่ย“คุณหนูเจ้าคะ…นั่น!!” นางมองตามที่สาวใช้ชี้นิ้วไปด้านหน้า พบกลุ่มควันจำนวนมากพวยพุ่งขึ้นบริเวณที่พักพิงของคนอพยพ!! กลุ่มคนพวกนี้คือคนที่มาใหม่ไม่ได้นำไปรวมกับกลุ่มเก่าที่สร้างหมู่บ้าน“แย่แล้ว เร็วเข้าเจี๋ยนเจี้ยน” นางวิ่งตรงไปก่อนจะมองหาถังน้ำแต่มันไม่มี “ตื่นๆ ไฟไหม้!! ขอร้องหล่ะตื่นเถอะ” ความโกลาหลวุ่นวายทำผู้คนแตกตื่น “ช่วยกันหาน้ำมาดับไฟเร็วเข้า” นางตะโกนก้องก่อนจะเคราะประตูอารามเพื่อเรียกเหล่าแม่ชีและลูกศิษย์“คุณหนูด้านในก็มีควันเจ้าค่ะ” นางแหงนหน้าขึ้นบนฟ้าพบว่ามีกลุ่มควันจริงๆ“ช่วยกันพังประตูเข้าไปเร็วเข้า” ตอนนี้กลุ่มคนที่อพยพมาช่วยกันหาไม้กระแทกประตูบานใหญ่ ปึก ปึก ปึก ยิ่งเห็นว่าไฟลุกไหม้แรงขึ้นเท่าไหร่ก็ยิ่งช่วยกันพังประตูแรงขึ้นอีก โคร้ม เสียงประตูไม้ล้มตึ้งก่อนนางจะวิ่งเข้าไป“แม่ชี!!” นางเห็นทั้งแม่ชีและลูกศิษย์ยืนกอดกันอยู่อีกฝั่ง โดยกระท่อมที่พักถูกไฟไหม้เพราะทุกหลังทำจากไม้ คนอีกฝั่งไม่สามารถข้ามมาได้เพราะเปลวไฟที่แรงเกินไป“มีแอ่งน้ำทางนี้” ใครสักคนตะโกนขึ้นมา นางจึงอาศัยความมืดหยิบถังน้ำออกมาจากมิติก่อน

นับตั้งแต่วันนั้นตอนนี้เป็นเวลานับเดือนแล้ว นางเจอกับคุณชายเสิ่นอีก2-3ครั้ง แต่ไม่ได้พูดคุยเรื่องทุ่งหญ้าและไม่ได้พูดถึงอ๋องน้อย ตอนนี้ทาสทั้งสามคนถูกพาไถ่ตัวกลับมายังเรือนสกุลชิงเรียบร้อย นางแบ่งพื้นที่ด้านหลังให้ทำเป็นบ้านพักก่อนจะให้ทำงานช่างอีกหลายๆอย่าง ทาสทุกคนนอกจากจะได้ที่นอนและอาหารทุกมื้อ นางยังจ่ายค่าแรงเป็นรายเดือน นั่นคือเดือนละ10ตำลึงต่อคน ถือว่าเป็นเงินที่มากโขต่อยุคสมัยนี้ แต่การค้าขายทุกวันนี้ของนางแทบจะไม่ได้ใช้ต้นทุนด้วยซ้ำนอกจากจะไปซื้อให้พอเป็นพิธี“เจ้าจ่ายค่าแรงทุกคน ในบ้านหลังนี้หากไม่นับเจ้าก็ต้องจ่ายถึง10คน อี้ฝานยังเล็กนัก ช่วยงานเจ้าไม่เต็มที่ ไม่ต้องจ่ายให้น้องหรอก” เพราะวันนี้คนเยอะไม่น้อย หลังจากลูกค้าบางตาลงนางจึงมานั่งพักที่หลังร้าน จู่ๆอาสะใภ้ก็พูดขึ้น เพราะนางนำเงินออกมาจัดการเป็นถุงๆเพื่องง่ายต่อการแจกจ่าย“ก็ให้ท่านอาเก็บไว้ เผื่อภายหน้าน้องสามอยากเข้าเรียนที่หอศึกษา ยามนั้นจะได้ไม่ต้องวิ่งหาเงิน หรือว่าท่านอาจะเก็บไว้ซื้อสินเดิมให้น้องสามก็ย่อมได้” ตอนนี้นางถือว่าทุกคนคือครอบครัวเดียวกัน หากเกิดอะไรขึ้นกับนางในอนาคตทุกคนจะได้มีทุนรอนในชีวิต“ชิงม