ตอนที่เสิ่นเยี่ยนเดินออกมาจากด้านใน ฉันกำลังก้มหน้าเช็ดคราบน้ำบนมือของตัวเองอยู่พอดีฝีเท้าของเขาชะงักไปเล็กน้อย“เธอมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขา“เพิ่งมาถึง”ซ่งฉิงเดินตามหลังเขาออกมา พร้อมกับส่งยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติ“พี่นั่วนั่ว เมื่อครู่พวกเราพูดล้อเล่นกันเฉยๆ พี่คงไม่ได้ยินหรอกใช่ไหมคะ?”เธอจงใจยืนอยู่ทางด้านขวาของฉัน ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ฉันได้ยินไม่ชัดเจนพอดีเสิ่นเยี่ยนขมวดคิ้วมุ่น หันไปมองเธอแวบหนึ่ง“อย่าเล่นอะไรพิเรนทร์”ซ่งฉิงแลบลิ้นออกมาเล็กน้อย“ก็ได้ค่ะ ฉันไม่แกล้งแล้วก็ได้ ใครใช้ให้หูของพี่นั่วนั่วไม่ค่อยดีล่ะคะ วันหลังฉันจะยืนพูดทางด้านซ้ายมือของเธอให้ก็แล้วกัน”คำพูดของเธอดูคล้ายกับความใส่ใจทว่าเหล่าเพื่อนเจ้าบ่าวและเพื่อนเจ้าสาวที่ยืนอยู่รอบข้างกลับพากันหัวเราะออกมาฉันมองหน้าเสิ่นเยี่ยนหากเป็นเมื่อก่อน ขอแค่มีใครเอาเรื่องการได้ยินของฉันมาล้อเล่น เขาก็จะต้องเป็นคนแรกที่แสดงสีหน้าบึ้งตึงใส่ทันทีเขาเคยบอกว่า การที่ฉันได้ยินไม่ชัดไม่ใช่ความผิดของฉันคนอื่นที่ไร้การอบรมต่างหาก ถึงควรเป็นฝ่ายอับอายทว่าตอนนี้ เขากลับเพียงแค่ดึงกระดาษคำปฏิญาณแ
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
