All Chapters of Yeni Hayat, Yeni Eş: Chapter 1 - Chapter 10

Reşit olma törenimin yapılacağı gün Kain geç geldi; Lena da dibinden hiç ayrılmıyordu.Dudakları şişmiş, köprücük kemiğinde taze kırmızı tırnak izleri parlıyordu.Yakındaki kurtlar birbirine sinsi sinsi baktı.Gölgelerde ne yaptıkları belliydi.Önceki hayatımda olsa, üzerlerine yürür, maskelerini indirir ve kendi törenimde bana neden böyle bir rezillik yaptıklarını sorardım.Şimdi mi? Yalnızca bir kez bakıp sonra botlarımdaki tozmuş gibi gözlerimi kaçırdım.Kain o bakışı yakaladı. Elini hızla uzatıp Lena'yı arkasına çekti.Ben kılımı kıpırdatmayınca huzursuzlandı. Sonra alçak ve iğneleyici bir kahkaha attı. "Ne oldu Eve? Eşin olmayacağım diye korkudan azize numarası mı yapıyorsun? Aptal olma. Peki, şöyle yapalım..."Bana doğru eğildi, sesi kısıldı, gözleri üzerimde gezindi. "Törenden sonra benimle dağın arkasında, sıcak su kaynağında buluş. Üzerinde hiçbir şey olmasın. Vücudun buna değerse, belki seni yatağıma alırım."Lena dudak büktü ve kolunu çekiştirdi. "Kain, nasıl böyle söylersin

Yanağımdaki acı ateş gibi yayıldı. Karşılık vermek istiyordum.Ama göz ucuyla davetlilerin hareketlendiğini gördüm. Bu benim reşit olma törenimdi, olay çıkarmak yalnızca Abell adını lekelemek olurdu.Lena hâlâ Kain'in arkasına saklanmıştı, dudaklarında o sinsi gülümseme oynuyordu. Sanki prova etmiş gibi Kain'in göğsüne yaslandı.Kain'in eli havada asılı kalmıştı; belki de fazla ileri gittiğini yeni fark etmişti. Boğazı düğümlendi, söyleyecekleri takılı kalmıştı.Ama Lena parmak uçlarına yükseldi ve inledi: "Kain, bacağım çok acıyor... Ya bir daha yürüyemezsem?"Parmakları Kain'in bileğine dolandı ve bütün dikkatini kendine çekti.Fısıltılar dalga gibi üstüme çullandı. Bakışlar zehirli iğneler gibi tenime saplanıyordu."Terbiyesiz. Bir eş uğruna öz kardeşine saldıracak kadar.""Sanki hiç şansı vardı. Kain onu asla seçmez."Kain bana iğrenmiş bir bakış fırlattı. "Neden hâlâ orada dikiliyorsun? Lena'ya bir şey olursa pişman olursun."Takipçileri yüksek ve hevesli seslerle atıldı."Evet, L

Cayce konuşur konuşmaz salon, kovanına çomak sokulmuş arı sürüsü gibi uğuldadı. Kurtlar birbirine eğilip hızla fısıldaşmaya başladı."Nasıl olur da o?""Eve, Kain'e neredeyse ölecek kadar âşık değil miydi?""Neden Cayce? Bu bir tür yanlışlık mı?"Kain'in yüzü karardı. Öne doğru fırladı, sesi panikle çatlıyordu. "Baba, bu bir hata olmalı!"Theron ona kış ortasından daha soğuk bir bakış fırlattı, sonra asasını sertçe yere vurdu."Yaşlı olabilirim," diye hırladı, "ama aklımı kaçırmadım. Gümüş Ay'ın geleceğini belirleyecek bir seçimi karıştıracağımı mı sanıyorsun?"Beta elinde bir parşömenle öne çıktı. "Alfa'nın sözü kesindir. Eve, eşi olarak Cayce'yi seçti."Kain hemen araya girdi, sesi çatlıyordu. "Hayır! Bu yanlış! Bir tuhaflık var!"Bana döndü, yüzü çaresizlik doluydu. "Eve, söyle onlara. Beni seçtin. Babam sadece, yanlış anladı, değil mi?"Sakin ve keskin küçük bir gülümseme verdim. "Cayce'yi seçtim. O artık benim eşim. Tek kişi."Cayce'nin Ay yapraklarını kavrayışı hafifçe sıkılaştı,

Gümüş Ay Sürüsü'nde dedikodular sürüden dışlanmış bir kurt kadar hızlı yayılırdı.Bazıları Kain'in büyük salonda benim yüzümden Alfa'ya kafa tuttuğuna yemin ediyor, bazıları ise ben Cayce'yi seçtiğimden beri Lena'dan hiç ayrılmadığını fısıldıyordu. Umurumda değildi; hepsini duymazdan geliyordum.Eşleşme törenimiz bir sonraki dolunaya kesinleşmişti.O günden önceki bir sabah, Cayce'yi eğitim sahasının kenarında beklerken buldum.Toprağa saplanmış bir bıçağa yaslanmıştı, saçlarından çiy damlıyordu. Bir dakika boyunca tek kelime etmeden sadece izledi. Sonra alçak ve gergin bir sesle konuştu: "Herkes benim bir canavar olduğumu düşünüyor. Çok fazla öldürdüğümü."Gözlerini bana çevirdi, soğuk çelik gibi keskindi. "Benden korkmuyor musun?"Yayı yarıya kadar çekmiştim, öylece kaldım. Bakışlarına dosdoğru karşılık verdim. "Neyden korkayım?""Bir gün kontrolümü kaybedip sana zarar vermekten." Parmakları bıçağın işlemeli kabzasında gezindi. "Aslında fark etmez. Korksan bile artık çok geç."Dudakl

Eşleşme töreninin sabahı gün doğmadan önce uyanmıştım.Cayce çadırın kapağını aralayıp içeri girdi. Kollarında sedir ormanından taze koparılmış, üzeri çiy taneleriyle kaplı yabani Astra yaprakları vardı.Tek kelime etmeden beni kucakladı ve doğruca Ay Tanrıçası heykeline doğru yürümeye başladı.Göz ucuyla ona baktım.Kain'e hiç benzemiyordu. Kain yaban ateşi gibiydi, gürültücüydü, kendini beğenmişti ve sürekli bela arardı.Cayce ise buz tutmuş bir azı dişi gibi keskin ve soğuk. Çenesi keskindi, burnu bıçak sırtı gibi düzdü ve gözleri hiçbir şey onu sarsamayacakmış gibi dosdoğru ileriye kilitlenmişti.Herkes onun sevemeyeceğini söylerdi.Ama zindanı yarıp bana ulaştığı anı hatırlıyordum. Şimdi dudaklarındaki o gerginliği görünce göğsümde bir sıcaklık kabardı.Sunağa giden yol aynı yoldu ama her şey değişmişti. Geçen sefer Kain'in peşi sıra giderken midem korkuyla düğümleniyor, beni yarı yolda bırakmaması için dua ediyordum."Şimdi ise Cayce'nin kollarında kendimi güvende hissediyordum,"