Lahat ng Kabanata ng หนีซอมบี้มาพบรัก: Kabanata 21 - Kabanata 30

ด้านนอกกำแพงกับในกำแพงต่างกันราวฟ้ากับเหว เมืองที่ผู้คนเคยอยู่อาศัยกันอย่างมีความสุขถูกแทนที่ด้วยซอมบี้นับหมื่นเดินยั้วเยี้ยไปทั่วทั้งเมืองเมืองศิวิไลที่เคยรุ่งเรืองเต็มไปด้วยวัตถุนิยม แสง สี เสียง ความงดงามกลายเป็นเมืองร้างที่นับวันก็ยิ่งทรุดโทรมลดแต่ผู้คนกว่าสองร้อยคนที่ได้มาอยู่ในค่ายอพยพของตระกูล LION ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าที่นี่คือสวรรค์บนดินรู้สึกโชคดีที่เลือกมาค่ายอพยพแห่งนี้เมื่อเข้ามาในค่ายผู้คุมจะพาไปที่พักพร้อมทั้งบอกข้อห้ามของการอยู่ที่นี่ ก่อนจะมอบงานให้กับทุกคน โดยจะปล่อยให้ทุกคนอาบน้ำกินข้าวแล้วพักผ่อนตามอัธยาศัย ส่วนงานจะเริ่มทำในเช้าวันถัดไปทางค่ายให้อาบน้ำวันละครั้งเพราะน้ำมีจำกัด ทุกคนจะต้องใช้น้ำที่มีอยู่อย่างประหยัด ซึ่งแค่นี้ก็ถือว่ามากแล้ว บางคนตั้งแต่เกิดเรื่องก็ยังไม่ได้อาบน้ำเลยผู้คุมแจกอุปกรณ์อาบน้ำให้คนละชุดแล้วบอกให้ทุกคนรักษาของตัวเองให้ดี อยากหายหรือหมดจะไม่มีการแจกเพิ่ม ต้องพอให้ครบเดือนก่อนจึงจะมาขอใหม่ได้“รีบอาบน้ำแล้วก็พักผ่อนให้เต็มที่ พรุ่งนี้เช้าฉันจะพาพวกเธอไปทำงาน อย่าตื่นสายล่ะ”“ค่ะ”“มีใครจะถามอะไรไหม” น้ำหวานเอ่ยถาม เธอเป็นภรรยาขอ

ณ โรงงานทำกิมจิขนาดกลางมีรถหลายคันขับเข้ามาจอดที่หน้าโรงงาน เหล่าฮันเตอร์ทยอยเดินลงจากรถก่อนจะกระจายกำลังไปรอบ ๆ เพื่อตรวจสอบดูว่าแถวนี้มีซอมบี้อยู่หรือเปล่าที่ดินข้าง ๆ โรงงานก็จะเป็นแปลงผักกาดขาวที่ใช้สำหรับนำมาทำกิมจิ น่าเสียดายที่ตอนนี้ต้นผักกาดขาวทั้งหมดเหี่ยวตายจนไม่สามารถเก็บมากินได้แล้ว“เจอซอมบี้บ้างไหม ”“ไม่เจอเลยครับ แถวนี้เงียบมาก ” เงียนจนน่ากลัว“อืม ทุกคนระวังตัวให้ดี ข้างนอกไม่เจอซอมบี้ก็จริง แต่ไม่แน่ว่าข้างในโรงงานจะมีซอมบี้ก็ได้ ” อลันยังไม่ไว้วางใจ ในโรงงานย่อมมีพนักงาน น่าแปลกที่พวกเขาไม่เจอซอมบี้สักตัว ชายหนุ่มคิดว่าพวกมันคงจะแอบอยู่ที่ไหนสักแห่งและมันก็จริงอย่างที่ชายหนุ่มคาดเดา พวกซอมบี้ได้กลิ่นอาหารก็ขยับตัวไปมา โดยสัญชาตญาณซอมบี้จะวิ่งเข้าใส่เหยื่อทันทีทว่าครั้งนี้พวกมันไม่ได้วิ่ง แต่ปล่อยให้เหยื่อเข้ามาในปากแทนอลันและคนอื่นยืนเอาหลังชนคอยระวังหลังให้กันและกันแล้วให้แป้งหอมเข้าไปอยู่ในวงกลม ป้องกันไม่ให้เกิดอันตรายกับผู้มีพลังมิติก่อนจะเดินเข้าไปในโรงงานกิมจิ สายตานับสิบคู่มองไปรอบ ๆ พร้อมกับก้าวเดินด้วยความระมัดระวังเครื่องจักรทุกตัวในโรงงานหยุดทำงานทั

