ทะลุมิติมาพาคนในบ้านผ่านพ้นความอดอยาก

“เอาของฉันคืนมานะ ไอ้โจรบ้า!!” เพราะพึ่งเรียนจบ พร้อมข่าวร้ายที่พ่อพาแม่เลี้ยงเข้าบ้าน เธอจึงตัดสินใจออกมาใช้ชีวิตคนเดียว เพราะทนคำพูดจาถากถางของแม่เลี้ยงไม่ไหว แต่ใครเลยจะรู้ ออกจากบ้านมายังไม่ถึง3วันดี กลับโดนโจรชั่ววิ่งราวเอากระเป๋าที่มีเงินอยู่น้อยนิดของเธอไป “ช่วยด้วยยยย ไอ้โจรบ้า” มือบางจับรองเท้าผ้าใบที่เธอสวมขึ้นมาถือไว้ให้มั่น ก่อนเขวี้ยงมันออกไปให้ตรงเป้าหมาย ปัก!!“ยังไม่หยุดวิ่งอีกไอ้บ้าหนิ่” เพราะยืนทำอาหารมาทั้งวัน อาชีพเชฟที่ได้ทำงานดีๆในภัตคารใหญ่กลางเมือง วันนี้กลับเจอบททดสอบชีวิตหนักหนา และเพราะเหนื่อยจนเกินไป ร่างกายหยุดชะงักฉับพลัน พรึบ“ช่วยเร็วเข้า เป็นลมไปแล้วๆ” เสียงอื้ออึงเข้ามาแต่สมองอันน้อยนิดมีแต่เงินก้อนสุดท้ายในกระเป๋า”ปั๊มหัวใจเร็ว ไม่ตอบสนองๆ““เรียกรถพยาบาลเร็วเข้า” เสียงร้องโหวกเหวกทั้งที่เธอไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว“หัวใจวายเฉียบพลันคับ หมอเสียใจด้วยคับ” ติ๊ดดดดดดดดด”ท่านหมอตรวจดูคุณหนูหน่อยเถอะ เพราะวิ่งตามรถม้าของนายท่านแท้ๆ จู่นางก็หลับไปไม่ฟื้น“ ภาษาโบราณไม่คุ้นหูดังแทรกโสตประสาทเจ้ามาจนนางต้องรีบลุก พรึบ”อ่าาาา ข้าหัวใจเกือบวาย“ หมอวัยกลางคนยกมื

หลังจากให้สาวใช้ออกไป นางเลือกที่จะเดินออกมาสำรวจด้านนอก เรือนเก่าที่ทรุดโทรมแห่งนี้มีขนาดใหญ่โตพอดู และยังตั้งอยู่ในแถบที่มีผู้คนพลุกพล่าน หากได้รับความดูแลที่ดีคงไม่ผุพังเช่นนี้“เจ็บใจจริงๆหากชิงเงินที่โจรนั่นขโมยไปได้ ตอนนี้คงมีเงินติดตัวมาได้อยู่แล้ว เอ๊…หรือมาไม่ได้กัน แต่ว่าก็ว่าเถอะนะ หากนำมาได้เงินตั้ง10000หยวนคิดเป็นค่าเงินของโลกก่อน ถ้ามาอยู่ที่นี่ข้าว่า ข้าต้องเป็นเศรษฐีได้สบายๆเลยหล่ะ” แค่คิดถึงก็หงุดหงิดไม่น้อย ด้วยนิสัยเดิมนางเป็นคนสู้จนสุดหนทาง เรื่องที่ตามเอาเงินคืนมาไม่ได้จึงคาใจพอสมควร“คุณหนูใหญ่เจ้าคะ” แม่บ้านหลี่ที่ยืนมองนางอย่างชั่งใจก่อนจะตัดสินใจเอ่ยเรียก“ป้าแม่บ้าน เอ่อ ป้าหลี่” นางพยายามจะกลมกลืนให้ได้มากที่สุด เพราะตอนนี้หากนางทำสิ่งใดผิดไปผู้คนอาจสงสัย“มีสิ่งใดหรือ เหตุใดจึงทำหน้าตาเช่นนั้น!!” ท่าทางอ่อนแรงแบบนี้ทำนางใจไม่ดีรีบขยับเข้าไปพยุง“ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ เพียงแต่ว่า…เมื่อครู่ข้าไปต่อแถวรอรับอาหารแจก แต่โดนคนเร่รอนวัยหนุ่มสาวผลักข้าออกจากแถว ต้องเริ่มกลับไปเข้าแถวใหม่ แต่เมื่อถึงเวลาที่ควรจะได้รับ อาหารบริจาคดันหมด ตอนนี้ข้าจึงไม่มีอาหารติดตัวกลับ

