공유

วิวาห์ครั้งนี้ ไม่มีเจ้าสาว
วิวาห์ครั้งนี้ ไม่มีเจ้าสาว
작가: เสี่ยวมู่เจิน

บทที่ 1

작가: เสี่ยวมู่เจิน
ตอนที่เสิ่นเยี่ยนเดินออกมาจากด้านใน ฉันกำลังก้มหน้าเช็ดคราบน้ำบนมือของตัวเองอยู่พอดี

ฝีเท้าของเขาชะงักไปเล็กน้อย

“เธอมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”

ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขา

“เพิ่งมาถึง”

ซ่งฉิงเดินตามหลังเขาออกมา พร้อมกับส่งยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติ

“พี่นั่วนั่ว เมื่อครู่พวกเราพูดล้อเล่นกันเฉยๆ พี่คงไม่ได้ยินหรอกใช่ไหมคะ?”

เธอจงใจยืนอยู่ทางด้านขวาของฉัน ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ฉันได้ยินไม่ชัดเจนพอดี

เสิ่นเยี่ยนขมวดคิ้วมุ่น หันไปมองเธอแวบหนึ่ง

“อย่าเล่นอะไรพิเรนทร์”

ซ่งฉิงแลบลิ้นออกมาเล็กน้อย

“ก็ได้ค่ะ ฉันไม่แกล้งแล้วก็ได้ ใครใช้ให้หูของพี่นั่วนั่วไม่ค่อยดีล่ะคะ วันหลังฉันจะยืนพูดทางด้านซ้ายมือของเธอให้ก็แล้วกัน”

คำพูดของเธอดูคล้ายกับความใส่ใจ

ทว่าเหล่าเพื่อนเจ้าบ่าวและเพื่อนเจ้าสาวที่ยืนอยู่รอบข้างกลับพากันหัวเราะออกมา

ฉันมองหน้าเสิ่นเยี่ยน

หากเป็นเมื่อก่อน ขอแค่มีใครเอาเรื่องการได้ยินของฉันมาล้อเล่น เขาก็จะต้องเป็นคนแรกที่แสดงสีหน้าบึ้งตึงใส่ทันที

เขาเคยบอกว่า การที่ฉันได้ยินไม่ชัดไม่ใช่ความผิดของฉัน

คนอื่นที่ไร้การอบรมต่างหาก ถึงควรเป็นฝ่ายอับอาย

ทว่าตอนนี้ เขากลับเพียงแค่ดึงกระดาษคำปฏิญาณแผ่นนั้นมาจากมือของซ่งฉิง แล้วยื่นมาให้ฉัน

“อย่าคิดมากเลย หล่อนแค่ปากไวน่ะ”

ฉันรับกระดาษแผ่นนั้นมา

ตัวหนังสือด้านบนถูกขีดฆ่าจนเละเทะไม่เป็นระเบียบ

เดิมทีสิ่งที่ฉันเขียนคือ ขอบคุณนะที่นายคอยเป็นหูข้างขวาให้ฉันมาเป็นสิบปี

แต่กลับถูกซ่งฉิงแก้เป็น ขอบคุณที่อดทนกับความยุ่งยากของฉันมาเป็นสิบปี

ปลายนิ้วของฉันกดลงบนบรรทัดนั้น กระดาษเปียกชื้นหยาดน้ำฝนจนชุ่มไปเล็กน้อย

เสิ่นเยี่ยนเห็นเข้าจึงยื่นมือหมายจะหยิบมันไป

“เดี๋ยวฉันให้คนปริ้นท์ใหม่อีกรอบ”

ฉันถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

“ไม่ต้องหรอก”

มือของเขาชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

“สวี่นั่ว”

เขาเรียกชื่อเต็มของฉัน ซึ่งฉันรู้ทันทีว่าเขาเริ่มไม่พอใจแล้ว

ซ่งฉิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ส่งเสียงกระแอมเบาๆ

“เสิ่นเยี่ยน อย่าดุพี่นั่วนั่วเลยค่ะ เธอคงคิดว่าฉันแย่งซีนเธอไปแน่ๆ เลย”

เสิ่นเยี่ยนยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว

“ฉันพูดผิดตรงไหนล่ะ?”

