공유

บทที่ 4

작가: เสี่ยวมู่เจิน
ฉันยื่นมือจะคว้าโทรศัพท์คืน แต่เสิ่นเยี่ยนกลับยกมันสูงขึ้นอีกนิด

“ตอบฉันมา”

ซ่งฉิงชะโงกหน้าเข้ามามองแวบหนึ่ง คล้ายตกใจกลัวเสียเต็มประดา

“ยกเลิกงานแต่งงานเหรอคะ? พี่นั่วนั่ว พี่ไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหมคะ?”

ฉันมองเสิ่นเยี่ยนนิ่ง

“คืนโทรศัพท์ให้ฉัน”

เขายังคงนิ่งไม่ไหวติง

“เธอจะยกเลิกงานแต่งงาน เพียงเพราะเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ในช่วงไม่กี่วันนี้เนี่ยนะ?”

เรื่องเล็กๆ น้อยๆ อย่างนั้นสินะ

ฉันได้ยินเสียงตัวเองหัวเราะเบาๆ ออกมาครั้งหนึ่ง

“อืม เรื่องเล็กน้อย”

สีหน้าของเสิ่นเยี่ยนดูแย่ลงยิ่งกว่าเดิม

“สวี่นั่ว เธออย่าใช้วิธีการแบบนี้มาขู่ฉันนะ”

“ฉันไม่ได้ขู่นาย”

“งั้นสิ่งที่เธอทำอยู่ตอนนี้คืออะไร?”

เขาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะรับแขก นิ้วมือยังคงกดค้างบนหน้าจอ

“เธอก็รู้ดีว่าญาติทั้งสองฝ่ายแจ้งข่าวกันหมดแล้ว โรงแรมก็จองแล้ว การ์ดเชิญก็แจกไปตั้งหลายร้อยฉบับ เธอยกเลิกตอนนี้ ตั้งใจจะให้ฉันกลายเป็นตัวตลกหรือไง?”

ฉันมองดอกคามิเลียซึ่งถูกซ่งฉิงกลัดไว้ที่หน้าอก จู่ๆ ก็หมดเรี่ยวแรงจะเถียงต่อ

“จะไม่เป็นแบบนั้นหรอก”

“จะไม่ทำให้นายต้องกลายเป็นตัวตลกแน่นอน”

ฉันน่าจะเข้าใจตั้งนานแล้ว

สิ่งที่เขาใส่ใจไม่ใช่ว่าฉันจะเจ็บปวดหรือเปล่า แต่เป็นหน้าตาว่าจะรักษาเอาไว้ได้ไหมต่างหาก

ซ่งฉิงยื่นมือไปดึงชายเสื้อของเสิ่นเยี่ยนเบาๆ

“เสิ่นเยี่ยน อย่าโกรธเลยนะคะ พี่นั่วนั่วอาจจะแค่อยากให้คุณง้อเธอก็ได้ค่ะ”

เสิ่นเยี่ยนแค่นหัวเราะ

“ฉันง้อเธอมาน้อยนักหรือไง?”

เขามองฉันนิ่ง น้ำเสียงกดต่ำลง

“สวี่นั่ว ตั้งแต่เด็กจนโต มีครั้งไหนบ้างที่เธอไม่เป็นแบบนี้?”

“ฟังไม่ชัดก็ให้ฉันพูดซ้ำ ไม่สบอารมณ์ก็ให้ฉันคอยเดา คนอื่นพูดมากกว่าประโยคเดียวเธอก็ตาแดงก่ำแล้ว”

“เมื่อก่อนฉันคิดว่าเธอต้องการฉัน แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกแค่ว่าเหนื่อย”

ฉันยืนนิ่งอยู่ที่เดิม หูขวาอื้ออึงดังหึ่งๆ ไปหมด

ทุกคำพูดเหล่านี้ ฉันฟังชัดเจนทุกถ้อยคำ

ซ่งฉิงเอ่ยเสริมขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาอีกประโยค

“อันที่จริงเสิ่นเยี่ยนก็น่าสงสารเหมือนกันนะ เขาดูแลพี่มาตั้งหลายปี จะไม่มีแม้แต่ความคิดของตัวเองในงานแต่งงานเลยสักนิดได้ยังไงล่ะ”

