All Chapters of หนีซอมบี้มาพบรัก: Chapter 11 - Chapter 20

“กูมีเรื่องอยากจะบอกพวกมึง”ทั้งภูผา อินทัศและโนอาห์เป็นเพื่อนสนิทของอลันที่รู้จักกันมาตั้งแต่ยังเด็ก ๆ เรียนด้วยกันอยู่ด้วยกันมานานจนรู้ไส้รู้พุงกันหมด ไม่เคยมีเรื่องปิดบังกัน มีบางครั้งที่พวกเขาทะเลาะกันแต่สุดท้ายก็ดีกันอลันเชื่อว่าทั้งสามคนจะเชื่อในสิ่งที่เขาจะเล่าอย่างไม่มีข้อกังขา เพราะทุกคนรู้ดีว่าเขาไม่เคยพูดโกหกแต่หากเพื่อนของเขาไม่เชื่อ อลันสัญญาเลยว่าเขาจะสั่งให้ลูกน้องจับทั้งสามคนโยนออกไปนอกบ้านให้ฝูงซอมบี้กินซะแน่นอนว่าชายหนุ่มไม่อาจทำแบบนั้นได้เพราะมั่นใจว่าทั้งสามคนไม่ได้โง่ เพราะคนอย่างอลันถ้าไม่จริงก็คงไม่พูดออกมาเขาแนะนำแป้งหอมให้เพื่อน ๆ รู้จัก ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องทั้งหมดให้เพื่อนของเขาฟัง ระหว่างที่อลันเล่าคนอื่น ๆ ก็นั่งฟังเงียบ ๆ อย่างตั้งใจ ไม่มีใครพูดแทรกออกมา มีเพียงสีหน้าที่เปลี่ยนไปบางช่วงหลังจากที่ได้ฟังเรื่องที่อลันพูดพอเล่าจบชายหนุ่มทั้งสามของจ้องมองร่างเล็กอย่างไม่วางตาจนคนถูกมองขยับยุกยิบไปมาเนื่องจากทำตัวไม่ถูกเวลามีคนหล่อ ๆ มาจ้องหน้าใบหน้าของอลันเรียบตึงเมื่อเห็นว่าแก้มของคนน้องสีแดงระเรื่อ เขาถลึงตาใส่เพื่อนตัวดีอย่างขุ่นเคืองคนที่จะทำให้แป้ง

สถานการณ์ในเมือง J รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ยากที่จะควบคุมเพราะทุกนาทีจะมีคนติดเชื้อซอมบี้เพิ่มเฉลี่ยแล้ว 5 คนต่อนาที ซึ่งคนที่โดนกัดจะยังมีสติและใช้ชีวิตได้อย่างปกติ 1 ชั่วโมงอาการถึงจะกำเริบ พอผ่านไปอีก 30 นาทีจะเริ่มไม่มีสติ จำคนที่เคยรู้จักไม่ได้ เมื่อครบ 2 ชั่วโมงจะกลายเป็นซอมบี้โดยสมบูรณ์คนที่ยังมีชีวิตรอดอยากจะหนีไปให้ไกลก็ทำไม่ได้ แค่ก้าวออกจากที่ซ่อนร่างของพวกเขาจะถูกเหล่าซอมบี้รุมทึ้งในทันที เนื่องจากตอนนี้มีซอมบี้เดินเพ่นพ่านอยู่เต็มเมืองมีหลายคนที่คิดจะหนีเอาตัวรอดโดยการขับรถยนต์ฝ่าออกไป พุ่งชนซอมบี้ที่ยืนขวางทางจนกระเด็นแต่ก็หนีไปได้ไม่ไกล สุดท้ายก็กลายเป็นอาหารให้กับซอมบี้บางคนจึงคิดที่จะซ่อนตัวอยู่ในบ้านเพราะคิดว่าในนี้จะปลอดภัยกว่า แล้วรอให้มีคนมาช่วยดีกว่าออกไปเสี่ยงข้างนอก ทว่าผ่านมาหลายวันก็ไม่มีใครเข้ามาช่วยเหลือเลยสักคนยานพาหนะทุกอย่างในเมือง J หยุดชะงัก บนถนนมีข้าวของที่ผู้คนทำตกและรถที่จอดแกะกะอยู่บนถนนแต่ไร้ซึ่งคนขับ“ประกาศ ขอให้ประชาชนทุกคนอยู่ในบ้านหรือห้องพักของตัวเอง ตอนนี้เจ้าหน้าที่กำลังจะไปช่วย ว๊าย ซอมบี้”แฮ่ แฮ่จู่ ก็มีซอมบี้โผล่เข้ามาในสตูดิโอที่นักข