ซ่งฉิงมองฉันพร้อมรอยยิ้ม

“ท้ายที่สุดวันนี้ก็เป็นการซ้อมพิธี ทุกคนเลยหันมาสนใจฉัน พี่นั่วนั่วจะไม่พอใจก็เป็นเรื่องปกติค่ะ”

คนข้างๆ รีบช่วยพูดไกล่เกลี่ย

“เอาล่ะๆ เรื่องกระทบกระทั่งเล็กๆ น้อยๆ ก่อนแต่งงานเท่านั้นเอง”

“เจ้าสาวอย่าเพิ่งโกรธเลย เสิ่นเยี่ยนดีกับเธอจะตายไป”

คล้ายกับว่าเสิ่นเยี่ยนถูกคำพูดนี้เตือนสติ เขาเดินเข้ามาดึงมือฉันไว้

“กลับกันเถอะ เดี๋ยวฉันไปส่งเธอเอง ข้างนอกฝนตกหนัก”

ฝ่ามือของเขายังคงอบอุ่น

ทว่าฉันกลับนึกถึงคำพูดประโยคก่อนหน้านี้ขึ้นมา การ์ดเชิญก็แจกออกไปหมดแล้ว ไม่แต่งแล้วจะให้ทำยังไง

ที่แท้การที่เขาแต่งงานกับฉัน ไม่ใช่เพราะอยากแต่ง

แต่เป็นเพราะกลัวเคลียร์ไม่ลงตัวต่างหาก

ฉันชักมือกลับเบาๆ

“ไม่ต้องหรอก ฉันกลับเองได้”

เสิ่นเยี่ยนมองฝ่ามือที่ว่างเปล่า สีหน้ามืดมิดครึ้มลง

“เธอเป็นอะไรอีกแล้วล่ะ?”

อีกแล้ว

พอคำๆ นั้นหลุดปากออกมา ทำให้ในหูของฉันเกิดเสียงอื้ออึงขึ้นมาวูบหนึ่ง

ซ่งฉิงเดินก้าวเข้ามา น้ำเสียงอ่อนลง

“พี่นั่วนั่ว ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะคะ ถ้าอย่างนั้นให้ฉันขอโทษพี่เถอะนะ”

เธอพูดพลางทำท่าจะย่อตัวลง เสิ่นเยี่ยนรีบยื่นมือเข้าไปประคองเธอไว้ทันที

ซ่งฉิงถือโอกาสเอนกายพิงแขนของเขา พร้อมกับกะพริบตาปริบๆ ใส่ฉัน

“เห็นไหมล่ะ เขายังคงเป็นห่วงฉันอยู่ดี”

หน้าห้องซ้อมพิธีตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ

เสิ่นเยี่ยนรีบปล่อยมือจากเธอทันที สีหน้าฉายแววความกระอักกระอ่วนใจขึ้นมาเล็กน้อย

“สวี่นั่ว หล่อนพูดจาเหลวไหลน่า”

ฉันพยักหน้ารับ

เขามองจ้องฉันราวกับกำลังรอให้ฉันอาละวาดต่อ

แต่ฉันกลับไม่ได้พูดอะไรเลยสักคำ

เพียงแค่พับกระดาษคำปฏิญาณแผ่นนั้นให้เรียบร้อย แล้วเก็บใส่กระเป๋า

“ฉันขอตัวก่อนนะ”

เสิ่นเยี่ยนยื่นมือมาขวางทางฉันไว้

“งานแต่งงานเหลืออีกแค่สามวัน เธอยังจะมางอแงใส่ฉันตอนนี้อีกเหรอ?”