เสิ่นเยี่ยนไม่ได้ปฏิเสธ สายตาของฉันตกลงบนร่มสีขาวคันนั้น

มันพิงอยู่ข้างประตู โครงร่มหักงอผิดรูป

ตอนที่เขามอบให้ฉัน เขาบอกว่าต่อไปหากฝนตกแล้วเขาไม่อยู่ ฉันก็ยังคงมีเขาคอยกางร่มคุ้มครองให้

ฉันเดินเข้าไปหยิบร่มขึ้นมา

เสิ่นเยี่ยนขมวดคิ้ว

“เธอจะไปอีกแล้วเหรอ?”

ฉันไม่ได้ตอบคำถาม เพียงแค่ยื่นร่มให้เขา

เขากลับไม่ได้ยื่นมือมารับ

ฉันจึงวางร่มไว้แทบเท้าของเขา

“คืนให้นาย”

ม่านตาของเสิ่นเยี่ยนหดเกร็งลงวูบหนึ่ง

“สวี่นั่ว เธอเอาจริงเหรอเนี่ย?”

ทันใดนั้นซ่งฉิงก็ยื่นมือไปเก็บร่มขึ้นมา

“ร่มคันนี้ค่อนข้างเก่าแล้วสินะ โครงร่มพังหมดแล้วเนี่ย”

เธอกางออกดูแวบหนึ่ง ผืนร่มเบี้ยวเอียงเสียรูปไปถนัดตา

“มิน่าล่ะ พี่นั่วนั่วถึงไม่เอาแล้ว”

ฉันแสดงท่าทีเย็นชาใส่

“วางลงซะ”

ซ่งฉิงสะดุ้งตกใจกับน้ำเสียงของฉันจนเผลอปล่อยมือ ร่มร่วงหล่นลงสู่พื้น

ปลายร่มกระแทกเข้ากับขาโต๊ะรับแขก จนเกิดเสียงดังแกร๊ก

แม้แต่โครงร่มเส้นสุดท้ายก็หักสะบั้นลงเช่นกัน

ห้องรับแขกเงียบกริบจนเหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศ

เสิ่นเยี่ยนก้มหน้ามองร่มคันนั้น ในที่สุดสีหน้าก็เปลี่ยนไป

ทว่าซ่งฉิงกลับตาแดงก่ำขึ้นมาเสียก่อน

“ขอโทษนะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ พี่นั่วนั่ว อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนี้เลย ฉันกลัวแล้วนะ”

เสิ่นเยี่ยนได้สติกลับมา รีบก้าวเข้าไปขวางอยู่ตรงหน้าหล่อน

“สวี่นั่ว ก็แค่ร่มเก่าๆ คันเดียว พังแล้วเดี๋ยวฉันซื้อชดใช้ให้เธอเอง”

ฉันจ้องมองเขาอยู่นานสองนาน ก่อนจะพยักหน้ารับช้าๆ

“ได้สิ”

ปฏิกิริยาของฉันยิ่งทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดรำคาญใจกว่าเดิม

“เธออย่ามาพูดจาประชดประชันนะ”

ฉันย่อตัวลงเก็บโครงร่มที่หักสะบั้นขึ้นทีละซี่

ขอบโลหะคมกริบบาดผ่านปลายนิ้ว ชวนให้รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาเล็กน้อย

เสิ่นเยี่ยนยื่นมือหมายจะดึงรั้งฉันไว้

“ไม่ต้องเก็บแล้ว เดี๋ยวบาดมือเอา”

ฉันเบี่ยงตัวหลบมือเขา

“ไม่ต้อง”

