Semua Bab วุ่นรัก วิวาห์อลวน: Bab 21 - Bab 30

แสงตะวันเพิ่งจะโผล่พ้นขอบฟ้า ทว่าบรรยากาศภายในเรือนหลักของจวนอัครเสนาบดีกลับคุกรุ่นไปด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างบนเตียง หลินเซียวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปวดเมื่อยร้าวรานไปทั้งสะโพก (ผลจากการถูกทำโทษเพราะความปากแข็งเมื่อคืน) แต่ความเจ็บปวดทางกายหรือจะสู้ไฟหึงหวงที่ลุกโชนอยู่ในอก เมื่อคืนเ

"อ้าว ในเมื่อทำอะไรก็ไม่เป็นสักอย่าง แล้วท่านป้าสะใภ้ส่งพวกเจ้ามาทำไมเนี่ย เป็นภาระจวนข้าแท้ๆ" หลินเซียวแกล้งถอนหายใจ ทำหน้าเหนื่อยหน่าย "เช่นนั้นก็เหลือทางเลือกเดียว ข้าจะเขียนจดหมายไปหาท่านป้าสะใภ้ บอกว่าพวกเจ้าสุขภาพไม่แข็งแรง ปรับตัวเข้ากับกฎระเบียบของเมืองหลวงไม่ได้ ให้ส่งตัวพวกเจ้ากลับไปเมืองใ

แต่จ้าวเยว่ไม่หยุดแค่นั้น เขาใช้ปลายพู่กันเขี่ยวนรอบยอดอกสีสดเบาๆ สลับกับปัดผ่านไปมา "อ๊า! ทะ... ท่านพี่ หยุดแกล้งข้า... อื้อ... มันเสียว" หลินเซียวเชิดหน้าขึ้น หอบหายใจหนักหน่วง สองมือขยุ้มขอบโต๊ะไม้จันทน์แดงจนข้อขาว ยอดอกที่ถูกปลายพู่กันรังแกหดเกร็งและชูชันสู้สัมผัส "เจ้ารู้สึกดีใช่หรือไม่ หลินเ

ณ คฤหาสน์สกุลหลิน สถานที่ที่เคยปกคลุมไปด้วยเมฆหมอกแห่งความหวาดกลัวและรอคอยราชโองการประหารเจ็ดชั่วโคตร บัดนี้กลับมามีความสงบสุขและร่มเย็นอีกครั้ง หลินกวนและฮูหยินหลินกำลังนั่งจิบชาชั้นดีที่ลูกเขย (กำมะลอ) ส่งมาให้จากจวนอัครเสนาบดี ทั้งสองคนมีสีหน้าผ่อนคลายและดูมีน้ำมีนวลขึ้นมาก หลังจากที่ได้ไปเยี่ย

ณ จวนอัครเสนาบดี ดินแดนแห่งความสงบสุข (ที่มีแต่คนคลั่งรัก) ยามบ่ายอันแสนเกียจคร้าน บรรยากาศในศาลากลางสวนดอกไม้อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของฤดูใบไม้ผลิ และความหวานเลี่ยนที่ทำเอาสาวใช้ต้องเบือนหน้าหนี บนตั่งไม้นุ่มสบาย หลินเซียวในชุดลำลองบุรุษสีฟ้าอ่อนกำลังนอนหนุนตักของท่านอัครเสนาบดีผู้ยิ่งใหญ่ มือเรียว