ฉันมองนาฬิกาบนข้อมือของเขา นั่นคือของขวัญวันเกิดที่ฉันมอบให้เขาเมื่อปีที่แล้ว

ด้านในของสายนาฬิกาสลักข้อความเอาไว้หนึ่งบรรทัด

คำมั่นสัญญาชั่วชีวิต

ตอนนั้นเขาหัวเราะแล้วบอกว่ามันน้ำเน่าเกินไป แต่กลับสวมมันอยู่ทุกวัน

ตอนนี้ มือข้างนั้นกลับขวางกั้นอยู่ตรงหน้าฉัน เปรียบเสมือนเครื่องพันธนาการ

ฉันเอ่ยเสียงเบา

“เสิ่นเยี่ยน ฉันรู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน”

หัวคิ้วของเขาขมวดมุ่นเข้าหากันแน่นยิ่งกว่าเดิม

“เหนื่อยก็กลับไปนอนซะ อย่ามาทำตัวเอาแต่ใจในเวลาแบบนี้เลย”

ซ่งฉิงชะโงกหน้าออกมาจากด้านหลังของเขา

“พี่นั่วนั่ว ช่วงนี้ก่อนแต่งงานมีกำหนดการเยอะแยะ ถ้าพี่ไม่สะดวกใจที่จะซ้อม ฉันไปซ้อมแทนให้ก็ได้นะคะ ยังไงซะเมื่อครู่ฉันก็อ่านคำปฏิญาณได้ลื่นไหลดี”

이 작품을 무료로 읽으실 수 있습니다
QR 코드를 스캔하여 앱을 다운로드하세요

최신 챕터

  • วิวาห์ครั้งนี้ ไม่มีเจ้าสาว   บทที่ 10

    หนึ่งปีต่อมา ฉันเปลี่ยนไปทำงานที่ใหม่เป็นผู้ออกแบบหลักสูตรอยู่ในศูนย์ฟื้นฟูการได้ยินแห่งหนึ่งทุกวันต้องพบเจอเด็กๆ มากมายมีทั้งเด็กที่ชอบร้องไห้ ขี้ขลาดตาขาว หรือแม้แต่ซ่อนเครื่องช่วยฟังไว้ในกระเป๋าเสื้อและไม่ยอมสวมมันฉันจะย่อตัวลงพูดคุยกับพวกเขา และยืนอยู่ในตำแหน่งที่พวกเขาสามารถได้ยินชัดเจนไม่เร่งรีบและไม่ร้อนใจนานๆ ครั้งโจวซวี่ถึงจะหัวเราะเย้าแหย่ฉัน“ตอนนี้คุณยิ่งดูเหมือนนักบำบัดฟื้นฟูมากกว่าผมเสียอีกนะเนี่ย”ฉันหัวเราะแล้วหยอกล้อกลับไป“งั้นคุณก็หลีกทางให้ฉันสิ”เขายื่นแฟ้มเอกสารส่งมาให้ฉัน“ได้เลยครับ อาจารย์สวี่”ฉันหลุดหัวเราะออกมากับมุกของเขาวันเวลาดำเนินไปอย่างเรียบง่าย ไม่ได้หวือหวาอย่างที่เคยคิดไว้เพียงแต่พอตื่นขึ้นมาวันหนึ่ง ถึงเพิ่งสังเกตว่าตัวฉันไม่ได้เสียน้ำตาให้เสิ่นเยี่ยนมานานมากแล้วหลังจากนั้นเสิ่นเยี่ยนแวะมาหาอยู่หลายครั้ง และทุกครั้งล้วนสำรวมกิริยามารยาทเป็นอย่างดีมีบ้างที่นำหนังสือนิทานภาพที่ทางศูนย์ต้องการมามอบให้บางครั้งก็ร่วมบริจาคเงินให้กับโครงการการกุศลตรงช่องผู้บริจาคลงชื่อไว้ว่าหูขวา ซึ่งฉันรู้ทันทีว่าเป็นเขาทว่าฉันไม่ได้ปฏิเส