ซ่งฉิงเอ่ยเสียงเบาอยู่เบื้องหลังเขา

“เสิ่นเยี่ยน งั้นฉันกลับก่อนดีกว่าไหม ฉันรู้สึกเหมือนพี่นั่วนั่วจะเกลียดฉันเอามากๆ เลย”

เสิ่นเยี่ยนยกมือขึ้นคลึงหว่างคิ้ว

“เดี๋ยวผมเดินไปส่งคุณข้างล่าง”

เขากวาดสายตามองมาที่ฉัน

“เธออยู่สงบสติอารมณ์ที่บ้านไปก่อน งานแต่งงานยังคงจัดตามเดิม เลิกหาเรื่องวุ่นวายได้แล้ว”

ฉันก้มหน้าก้มตาเก็บโครงร่มต่อเงียบๆ

ตอนที่เดินไปถึงหน้าประตู เขากลับชะงักฝีเท้าลงอีกครั้ง

“สวี่นั่ว ฉันรู้ว่าเธอขาดฉันไม่ได้ ไว้เธอคิดทบทวนจนถ่องแท้แล้วค่อยโทรหาฉันก็แล้วกัน”

บานประตูถูกปิดลง

ห้องรับแขกตกอยู่ในความเงียบงัน

ฉันเก็บร่มที่หักใส่ลงในถุงขยะ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะรับแขกขึ้นมา

ผู้รับผิดชอบฝ่ายจัดงานแต่งงานส่งข้อความสุดท้ายเข้ามา

“คุณสวี่ เหลือเวลาอีกสิบนาทีแล้วนะครับ”

ฉันกดปุ่มบันทึกเสียง

สุ้มเสียงราบเรียบเป็นปกติ

“ยกเลิกเถอะค่ะ”

이 작품을 무료로 읽으실 수 있습니다
QR 코드를 스캔하여 앱을 다운로드하세요

최신 챕터

  • วิวาห์ครั้งนี้ ไม่มีเจ้าสาว   บทที่ 10

    หนึ่งปีต่อมา ฉันเปลี่ยนไปทำงานที่ใหม่เป็นผู้ออกแบบหลักสูตรอยู่ในศูนย์ฟื้นฟูการได้ยินแห่งหนึ่งทุกวันต้องพบเจอเด็กๆ มากมายมีทั้งเด็กที่ชอบร้องไห้ ขี้ขลาดตาขาว หรือแม้แต่ซ่อนเครื่องช่วยฟังไว้ในกระเป๋าเสื้อและไม่ยอมสวมมันฉันจะย่อตัวลงพูดคุยกับพวกเขา และยืนอยู่ในตำแหน่งที่พวกเขาสามารถได้ยินชัดเจนไม่เร่งรีบและไม่ร้อนใจนานๆ ครั้งโจวซวี่ถึงจะหัวเราะเย้าแหย่ฉัน“ตอนนี้คุณยิ่งดูเหมือนนักบำบัดฟื้นฟูมากกว่าผมเสียอีกนะเนี่ย”ฉันหัวเราะแล้วหยอกล้อกลับไป“งั้นคุณก็หลีกทางให้ฉันสิ”เขายื่นแฟ้มเอกสารส่งมาให้ฉัน“ได้เลยครับ อาจารย์สวี่”ฉันหลุดหัวเราะออกมากับมุกของเขาวันเวลาดำเนินไปอย่างเรียบง่าย ไม่ได้หวือหวาอย่างที่เคยคิดไว้เพียงแต่พอตื่นขึ้นมาวันหนึ่ง ถึงเพิ่งสังเกตว่าตัวฉันไม่ได้เสียน้ำตาให้เสิ่นเยี่ยนมานานมากแล้วหลังจากนั้นเสิ่นเยี่ยนแวะมาหาอยู่หลายครั้ง และทุกครั้งล้วนสำรวมกิริยามารยาทเป็นอย่างดีมีบ้างที่นำหนังสือนิทานภาพที่ทางศูนย์ต้องการมามอบให้บางครั้งก็ร่วมบริจาคเงินให้กับโครงการการกุศลตรงช่องผู้บริจาคลงชื่อไว้ว่าหูขวา ซึ่งฉันรู้ทันทีว่าเป็นเขาทว่าฉันไม่ได้ปฏิเส