แป้งหอมจ้องมองใบหน้าของคนที่ถูกเรียกว่าปะป๊ะอย่างฉงน พี่อลันมีลูกแล้วเหรอ? ได้แต่คิดแล้วก็สงสัย จนคนที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นปะป๊ารีบส่ายศีรษะปฏิเสธอย่างลนลานกลัวว่าคนน้องจะเข้าใจผิด คิดว่าตัวเองเป็นพ่อที่ไม่ได้เรื่อง ทิ้งลูกไว้ท่ามกลางซอมบี้“แป้งหอมอย่ามองพี่แบบนั้นสิครับ พี่ยังไม่มีลูก”“ฮึก ปะป๊า”เสียงร้องเรียกของเด็กน้อยทำให้ผู้ใหญ่สองคนหันไปสนใจเด็กตรงหน้าอีกครั้ง ดูแล้วน่าจะอายุ 2 – 3 ขวบเพราะยังตัวเล็กอยู่ สภาพมอมแมมไปทั้งตัว ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เจ้าตัวถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวมานานแค่ไหนแล้วแป้งหอมไม่ได้สนใจว่าพี่อลันจะเคยมีลูกหรือไม่ เขาเดินเข้าไปอุ้มเด็กน้อยที่กำลังร้องไห้ เจ้าตัวก็ยอมให้อุ้มแต่โดนดี แต่พอเขาเดินมาหยุดตรงหน้าพี่อลัน มือเล็กก็ยื่นไปหาร่างสูงแล้วร้องเรียกให้ปะป๊ะอุ้ม อลันจึงต้องรับเด็กน้อยมาอุ้มต่อจากแป้งหอมอย่างปฏิเสธไม่ได้“ปะ ปะป๊า ฮึก” แขนเล็กกอดคอของปะป๊ะตัวโตแน่นพร้อมกับเสียงสะอึกสะอื้นที่ดังขึ้นเป็นระยะ“โอ๋ ๆ ไม่ร้องนะครับ”น้ำเสียงทุ้มอ่อนโยนเอ่ยปลอบเด็กน้อยพลางลูบหลังอย่างเบามือ แม้จะไม่เคยเลี้ยงลูกมาก่อนแต่ชายหนุ่มก็ทำออกมาได้ดี เสียงร้องไห้หายไปเหลือเพีย