  • วิวาห์ครั้งนี้ ไม่มีเจ้าสาว   บทที่ 9

    วันนั้นเสิ่นเยี่ยนไม่ได้วิ่งตามมาอีกตลอดหนึ่งสัปดาห์หลังจากนั้น เขาส่งข้อความมาหาฉันทุกวันบางทีก็เป็นคำว่าอรุณสวัสดิ์สั้นๆบางทีก็เป็นรูปถ่ายหนึ่งใบร่มสีขาวที่ซื้อมาใหม่ดอกคามิเลียประดับอกเสื้อที่ทำขึ้นใหม่รวมถึงกระดาษคำปฏิญาณที่ถูกซ่งฉิงแก้ไขจนเละเทะใบนั้น เขาก็ให้คนซ่อมแซมแล้วถ่ายรูปส่งมาให้ฉัน“ฉันหาต้นฉบับกลับมาได้แล้วนะ”ฉันมองดูรูปถ่ายใบนั้นเสิ่นเยี่ยน ขอบคุณนะที่นายคอยเป็นหูข้างขวาให้ฉันมาเป็นสิบปีประโยคนี้เคยเป็นเรื่องจริงทว่ามันก็เป็นได้แค่อดีตฉันไม่ได้ตอบกลับอะไรเลยพอถึงวันหยุดสุดสัปดาห์ ฉันไปร่วมงานเสวนาการกุศลเพื่อผู้มีความบกพร่องทางการได้ยินโจวซวี่ชวนฉันไปเป็นอาสาสมัครเขาบอกว่าเด็กๆ หลายคนที่เพิ่งเริ่มใส่เครื่องช่วยฟังมักจะกลัวโดนเพื่อนๆ ล้อเลียนฉันยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องกิจกรรม แล้วเห็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งเอามือปิดหูร้องไห้แม่ของเธอนั่งยองๆ ปลอบโยนอยู่ข้างๆฉันเดินเข้าไปใกล้ ถอดเครื่องช่วยฟังของตัวเองออกแล้วยื่นให้เธอดู“ดูสิ พี่ก็มีเหมือนกันนะ”เด็กหญิงสะอึกสะอื้น พลางถามขึ้น“พี่สาวคะ พี่โดนคนอื่นหัวเราะเยาะไหมคะ?”ฉันนิ่งคิดครู่ห

  • วิวาห์ครั้งนี้ ไม่มีเจ้าสาว   บทที่ 8

    ข่าวเรื่องการยกเลิกงานแต่งงานแพร่สะพัดออกไปจนได้กลุ่มแชทของเพื่อนที่มีร่วมกันครึกครื้นตลอดทั้งวันมีคนเข้ามาถามว่าทะเลาะกันใช่ไหมมีคนเตือนฉันว่าอย่าหุนหันพลันแล่นและยังมีคนส่งข้อความมาหาฉันอีกด้วย“อันที่จริงช่วงนั้นซ่งฉิงก็ทำเกินไปจริงๆ นั่นแหละ”ฉันมองหน้าจอโทรศัพท์นิ่ง ไม่ได้ตอบกลับแต่อย่างใดตกดึก แม่ของเสิ่นเยี่ยนก็โทรศัพท์มาหาฉัน“นั่วนั่ว ป้าไม่ได้จะบีบบังคับหนูนะ แค่อยากจะถามดูว่า หนูกับเสิ่นเยี่ยนยังมีโอกาสเป็นไปได้อีกไหม?”ฉันกำแก้วน้ำในมือแน่น“คุณป้าคะ หนูขอโทษค่ะ”เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ“หนูไม่ต้องมาขอโทษป้าหรอก เจ้าเด็กเสิ่นเยี่ยนนี่ เป็นเพราะถูกหนูตามใจจนเสียคนไปหมดแล้วจริงๆ”ฉันชะงักไปเล็กน้อยเธอพูดขึ้นต่อ“แต่ก่อนเขาเอาแต่คิดเข้าข้างตัวเองมาตลอดว่า ขอแค่หันกลับมา หนูก็จะยังยืนอยู่ที่เดิมเสมอ แต่คนเรามันจะยืนรออยู่ที่เดิมไปได้ตลอดกาลที่ไหนกันล่ะ”ปลายสายมีเสียงของเสิ่นเยี่ยนดังแทรกขึ้นมา“แม่ โทรคุยกับใครอยู่เหรอครับ?”คุณป้าเสิ่นนิ่งเงียบไปอึดใจหนึ่ง“นั่วนั่ว ดูแลตัวเองด้วยนะลูก”สายโทรศัพท์ถูกตัดไปฉันวางโทรศัพท์มือถือลง น้ำในแก้วเย็นลงแล้ววั