  • วิวาห์ครั้งนี้ ไม่มีเจ้าสาว   บทที่ 9

    วันนั้นเสิ่นเยี่ยนไม่ได้วิ่งตามมาอีกตลอดหนึ่งสัปดาห์หลังจากนั้น เขาส่งข้อความมาหาฉันทุกวันบางทีก็เป็นคำว่าอรุณสวัสดิ์สั้นๆบางทีก็เป็นรูปถ่ายหนึ่งใบร่มสีขาวที่ซื้อมาใหม่ดอกคามิเลียประดับอกเสื้อที่ทำขึ้นใหม่รวมถึงกระดาษคำปฏิญาณที่ถูกซ่งฉิงแก้ไขจนเละเทะใบนั้น เขาก็ให้คนซ่อมแซมแล้วถ่ายรูปส่งมาให้ฉัน“ฉันหาต้นฉบับกลับมาได้แล้วนะ”ฉันมองดูรูปถ่ายใบนั้นเสิ่นเยี่ยน ขอบคุณนะที่นายคอยเป็นหูข้างขวาให้ฉันมาเป็นสิบปีประโยคนี้เคยเป็นเรื่องจริงทว่ามันก็เป็นได้แค่อดีตฉันไม่ได้ตอบกลับอะไรเลยพอถึงวันหยุดสุดสัปดาห์ ฉันไปร่วมงานเสวนาการกุศลเพื่อผู้มีความบกพร่องทางการได้ยินโจวซวี่ชวนฉันไปเป็นอาสาสมัครเขาบอกว่าเด็กๆ หลายคนที่เพิ่งเริ่มใส่เครื่องช่วยฟังมักจะกลัวโดนเพื่อนๆ ล้อเลียนฉันยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องกิจกรรม แล้วเห็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งเอามือปิดหูร้องไห้แม่ของเธอนั่งยองๆ ปลอบโยนอยู่ข้างๆฉันเดินเข้าไปใกล้ ถอดเครื่องช่วยฟังของตัวเองออกแล้วยื่นให้เธอดู“ดูสิ พี่ก็มีเหมือนกันนะ”เด็กหญิงสะอึกสะอื้น พลางถามขึ้น“พี่สาวคะ พี่โดนคนอื่นหัวเราะเยาะไหมคะ?”ฉันนิ่งคิดครู่ห

  • วิวาห์ครั้งนี้ ไม่มีเจ้าสาว   บทที่ 8

    ข่าวเรื่องการยกเลิกงานแต่งงานแพร่สะพัดออกไปจนได้กลุ่มแชทของเพื่อนที่มีร่วมกันครึกครื้นตลอดทั้งวันมีคนเข้ามาถามว่าทะเลาะกันใช่ไหมมีคนเตือนฉันว่าอย่าหุนหันพลันแล่นและยังมีคนส่งข้อความมาหาฉันอีกด้วย“อันที่จริงช่วงนั้นซ่งฉิงก็ทำเกินไปจริงๆ นั่นแหละ”ฉันมองหน้าจอโทรศัพท์นิ่ง ไม่ได้ตอบกลับแต่อย่างใดตกดึก แม่ของเสิ่นเยี่ยนก็โทรศัพท์มาหาฉัน“นั่วนั่ว ป้าไม่ได้จะบีบบังคับหนูนะ แค่อยากจะถามดูว่า หนูกับเสิ่นเยี่ยนยังมีโอกาสเป็นไปได้อีกไหม?”ฉันกำแก้วน้ำในมือแน่น“คุณป้าคะ หนูขอโทษค่ะ”เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ“หนูไม่ต้องมาขอโทษป้าหรอก เจ้าเด็กเสิ่นเยี่ยนนี่ เป็นเพราะถูกหนูตามใจจนเสียคนไปหมดแล้วจริงๆ”ฉันชะงักไปเล็กน้อยเธอพูดขึ้นต่อ“แต่ก่อนเขาเอาแต่คิดเข้าข้างตัวเองมาตลอดว่า ขอแค่หันกลับมา หนูก็จะยังยืนอยู่ที่เดิมเสมอ แต่คนเรามันจะยืนรออยู่ที่เดิมไปได้ตลอดกาลที่ไหนกันล่ะ”ปลายสายมีเสียงของเสิ่นเยี่ยนดังแทรกขึ้นมา“แม่ โทรคุยกับใครอยู่เหรอครับ?”คุณป้าเสิ่นนิ่งเงียบไปอึดใจหนึ่ง“นั่วนั่ว ดูแลตัวเองด้วยนะลูก”สายโทรศัพท์ถูกตัดไปฉันวางโทรศัพท์มือถือลง น้ำในแก้วเย็นลงแล้ววั

