4.Bölüm

Yanağımdaki acı ateş gibi yayıldı. Karşılık vermek istiyordum.

Ama göz ucuyla davetlilerin hareketlendiğini gördüm. Bu benim reşit olma törenimdi, olay çıkarmak yalnızca Abell adını lekelemek olurdu.

Lena hâlâ Kain'in arkasına saklanmıştı, dudaklarında o sinsi gülümseme oynuyordu. Sanki prova etmiş gibi Kain'in göğsüne yaslandı.

Kain'in eli havada asılı kalmıştı; belki de fazla ileri gittiğini yeni fark etmişti. Boğazı düğümlendi, söyleyecekleri takılı kalmıştı.

Ama Lena parmak uçlarına yükseldi ve inledi: "Kain, bacağım çok acıyor... Ya bir daha yürüyemezsem?"

Parmakları Kain'in bileğine dolandı ve bütün dikkatini kendine çekti.

Fısıltılar dalga gibi üstüme çullandı. Bakışlar zehirli iğneler gibi tenime saplanıyordu.

"Terbiyesiz. Bir eş uğruna öz kardeşine saldıracak kadar."

"Sanki hiç şansı vardı. Kain onu asla seçmez."

Kain bana iğrenmiş bir bakış fırlattı. "Neden hâlâ orada dikiliyorsun? Lena'ya bir şey olursa pişman olursun."

Takipçileri yüksek ve hevesli seslerle atıldı.

"Evet, Lena'dan özür dile!"

"Baban onun babası için gümüş bir ok yedi diye bir sonraki Alfamıza yapışabileceğini mi sanıyorsun?"

Her şeyi hatırladım Kain için kendimi hırpalamıştım, ona kimse yan gözle bakmasın diye deli gibi çalışmıştım.

"Acımasız olmayı sevgi sanmıştım. Şimdiyse yalnızca acıklı geliyordu," diye içimden geçirdim.

Kain yaklaştı, gözleri vahşi ve zehir doluydu. "Babam birazdan nişanımızı açıklayacak. Akıllı ol, haddini bil."

Sonra daha alçak, her zamanki kendini beğenmişliğiyle ekledi: "Bağ tamamlanınca sana layık olduğun rütbeyi veririm. Sadece benimle ve Lena'yla uğraşma."

Gözlerimi kaçırmadan ona baktım.

Bir boru sesi yankılandı, uzun ve boğuk.

Beta içeri girdi.

"Abell Hanım, vakit geldi."

Bulanık gözleri morarmış yanağıma takıldı, bakışlarında acıma parladı.

Arkasında siyahlar içinde bir siluet duruyordu. Kapüşonu alçaktı. Çene hattı günah kadar keskindi.

Sırtında gümüş işlemeli bir bıçak asılıydı. Kurt dişi kolyesi kalbi varmış gibi sallanıyordu.

Cayce Moonfang.

Theron'un en büyüğü. Kara Orman'dan yeni dönmüştü.

Sessizlik yumruk gibi çarptı.

Ön sıradaki birkaç yavru neredeyse bayılacaktı. Biri şarap kâsesini devirdi, şangırtı çıktı. Şarap ateşe değince alevler tısladı.

Beta bile irkildi.

Herkes Cayce'nin neler yapabileceğini biliyordu.

Mezarkıran Sürüsü'nden bir rakibi yüzüp yeni dönmüştü. Hâlâ kan kokuyordu.

Cayce tam önümde durdu. Bıçağını tek hamlede çevirdi, kını koluma zar zor dokundu.

"Yüzüne ne oldu?" Sesi keskin ve cam kırığı kadar ciddiydi. Buz gibi bakışları dosdoğru içimden geçti.

O koyu mavi gözlerle bakıştım ve orada anıyı gördüm. Kanlar içinde ve delirmiş gibi zindana dalıp ölü bedenime, sanki kendisi paramparça edilmiş gibi sarılışını.

Benim için sürüden kopmuştu.

"Bir şey yok." Zorla gülümsedim, morluğu gizlemeye çalıştım.

Kain alayla homurdandı, aramıza girdi. "Cayce, Eve benim meselem. Canını sıkma."

Göğsünü kabarttı. "O birazdan benim eşim olacak. Ben hallederim."

Beta kaşlarını çatarak konuşacak gibi oldu ama Cayce tek bir bakışla onu susturdu.

Kapüşonunu indirdi. Yüz hatları keskin, ifadesi daha keskindi. "Babam gönderdi. Abell kızının töreni sürü meselesiymiş. Gidelim."

Kain'in önünden geçip yürüdüm, adımlarım sakindi.

Kain Lena'ya eğilip mırıldandı: "Gördün mü? Hâlâ itaat etmesini biliyor."