  • วิวาห์ครั้งนี้ ไม่มีเจ้าสาว   บทที่ 7

    โจวซวี่เอื้อมมารับกระเป๋าจากมือฉันไปถือไว้อย่างเป็นธรรมชาติ“วันนี้เสียงรบกวนในหูข้างขวายังชัดเจนอยู่มากไหมครับ?”ฉันยกมือขึ้นแตะใบหูตัวเองเบาๆ“ดีกว่าสองวันก่อนนิดหน่อยค่ะ”เสิ่นเยี่ยนซึ่งยืนอยู่ด้านหลังเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นลงทันที“สวี่นั่วนั่ว เขาเป็นใครกัน?”ฉันหันหน้ากลับมา“นักบำบัดฟื้นฟู”โจวซวี่พยักหน้าให้เขาเล็กน้อย“สวัสดีครับ”เสิ่นเยี่ยนไม่ส่งเสียงตอบรับใดๆสายตาของเขาตกลงบนมือของโจวซวี่ที่กำลังถือกระเป๋าของฉันอยู่“นักบำบัดฟื้นฟูจำเป็นต้องช่วยเธอถือกระเป๋าด้วยงั้นเหรอ?”โจวซวี่ส่งยิ้มบางๆ“แค่หยิบจับสะดวกมือน่ะ”เสิ่นเยี่ยนหันกลับมามองหน้าฉัน“เธอปล่อยให้ผู้ชายแปลกหน้ามาแตะต้องข้าวของของเธอได้หน้าตาเฉยเลยงั้นเหรอ?”จู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่ามันช่างน่าขันสิ้นดีซ่งฉิงสวมชุดกระโปรงของฉัน กลัดเข็มกลัดดอกไม้ของฉัน แถมยังแก้คำปฏิญาณของฉันอีกแต่เขากลับหาว่าฉันใจแคบตอนนี้แค่โจวซวี่ช่วยหยิบกระเป๋าให้แค่นี้ เขากลับเป็นฝ่ายถือสาขึ้นมาก่อนเสียอย่างนั้น“เสิ่นเยี่ยน นายก้าวก่ายเรื่องของฉันมากเกินไปแล้วนะ”สีหน้าของเขาแข็งค้างไปวูบหนึ่งซ่งฉิงที่ยืนอยู่ข้างๆ จ

