جميع فصول : الفصل -الفصل 40

"หยุดร้องไห้เดี๋ยวนี้นะนังลูกตัวดี สร้างความฉิบหายให้ตระกูลแล้วยังมีหน้ามานั่งบีบน้ำตาอยู่หน้าจวนอัครเสนาบดีอีก" เสียงตวาดลั่นของหลินกวนดังขึ้นพร้อมกับรถม้าของตระกูลหลินที่เพิ่งจอดเทียบท่าหน้าประตูจวน บิดามารดาสกุลหลินรีบวิ่งกระหืดกระหอบลงมาดูบุตรีที่นั่งกองอยู่บนพื้นด้วยสภาพกึ่งเวทนากึ่งน่าโมโห

ยามเหม่า (05.00-06.59 น.) ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงยังคงถูกปกคลุมด้วยความมืดมิดและสายหมอกยามเช้า ทว่าภายในห้องนอนของเรือนหลักจวนอัครเสนาบดีกลับสว่างไสวด้วยแสงเทียน บรรยากาศเช้านี้เงียบสงบและหนักอึ้งกว่าทุกวัน ไม่มีเสียงหยอกล้อ ไม่มีเสียงบ่นอุบอิบของฮูหยินขี้โวยวาย หลินเซียวในชุดซับในสีขาวบางเบา กำล

"กระหม่อมจ้าวเยว่ ขอบพระทัยฝ่าบาทอย่างหาที่สุดมิได้ ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี" ฮ่องเต้แย้มพระสรวลบางๆ ก้มลงกระซิบให้ได้ยินกันแค่สองคน "หึ ยินดีด้วยนะท่านอัครเสนาบดี ได้ภรรยาปากแจ๋วมาครอบครองสมใจแล้วนี่ แต่จงจำไว้ หากเจ้ากล้าคิดทรยศเราเมื่อใด เราจะริบฮูหยินของเจ้าเข้าวังมาเป็นบัณฑิตสอนห

"ด้วยชีวิตของข้าขอรับ" จ้าวเยว่ตอบรับ ก่อนจะหันมามองคนรักที่ยืนหน้าแดงระเรื่ออยู่ข้างๆ สายตาของจ้าวเยว่กวาดมองหลินเซียวตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาคมกริบทอประกายหิวกระหายและหลงใหลอย่างปิดไม่มิด "หลินเซียว วันนี้เจ้าดูดีจนข้าอยากจะอุ้มเจ้าเข้าหอเสียตั้งแต่ตอนนี้เลยทีเดียว" "เงียบปากไปเลยไอ้คนหน้าหนา ค

หลังจากผ่านพ้นงานวิวาห์ (ชาย) สมรสที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์เมืองหลวง อัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายผู้บ้างานอย่างจ้าวเยว่ ก็ทำการยื่นฎีกาขอลาพักร้อนยาวถึงหนึ่งเดือนเต็ม ทิ้งภาระงานราชการภูเขาเลากาให้ฮ่องเต้และขุนนางคนอื่นๆ รับเคราะห์ไปอย่างไม่ไยดี พร้อมกับหอบหิ้วฮูหยินหน้าหวาน ของตนเดินทางลงใต้ มุ่งหน้า