  • วิวาห์ครั้งนี้ ไม่มีเจ้าสาว   บทที่ 7

    โจวซวี่เอื้อมมารับกระเป๋าจากมือฉันไปถือไว้อย่างเป็นธรรมชาติ“วันนี้เสียงรบกวนในหูข้างขวายังชัดเจนอยู่มากไหมครับ?”ฉันยกมือขึ้นแตะใบหูตัวเองเบาๆ“ดีกว่าสองวันก่อนนิดหน่อยค่ะ”เสิ่นเยี่ยนซึ่งยืนอยู่ด้านหลังเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นลงทันที“สวี่นั่วนั่ว เขาเป็นใครกัน?”ฉันหันหน้ากลับมา“นักบำบัดฟื้นฟู”โจวซวี่พยักหน้าให้เขาเล็กน้อย“สวัสดีครับ”เสิ่นเยี่ยนไม่ส่งเสียงตอบรับใดๆสายตาของเขาตกลงบนมือของโจวซวี่ที่กำลังถือกระเป๋าของฉันอยู่“นักบำบัดฟื้นฟูจำเป็นต้องช่วยเธอถือกระเป๋าด้วยงั้นเหรอ?”โจวซวี่ส่งยิ้มบางๆ“แค่หยิบจับสะดวกมือน่ะ”เสิ่นเยี่ยนหันกลับมามองหน้าฉัน“เธอปล่อยให้ผู้ชายแปลกหน้ามาแตะต้องข้าวของของเธอได้หน้าตาเฉยเลยงั้นเหรอ?”จู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่ามันช่างน่าขันสิ้นดีซ่งฉิงสวมชุดกระโปรงของฉัน กลัดเข็มกลัดดอกไม้ของฉัน แถมยังแก้คำปฏิญาณของฉันอีกแต่เขากลับหาว่าฉันใจแคบตอนนี้แค่โจวซวี่ช่วยหยิบกระเป๋าให้แค่นี้ เขากลับเป็นฝ่ายถือสาขึ้นมาก่อนเสียอย่างนั้น“เสิ่นเยี่ยน นายก้าวก่ายเรื่องของฉันมากเกินไปแล้วนะ”สีหน้าของเขาแข็งค้างไปวูบหนึ่งซ่งฉิงที่ยืนอยู่ข้างๆ จ