วันเวลาผันเปลี่ยนจากวันเป็นเดือนจากเดือนเป็นปี แต่มนุษย์ก็ต้องเผชิญกับความอดอยากเหมือนเดิม กระนั้นก็ยังต้องสู้รบกับซอมบี้เหมือนเดิมและเหมือนว่าซอมบี้จะไม่ลดลงเลยอาหารเริ่มร่อยหรอทำให้เหล่าฮันเตอร์ต้องออกเดินทางไกลเพื่อไปหาอาหารกลับมาให้คนที่อยู่ในค่าย ยิ่งไกลก็ยิ่งต้องใช้เวลาหลายวัน แม้ว่าพวกเขาจะพยายามปลูกพืชไว้กินเอง แต่ผลผลิตที่ได้กลับน้อยนิดไม่เพียงพอสำหรับทุกคนในค่ายต่างจากค่ายอพยพ LION ที่ไม่ว่าปลูกจะอะไรก็งอกงามไปหมด พืชผักผลไม้ที่ปลูกแต่ละครั้งเก็บผลผลิตได้เยอะมาก ปีนี้ข้าวที่ปลูกเก็บได้ถึง 10 ตัน ยังมีมันสำปะหลัง แคร์รอต หัวไชเท้า กะหล่ำปลี มะเขือเทศ แตงกวา ข้าวโพด ฟักทอง หัวหอม มะละกอ สตรอว์เบอร์รี่ ส้ม และอื่น ๆน่าแปลกที่พืชบางอย่างไม่ใช่ฤดูของมันก็สามารถปลูกขึ้นได้ ทว่าทุกคนก็ไม่ได้ตกใจคิดเพียงว่ามีอาหารให้กินก็ดีกว่าอดอยาก เพราะก่อนหน้าที่จะเข้ามาอยู่ในค่ายแห่งนี้ พวกเขาแทบจะไม่มีอะไรกินเลยคิดว่าหลังจากที่ซอมบี้ถูกกำจัดหมด ผู้คนบางส่วนคงจะมีอาชีพติดตัวใหม่เป็นคนปลูกผัก แม่ค้า ช่างซ่อมบำรุง เป็นต้นช่วงนี้อลันไม่ค่อยให้ฮันเตอร์ออกไปหาอาหารจากนอกกำแพงแล้ว เพราะในค่ายมีอ

ทางด้านอลันหลังจากที่ได้พูดคุยกับอาโจหรือที่คนอื่นรู้จักในนามว่าพลเอกโจนาธานคร่าว ๆ แล้ว เขาก็รู้สึกว่าสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังจะทำนั้นดีมากและเป็นประโยชน์กับทุกคน ใครบ้างจะไม่อยากให้ซอมบี้หายไปจากโลกใบนี้ถ้าหากทุกคนร่วมด้วยช่วยกันต้องสำเร็จแน่ ๆ ไม่นานมนุษย์ก็จะได้กลับมาใช้ชีวิตในแบบดั่งเดิม“ทางกองทัพต้องการคนที่มีฝีมือเข้าร่วมภารกิจในการกวาดล้างซอมบี้ให้สิ้นซาก ฉันว่าจะเอาด้วยพวกนายมีความเห็นยังไง” อลันนำเรื่องที่คุยกับอาโจมาบอกกล่าวกับคนอื่น ๆ“ก็น่าสนใจอยู่นะ งั้นฉันเอาด้วย” ภูผาเอ่ยขึ้น“ปกติพวกเราก็ออกล่าซอมบี้เพื่อฝึกใช้พลังกันเป็นประจำอยู่แล้ว มีคนมาช่วยหลาย ๆ คนก็ยิ่งดี” ในเมื่อเพื่อนของเขาเข้าร่วมอินทัศมีหรือจะไม่เอาด้วยที่อินทัศพูดนั้นก็มีเหตุผล โดยปกติแล้วที่นี่จะมีกิจกรรมให้ฮันเตอร์ทุกคนได้ปลดปล่อยพลังของตัวเองออกมา เพื่อให้ตนสามารถใช้พลังได้คล่องและเก่งขึ้นเพราะหากคนที่มีพลังอยู่แล้ว แต่ไม่ค่อยได้ฝึกใช้พลังบ่อย ๆ ระดับพลังก็จะเท่าเดิม แต่ถ้าใครอยากแข็งแกร่งขึ้นก็ต้องใช้พลังบ่อย ๆฮันเตอร์ทุกคนจึงต้องออกไปล่าซอมบี้ข้างนอกกำแพง ซึ่งการฆ่าซอมบี้ได้ 1 ตัวก็จะได้หนึ่งแต้ม แต่ล