หลังจากยืนปรึกษากันอยู่นานจบลงที่พากันมานั้งล้อมวงก่อนนำสินทรัพย์ที่ติดตัวมาไม่กี่ชิ้นออกมาวางรวมกัน“ตอนนี้สิ่งที่สำคัญคงเป็นเครื่องนุ่งห่ม เจี้ยนเจี้ยนบอกข้าว่าวันก่อนที่ท่านย่าเสีย คุณชายเสิ่นเป็นคนจัดการเรื่องพิธี เช่นนั้น…หากเราลองไปพบคุณชาย น่าจะ…ขายได้ง่ายกว่าร้านเครื่องประดับหรือไม่เจ้าคะ” นางไม่แน่ใจอะไร ไม่รู้จักคนที่อยู่ที่นี่ นั้งมองดูกำไลทอง3วง สร้อยอัญมณีที่เรียกว่าทับทิมแดงเส้นใหญ่อย่างใจหาย โลกก่อนนางต่อสู้เพื่อนำมันติดตัวมาด้วยตอนออกจากบ้าน แต่มาโลกนี้นางกลับจำเป็นต้องขายเพื่อปากท้อง“อาสะใภ้รู้สึกผิด ที่ช่วยสิ่งใดพวกเจ้าไม่ได้ ทั้งที่เป็นผู้ใหญ่ในบ้านคนเดียวแท้ๆ“ ชิงลี่อิงเอ่ยอย่างปลงตก นางเองก็พึ่งมาลำบากตอนแก่ ของติดตัวมีเพียงเงินไม่ถึง10หยวนด้วยซ้ำ”เรื่องนี้…ข้าจะพยายามทำให้ทุกคนผ่านพ้น อย่างไรตอนนี้เราก็มีที่ซุกหัวนอน ท่านอาสะใภ้อย่าได้คิดมากไปเจ้าค่ะ“ นางปลอบคนที่ยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับน้ำตา ”พี่หญิงหรือข้าควร…ไปรับจ้างเล่นพิณที่หอสุราดีหรือไม่เจ้าคะ“ แน่นอนเป็นถึงบุตรสาวท่านโหว มีหรือจะเล่นดนตรี วาดรูปไม่เป็น แต่น้องสาวนางมีอายุเพีง13หนาวเท่านั้น”หลานตี้ เจ้า

“ขอบใจคุณชาย บุญคุณครั้งนี้ข้าจะไม่ลืม” นางประสานมือขึ้นมาขอบคุณคนตรงหน้า รอยยิ้มสว่างไสว ทำจิตใจเขาไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เขาเคยเจอนางครั้งนึงเมื่อตอนเยาว์วัยสตรีที่ขี้อายและเรียบร้อยจนเขาแอบคิดว่า นางคงเหมาะที่จะเป็นคุณหนูอยู่เพียงในจวนใหญ่ แต่สิ่งที่คนตรงหน้าแสดงออกมากลับเหมือนคนละคน ตอนนี้นางดู …สู้ชีวิต…“พ่อข้าเป็นสหายกับท่านลุงมาช้านาน ท่านลุงเองก็มีบุญคุณไม่น้อย ก่อนพ่อของข้าจะจากไปสั่งเสียเอาไว้มากมาย รวมถึง…ทำดีกับคนสกุลชิงให้มากหน่อย” นางพยักหน้ารับ ก่อนหน้าที่จะมานางเข้าใจว่าสหายของบิดายังมีชีวิตอยู่ พูดเช่นนี้คงไม่อยู่สินะ“เอาหล่ะ หากเจ้าต้องการให้ช่วยเหลืออะไรก็บอกแล้วกัน” นางพยักหน้าด้วยความยินดีเมื่อเขาวางตั๋วเงินจำนวน 300ตำลึงลงตรงหน้า นางรับมาด้วยความดีใจ พร้อมเตรียมตัวจะเดินกลับ เห็นทีต้องไปลองสำรวจดูว่าตลาดแห่งนี้ขายอะไรบ้าง“คุณหนูสกุลชิง” เพราะนางเอาแต่มองเงินในมือเขาจึงเรียกเอาไว้ก่อน ดวงตากลมโตรีบหันมามองเขา ก่อนรอว่าเขาจะพูดอะไร”ที่หน้าเรือนของเจ้า มีคนงานมากมายเดินผ่าน เพราะต้องไปทำงานในโรงงานไม้ และโรงงานยาสูบ หากต้องการขายกับข้าว ข้าว่า…เป็นทำเลที่ดีทีเดีย

ช่วงบ่าย สตรีในบ้านกำลังสนุกสนานอยู่กับการเลือกผ้าและเย็บเครื่องนอน ก่อนที่ชิงมู่หยวนจะแยกเดินออกมาจัดการของในครัว“เท่าที่ดูเมื่อเช้า ซอสถั่วเหลืองนั้นมีกลิ่นไม่หอมสักนิด ส่วนเกลือก็ไม่ขาวบริสุทธ์ เต้าเจี้ยวนั่นสีไม่สวยเมื่อปรุงอาหารออกมาแม้จะพอกินได้แต่ไม่ได้เลิศรสอย่างที่ควรจะเป็น” นางวิเคราะห์วัตถุดิบทีละอย่างก่อนจะจัดการนำโถดินเผาเคลือเซลามิกออกมาจากมิติหลากหลายขนาด จัดการนำเครื่องปรุงแต่ละชนิดออกมาเท ทั้งเกลือ น้ำตาล ผงปรุงรส เต้าเจี้ยว ซอสถั่วเหลือง ซีอิ๊วขาว ซีอิ้วดำ น้ำมันดอกชะโก ซอสเห็ดหอม และน้ำปลา แม้เครื่องปรุงบางอย่างที่ยุคนี้จะไม่ใช้กันก็ตาม“นี่แหละ สิ่งที่จะทำให้อาหารของข้าเลิศรส” นางมองดูวัตถุดิบที่ถูกวางเป็นระเบียบ ก่อนจะนำเขียง มีด อุปกรณ์การประกอบอาหารออกมาเป็นอย่างถัดไป “ข้าวนี่ทะยอยเอาออกมาก็แล้วกัน” กระเทียมแม้มีกลิ่นแรงแต่เมื่อน้ำมาทำน้ำมันพริก ช่วยชูรสไม่น้อย นางจึงเตรียมออกมาพอสมควร“จริงๆแล้ว ข้าเรียกอาหารออกมาเลยก็ได้ แต่เกรงว่าจะลืมวิธีการทำไปเสียก่อน สลับๆกันไปก็แล้วกัน” นางมองทุกอย่างในครัวอย่างมีความสุข แต่วันนี้ทั้งวัน นางยังมีสิ่งที่ติดใจคือเรื่องจด