  • วิวาห์ครั้งนี้ ไม่มีเจ้าสาว   บทที่ 6

    วันที่สามหลังจากที่ฉันกลับมาถึงบ้าน เสิ่นเยี่ยนก็โทรศัพท์หาฉันเป็นครั้งแรกฉันไม่ได้กดรับสายเขาส่งข้อความมาแทน“เรื่องงานแต่งงานพักไว้ก่อนแล้ว เอาไว้เธอกลับมาเมื่อไหร่ พวกเราค่อยมาคุยกัน”ฉันตอบกลับไปว่า“ไม่จำเป็นต้องคุย”ผ่านไปไม่กี่นาที เขาก็ส่งมาอีกครั้ง“สวี่นั่ว อย่าให้มันเกินไปนะ”ฉันจ้องมองตัวอักษรสี่คำนั้น จู่ๆ ก็หัวเราะออกมาแม่ของฉันยกถ้วยซุปเดินออกมา พอเห็นสีหน้าของฉันเข้า ก็ไม่ได้ไถ่ถามอะไรสักอย่างเพียงแต่วางถ้วยซุปลงตรงหน้าของฉันเท่านั้น“ดื่มเสียหน่อยสิ ช่วงนี้หูมีอาการผิดปกติอะไรบ้างไหม?”ฉันส่ายหน้า“ก็ยังพอไหวค่ะ”ความจริงแล้วมันไม่ดีเลยสักนิดยามที่อารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ หูข้างขวาจะมีเสียงอื้อดังต่อเนื่องแต่ก่อนตอนที่เสิ่นเยี่ยนรู้ เขาจะคอยผ่อนเสียงพูดให้เบาลงทุกครั้งทว่าช่วงหลายวันนี้ภายในบ้านกลับเงียบสงบยิ่งนักเงียบเสียจนในที่สุดฉันก็ได้ยินเสียงของตัวเองช่วงบ่าย ฉันไปตรวจติดตามอาการที่โรงพยาบาลหมอดูรายงานผลตรวจเสร็จ ก็บอกว่าอาการคงที่แล้ว“เครื่องช่วยฟังสามารถปรับตั้งค่าใหม่ได้อีกหน่อย ช่วงนี้คุณเครียดไหม?”ฉันเอ่ยตอบว่า“แต่ก่อนเคยเครียดมากค

  • วิวาห์ครั้งนี้ ไม่มีเจ้าสาว   บทที่ 5

    ผู้รับผิดชอบฝ่ายจัดงานแต่งงานเงียบไปอึดใจใหญ่“คุณสวี่ แน่ใจแล้วเหรอครับ?”ฉันมองผืนร่มสีขาวที่โผล่ออกมาจากถุงขยะ“แน่ใจค่ะ”หลังวางสาย ฉันไม่ได้ร้องไห้ออกมาเลยสักแอะเพียงแค่เปิดลังกระดาษในห้องรับแขกออกทีละใบทีละใบขนมมงคลถูกส่งคืนป้ายชื่อตั้งโต๊ะถูกฉีกทิ้งสมุดเซ็นอวยพรถูกเก็บเข้าชั้นล่างสุดของตู้เดิมทีฉันคิดจะโยนอัลบั้มรูปเล่มนั้นทิ้งไปเสียด้วยซ้ำพอเปิดมาถึงหน้าสุดท้าย ปลายนิ้วก็ชะงักค้างลงนั่นคือภาพที่ถ่ายไว้ในวันหมั้นของเราเสิ่นเยี่ยนยืนอยู่ทางด้านขวาของฉัน ก้มหน้าจัดเครื่องช่วยฟังหลังใบหูให้ฉันแววตาของเขาในภาพถ่ายช่างอ่อนโยนเสียเหลือเกินฉันจ้องมองอยู่สองวินาที ก่อนจะปิดอัลบั้มรูปเล่มนั้นลงด้านนอกมีเสียงไขกุญแจดังขึ้น เสิ่นเยี่ยนกลับมาแล้วเมื่อเขาเห็นลังกระดาษที่ถูกรื้อกระจัดกระจายเต็มพื้น สีหน้าก็มืดครึ้มลงทันที“เธอทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย?”ฉันปิดผนึกกล่องขนมมงคลกล่องสุดท้ายเสร็จเรียบร้อย“เก็บของคืนน่ะสิ”เขาก้าวเท้าเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว หยิบสัญญาบนโต๊ะขึ้นมาตอนที่เปิดไปถึงหน้าเงื่อนไขการยกเลิก นิ้วมือของเขาก็แข็งค้างไป“เธอยกเลิกจริงๆ เหรอ?”ฉันพยั

더보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status