  • วิวาห์ครั้งนี้ ไม่มีเจ้าสาว   บทที่ 6

    วันที่สามหลังจากที่ฉันกลับมาถึงบ้าน เสิ่นเยี่ยนก็โทรศัพท์หาฉันเป็นครั้งแรกฉันไม่ได้กดรับสายเขาส่งข้อความมาแทน“เรื่องงานแต่งงานพักไว้ก่อนแล้ว เอาไว้เธอกลับมาเมื่อไหร่ พวกเราค่อยมาคุยกัน”ฉันตอบกลับไปว่า“ไม่จำเป็นต้องคุย”ผ่านไปไม่กี่นาที เขาก็ส่งมาอีกครั้ง“สวี่นั่ว อย่าให้มันเกินไปนะ”ฉันจ้องมองตัวอักษรสี่คำนั้น จู่ๆ ก็หัวเราะออกมาแม่ของฉันยกถ้วยซุปเดินออกมา พอเห็นสีหน้าของฉันเข้า ก็ไม่ได้ไถ่ถามอะไรสักอย่างเพียงแต่วางถ้วยซุปลงตรงหน้าของฉันเท่านั้น“ดื่มเสียหน่อยสิ ช่วงนี้หูมีอาการผิดปกติอะไรบ้างไหม?”ฉันส่ายหน้า“ก็ยังพอไหวค่ะ”ความจริงแล้วมันไม่ดีเลยสักนิดยามที่อารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ หูข้างขวาจะมีเสียงอื้อดังต่อเนื่องแต่ก่อนตอนที่เสิ่นเยี่ยนรู้ เขาจะคอยผ่อนเสียงพูดให้เบาลงทุกครั้งทว่าช่วงหลายวันนี้ภายในบ้านกลับเงียบสงบยิ่งนักเงียบเสียจนในที่สุดฉันก็ได้ยินเสียงของตัวเองช่วงบ่าย ฉันไปตรวจติดตามอาการที่โรงพยาบาลหมอดูรายงานผลตรวจเสร็จ ก็บอกว่าอาการคงที่แล้ว“เครื่องช่วยฟังสามารถปรับตั้งค่าใหม่ได้อีกหน่อย ช่วงนี้คุณเครียดไหม?”ฉันเอ่ยตอบว่า“แต่ก่อนเคยเครียดมากค

  • วิวาห์ครั้งนี้ ไม่มีเจ้าสาว   บทที่ 5

    ผู้รับผิดชอบฝ่ายจัดงานแต่งงานเงียบไปอึดใจใหญ่“คุณสวี่ แน่ใจแล้วเหรอครับ?”ฉันมองผืนร่มสีขาวที่โผล่ออกมาจากถุงขยะ“แน่ใจค่ะ”หลังวางสาย ฉันไม่ได้ร้องไห้ออกมาเลยสักแอะเพียงแค่เปิดลังกระดาษในห้องรับแขกออกทีละใบทีละใบขนมมงคลถูกส่งคืนป้ายชื่อตั้งโต๊ะถูกฉีกทิ้งสมุดเซ็นอวยพรถูกเก็บเข้าชั้นล่างสุดของตู้เดิมทีฉันคิดจะโยนอัลบั้มรูปเล่มนั้นทิ้งไปเสียด้วยซ้ำพอเปิดมาถึงหน้าสุดท้าย ปลายนิ้วก็ชะงักค้างลงนั่นคือภาพที่ถ่ายไว้ในวันหมั้นของเราเสิ่นเยี่ยนยืนอยู่ทางด้านขวาของฉัน ก้มหน้าจัดเครื่องช่วยฟังหลังใบหูให้ฉันแววตาของเขาในภาพถ่ายช่างอ่อนโยนเสียเหลือเกินฉันจ้องมองอยู่สองวินาที ก่อนจะปิดอัลบั้มรูปเล่มนั้นลงด้านนอกมีเสียงไขกุญแจดังขึ้น เสิ่นเยี่ยนกลับมาแล้วเมื่อเขาเห็นลังกระดาษที่ถูกรื้อกระจัดกระจายเต็มพื้น สีหน้าก็มืดครึ้มลงทันที“เธอทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย?”ฉันปิดผนึกกล่องขนมมงคลกล่องสุดท้ายเสร็จเรียบร้อย“เก็บของคืนน่ะสิ”เขาก้าวเท้าเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว หยิบสัญญาบนโต๊ะขึ้นมาตอนที่เปิดไปถึงหน้าเงื่อนไขการยกเลิก นิ้วมือของเขาก็แข็งค้างไป“เธอยกเลิกจริงๆ เหรอ?”ฉันพยั

더보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status