All Chapters of หนีซอมบี้มาพบรัก: Chapter 21 - Chapter 25

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตั้งแต่ที่เชื้อซอมบี้เริ่มระบาดวันนี้ก็ย่างเข้าเดือนที่สามแล้ว เมืองที่เคยมีผู้คนขับรถสัญจรไปมากลายเป็นเมืองร้างมนุษย์อยู่อย่างหิวโหยและต้องคอยหลบซ่อนจากพวกซอมบี้ที่อยู่ข้างนอก แม้ว่าพระเจ้าจะมอบพลังวิเศษมาให้มนุษย์ใช้ต่อกรกับพวกซอมบี้ทว่าจำนวนของศพเดินได้พวกนี้มีเยอะขึ้นทุกวัน ส่วนมนุษย์ค่อย ๆ ลดน้อยลง ถึงมีพลังก็ช่วยอะไรไม่ได้มากหากคนนั้นต่อสู้ไม่เป็นคนบางกลุ่มก่อตั้งศูนย์อพยพให้กับผู้รอดชีวิตเข้ามาอยู่เพื่อความอยู่รอดคนส่วนใหญ่จึงไปขอรวมกลุ่มกับคนที่แข็งแกร่ง แต่คนที่อ่อนแอก็เป็นเหยื่อให้กับคนที่เก่งอยู่ดี พวกเขาถูกใช้เป็นแรงงาน ไม่ก็กลายเป็นเหยื่อที่ใช้ล่อซอมบี้และอีกกลุ่มคือกลุ่มนักล่าซอมบี้ พวกเขาร่วมตัวกันเพื่อฆ่าพวกซอมบี้ให้สิ้นซาก แต่พวกซอมบี้ก็ไม่เคยลดน้อยลงเลย เมื่อซอมบี้เก่าถูกฆ่าก็จะมีซอมบี้เกิดขึ้นใหม่ทุก ๆ วันข่าวสารเรื่องค่ายอพยพถูกแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว ทางเดียวที่จะมีชีวิตรอดคือต้องไปค่ายอพยพนั้นให้ได้ บางคนจึงฝ่าฝูงซอมบี้เพื่อไปให้ถึงค่ายอพยพ ระหว่างทางที่ผ่านหลายคนต้องสังเวยชีวิตลงอย่างน่าสลด“ที่นี่เหรอคะ”“อืม ที่นี่แหละ”“แล้วเขาจะให้

ตั้งแต่ที่พี่อลันประกาศตัวว่าจะจีบ อีกฝ่ายก็ขยันทำคะแนน คอยดูและเอาใจใส่เขาอย่างสม่ำเสมอ จนแป้งหอมยอมตกลงเปลี่ยนสถานะจากน้องที่สนิทเป็นคนรักอย่างเต็มตัวพอเลื่อนสถานะปุ๊บคนตัวโตก็รีบย้ายข้าวของในห้องของแป้งหอมมาไว้ในห้องของตัวเองทันที โดยที่คนตัวเล็กไม่มีโอกาศได้โต้แย้งเลยรู้ตัวอีกทีก็ตอนเดินเข้าห้องมาแล้วเจอกับห้องโล่ง ๆ จะให้เขาย้ายของกลับไปกลับมาก็กระไรอยู่ ยังไงเขากับพี่อลันก็เป็นแฟนกัน นอนห้องเดียวกันก็คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้งก่อนหน้านี้ก็ใช่ว่าพวกเราจะไม่เคยนอนเตียงเดียวกันเสียหน่อย เวลาออกไปทำภารกิจแล้วต้องค้างคืนข้างนอกก็นอนข้างกันตลอดแป้งหอมเองก็ชอบเวลาที่ตัวเองได้นอนอยู่ในอ้อมกอดแสนอบอุ่นของคนตัวโต มันทำให้เขานอนหลับสนิททั้งคืน“คนดีตื่นมากินข้าวก่อนครับ” น้ำเสียงทุ้มอ่อนโยนกระซิบข้างหูของคนที่นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มอลันยังจำได้ว่าก่อนหน้านี้คนน้องบอกว่าหิวข้าว แต่ถูกเขาจับกินเสียก่อน นี่ก็ผ่านมาสองชั่งโมงแล้ว เขากลัวว่าแป้งหอมจะปวดท้องในกลางดึกจึงปลุกให้คนตัวเล็กตื่นมากินข้าวก่อนแล้วค่อยนอนต่อ“อื้อ พี่อลัน อย่ากวนไหม ผมจะนอน” พลิกตัวหนีแล้วดึงผ้าห่มมาคลุมโปงอลันหลุดขำออกมา

การมาเยือนโรงงานทำน้ำตาลทำให้อลันและฮันเตอร์คนอื่น ๆ ได้เจอกับซอมบี้สัตว์เป็นครั้งแรก ทำเอาทุกคนรู้สึกกลัวและตื่นเต้นไม่พร้อม ๆ กันก่อนหน้านี้พวกเขาก็ออกมาข้างนอกเพื่อหาเสบียง แต่ก็ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่จะเจอกับสัตว์ซอมบี้“นั่น…มันตัวอะไร” ฮันเตอร์คนหนึ่งเอ่ยเสียงสั่นแล้วชี้ไปยังสัตว์ประหลาดตรงหน้า“ตัวมันเหมือนหนูเลย”“หนูอะไรตัวเท่าแมว”“ก็หนูซอมบี้ไงครับ” แป้งหอมตอบ อย่างที่เคยบอกไปว่าสัตว์ที่ถูกซอมบี้กัดหรือกินเนื้อของคนที่ติดเชื้อจะกลายเป็นสัตว์ซอมบี้“เชี่ย มันคือเรื่องจริงเหรอวะ” น้ำเสียงประหลาดใจของใครบางคนดังขึ้น ตนแทบจะไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็นเลย แต่ในโลกของซอมบี้อะไรก็เกิดขึ้นได้หนูที่ไม่ใช่หนูแต่เป็นหนูซอมบี้ ขนาดตัวของมันใหญ่กว่าหนูปกติ มีน้ำลายเหนียวไหลออกจากปาก ยามที่หนูซอมบี้เหล่านั้นอ้าปากเผยให้เห็นฟันซี้แหลมพร้อมที่จะฉีกทุกอย่างที่ขวางหน้าสายตาหลายสิบคู่มองไปยังข้างนอกหน้าต่างมีซอมบี้หนูเดินป้วนเปี้ยนอยู่หน้าโรงงานน้ำตาล ทำให้ทีมฮันเตอร์ต้องหยุดวางแผนที่รัดกุมกว่านี้ก่อนที่จะลงจากรถความจริงหนูซอมบี้ได้ยินเสียงดังจากรถที่พวกเขาขับ ทว่าอลันบอกให้ดับเครื่องเสียก