เชื้อซอมบี้ลุกลามอย่างรวดเร็ว ผ่านไปแค่คืนเดียวเมือง L ที่เคยมีผู้คนสัญจรไปมาถูกเปลี่ยนให้เป็นเมืองของซอมบี้แม้ว่าก่อนหน้านี้เจ้าหน้าที่จากหลายหน่วยงานจะวางแผนรับมือกับซอมบี้แล้ว แต่พอเจอกับซอมบี้ตัวเป็น ๆ พวกเขากลับทำอะไรไม่ได้มาก เนื่องจากสิ่งที่เกิดขึ้นมันหนักกว่าที่พวกเขาคาดคะเนเอาไว้เมื่อไม่มีวิธีรับมือ ไม่มียารักษา มนุษย์ส่วนใหญ่จึงหนีเอาตัวออก แทนที่จะไปช่วยคนอื่นที่ไม่รู้จักแล้วทำให้ตัวเองต้องเดือดร้อนเมืองที่ซอมบี้ยังเดินทางไปไม่ถึงก็เริ่มที่จะสร้างกำแพงสูงรอบบ้านของตัวเอง ไม่รู้ว่าวิธีนี้จะช่วยได้มากน้อยแค่ไหนแต่มันก็ทำให้ตัวเองและครอบครัวรู้สึกปลอดภัยขึ้น ทว่าก็มีบางคนที่ติดเชื้อซอมบี้แล้วหนีไปยังเมืองอื่น ๆ จนตอนนี้ทุกเมืองเต็มไปด้วยซอมบี้ความเดือดร้อนแพร่กระจายไปทุกหย่อมหญ้า ยกเว้นก็แต่คนที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้าน LION ที่สุขสบายดีทุกเช้าพี่อลันและเพื่อน ๆ รวมไปถึงบอดี้การ์ดจะพากันไปวิ่งรอบ ๆ หมู่บ้านคนละหนึ่งรอบ หลังจากนั้นก็จะเป็นการออกกำลังกายแบบฟรีสไตล์ใครอยากจะวิดพื้น ซิทอัพ กระโดดเชือก ฝึกต่อสู้มือเปล่า ฝึกดาบก็ได้ทั้งนั้น ถ้าอยากจะออกกำลังกายในร่มที่นี่ก็มีห้องฟิ

ตกเย็นอลันก็เรียกรวมพลทุกคนให้มาที่สนามหน้าบ้าน เพื่อบอกเกี่ยวกับภารกิจแรกที่จะต้องทำในวันพรุ่งนี้ชายหนุ่มรู้ดีว่าตอนนี้พลังของทุกคนกำลังพลุ่งพล่านไปทั่วร่างกาย รอวันที่จะปลดปล่อยออกมา ดูจากเพื่อนของเขาทั้งสามคนที่ทนไม่ไหวปล่อยพลังออกมาจนสนามหน้าบ้านของเขาเละเทะไปหมดดวงตาคมกริบมองสนามหน้าบ้านที่กลับมาเป็นปกติเกินครึ่งแล้วก็พยักหน้าอย่างพอใจ รอให้หญ้าที่แห้งเหี่ยวงอกขึ้นมาใหม่ก็เหมือนเดิมแล้ว“ตรงนี้มีใครไม่มีพลังพิเศษบ้าง” อลันถาม“ไม่มีครับ” บอดี้การ์ดคนหนึ่งตอบ“ดี พรุ่งนี้เราจะออกไปนอกกำแพงเพื่อทดสอบพลังกัน”“เย้” ทุกคนร้องอย่างดีใจในที่สุดก็ได้ใช้พลังสักที แค่คิดว่าวันพรุ่งนี้จะต้องสู้กับพวกซอมบี้ เลือดในกายก็พุ่งพ่านแล้วไม่ใช่แค่บอดี้การ์ดเท่านั้น อินทัศ ภูผา โนอาห์รวมไปถึง อลันเองก็รู้สึกเช่นเดียวกัน ถามว่ากลัวซอมบี้ไหม บอกเลยว่ากลัว ถ้าโดนกัดก็เท่ากับตาย แต่ร่างกายมันร่ำร้องว่าต้องการปะทะ“อย่าเพิ่งดีใจไป ศัตรูที่อยู่นอกกำแพงไม่ได้มีแค่พวกเดียว”ใช่แล้ว นอกจากซอมบี้ที่หิวกระหายพร้อมที่จะกระโจมใส่เราตลอดเวลา ก็ยังมีมนุษย์อีกหลายคนที่หิวกระหายเพราะความอดอยากเหมือนกันทุกคนระว

หลังจากที่อลันกับเพื่อน ๆ รวมทั้งบอดี้การ์ดทุกคนขับรถออกไป ภายในบ้านก็ดูวังเวง เงียบเหงากว่าทุกวัน เหลือเพียงแป้งหอม ลุงเจียง ป้าวิแล้วก็พี่ไลลาแป้งหอมจึงชวนทั้งสามคนไปที่แปลงผัก ตั้งแต่ที่เกิดเรื่องแป้งหอมก็คุยกับพี่อลันเรื่องการปลูกผักผลไม้ไว้กินเอง เพราะอนาคตผู้คนจะขาดแคลนอาหาร อีกฝ่ายได้ฟังก็รู้สึกเห็นด้วยจึงสั่งให้ลูกน้องเปลี่ยนพื้นที่ว่างให้เป็นแปลงผักจากบอดี้การ์ดที่มีหน้าที่คุ้มกันเจ้านายก็ต้องเปลี่ยนเป็นคนสวนจำเป็น คนที่ไม่เคยจับจอบถือเสียมก็ต้องฝึกเสียให้ชินมือ ยังดีที่บางคนมีพื้นเพมาจากคนธรรมดาเคยเป็นลูกจ้างในสวนมาก่อนที่จะเข้ามาในเมืองเพื่อหางาน จนได้เป็นบอดี้การ์ดของตระกูล LIONการปลูกผักเป็นไปอย่างราบรื่น คนที่ทำเป็นแล้วก็สอนคนที่ไม่เคยทำ ด้วยความที่ทุกคนมีกำลังกายที่แข็งแกร่งรอบ ๆ คฤหาสน์จึงเต็มไปด้วยแปลงปลูกผักและผลไม้นานาชนิดแต่ละแปลงก็จะมีป้ายชื่อปักเอาไว้ เพื่อบ่งบอกว่าแปลงนี้เป็นต้นอะไร ซึ่งเมล็ดพันธุ์ที่นำมาปลูกมาจากในมิติของแป้งหอม และเขาได้ค้นพบว่าเมื่อนำมาปลูกพวกมันมีการเจริญเติบโตที่เร็วกว่าปกติในหนึ่งวันพืชสามารถสูงได้ถึง 10 เซนติเมตร ย่นเวลาการเก็บเกี่ยว