ログインวันเวลาผันเปลี่ยนจากวันเป็นเดือนจากเดือนเป็นปี แต่มนุษย์ก็ต้องเผชิญกับความอดอยากเหมือนเดิม กระนั้นก็ยังต้องสู้รบกับซอมบี้เหมือนเดิมและเหมือนว่าซอมบี้จะไม่ลดลงเลยอาหารเริ่มร่อยหรอทำให้เหล่าฮันเตอร์ต้องออกเดินทางไกลเพื่อไปหาอาหารกลับมาให้คนที่อยู่ในค่าย ยิ่งไกลก็ยิ่งต้องใช้เวลาหลายวัน แม้ว่าพวกเขาจะพยายามปลูกพืชไว้กินเอง แต่ผลผลิตที่ได้กลับน้อยนิดไม่เพียงพอสำหรับทุกคนในค่ายต่างจากค่ายอพยพ LION ที่ไม่ว่าปลูกจะอะไรก็งอกงามไปหมด พืชผักผลไม้ที่ปลูกแต่ละครั้งเก็บผลผลิตได้เยอะมาก ปีนี้ข้าวที่ปลูกเก็บได้ถึง 10 ตัน ยังมีมันสำปะหลัง แคร์รอต หัวไชเท้า กะหล่ำปลี มะเขือเทศ แตงกวา ข้าวโพด ฟักทอง หัวหอม มะละกอ สตรอว์เบอร์รี่ ส้ม และอื่น ๆน่าแปลกที่พืชบางอย่างไม่ใช่ฤดูของมันก็สามารถปลูกขึ้นได้ ทว่าทุกคนก็ไม่ได้ตกใจคิดเพียงว่ามีอาหารให้กินก็ดีกว่าอดอยาก เพราะก่อนหน้าที่จะเข้ามาอยู่ในค่ายแห่งนี้ พวกเขาแทบจะไม่มีอะไรกินเลยคิดว่าหลังจากที่ซอมบี้ถูกกำจัดหมด ผู้คนบางส่วนคงจะมีอาชีพติดตัวใหม่เป็นคนปลูกผัก แม่ค้า ช่างซ่อมบำรุง เป็นต้นช่วงนี้อลันไม่ค่อยให้ฮันเตอร์ออกไปหาอาหารจากนอกกำแพงแล้ว เพราะในค่ายมีอ
“ชอบไหมครับ” แป้งหอมถามเด็กน้อยที่ยืนจ้องรถบังคับคันใหญ่ตาเป็นประกายด้วยความเอ็นดู ได้เห็นรอยยิ้มกว้างของเด็กน้อยตรงหน้าเขาก็รู้สึกว่าดีแล้วที่วันนั้นตัดสินใจเหมาของในร้านขายของใช้เด็กมา“ชอบครับ”“ออกัสอยากลองขี่ดูไหมครับ” เด็กน้อยพยักหน้าหงึกหงึกเป็นคำตอบ“มาครับ เดี๋ยวหม่าม้าช่วยนะ” ร่างบางเริ่มชินกับการแทนตัวเองว่าหม่าม้าเวลาพูดกับออกกัสแล้ว แรก ๆ เขาก็รู้สึกขัดเขินเพราะตัวเองเป็นผู้ชาย พอพูดบ่อย ๆ ก็ชินปากนอกจากเขาแล้วพี่อลันก็ยังแทนตัวเองว่าปะป๊าด้วย พวกเราตกลงกันว่าจะรับออกัสมาเป็นลูก เด็กน้อยน่ารักมาก ๆ เลย ช่างพูดช่างเจรจา ร่าเริง และเข้ากับคนอื่น ๆ ได้ดีเวลาว่าง ๆ ไม่ฝึกซ้อมหรือทำภารกิจเหล่าลุง ๆ ฮันเตอร์ทั้งหลายก็ชอบมากเล่นกับออกัสนับตั้งแต่วันที่เจอกับออกัสจนถึงตอนนี้ก็ผ่านมาเกือบเดือนแล้ว ร่างกายของเด็กน้อยก็เริ่มมีเนื้อหนังมากขึ้น แก้มที่เคยซูบผอมก็กลายเป็นก้อนซาลาเปานุ่ม ๆ เขาชอบหอมแก้มของออกัสมากเลย“ไปเยย!”“อย่าขับเร็วนะครับ”“ครับ” แม้ปากบอกไปอย่างนั้น แต่ความเร็วก็ไม่ลดลงเลย รถบังคับคันโตเคลื่อนไปมาอยู่บริเวณสนามหญ้าก่อนจะวนกลับมาหาหม่าม้าคนสวย“พอแล้วครับเดี๋ยว
แป้งหอมจ้องมองใบหน้าของคนที่ถูกเรียกว่าปะป๊ะอย่างฉงน พี่อลันมีลูกแล้วเหรอ? ได้แต่คิดแล้วก็สงสัย จนคนที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นปะป๊ารีบส่ายศีรษะปฏิเสธอย่างลนลานกลัวว่าคนน้องจะเข้าใจผิด คิดว่าตัวเองเป็นพ่อที่ไม่ได้เรื่อง ทิ้งลูกไว้ท่ามกลางซอมบี้“แป้งหอมอย่ามองพี่แบบนั้นสิครับ พี่ยังไม่มีลูก”“ฮึก ปะป๊า”เสียงร้องเรียกของเด็กน้อยทำให้ผู้ใหญ่สองคนหันไปสนใจเด็กตรงหน้าอีกครั้ง ดูแล้วน่าจะอายุ 2 – 3 ขวบเพราะยังตัวเล็กอยู่ สภาพมอมแมมไปทั้งตัว ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เจ้าตัวถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวมานานแค่ไหนแล้วแป้งหอมไม่ได้สนใจว่าพี่อลันจะเคยมีลูกหรือไม่ เขาเดินเข้าไปอุ้มเด็กน้อยที่กำลังร้องไห้ เจ้าตัวก็ยอมให้อุ้มแต่โดนดี แต่พอเขาเดินมาหยุดตรงหน้าพี่อลัน มือเล็กก็ยื่นไปหาร่างสูงแล้วร้องเรียกให้ปะป๊ะอุ้ม อลันจึงต้องรับเด็กน้อยมาอุ้มต่อจากแป้งหอมอย่างปฏิเสธไม่ได้“ปะ ปะป๊า ฮึก” แขนเล็กกอดคอของปะป๊ะตัวโตแน่นพร้อมกับเสียงสะอึกสะอื้นที่ดังขึ้นเป็นระยะ“โอ๋ ๆ ไม่ร้องนะครับ”น้ำเสียงทุ้มอ่อนโยนเอ่ยปลอบเด็กน้อยพลางลูบหลังอย่างเบามือ แม้จะไม่เคยเลี้ยงลูกมาก่อนแต่ชายหนุ่มก็ทำออกมาได้ดี เสียงร้องไห้หายไปเหลือเพีย
การมาเยือนโรงงานทำน้ำตาลทำให้อลันและฮันเตอร์คนอื่น ๆ ได้เจอกับซอมบี้สัตว์เป็นครั้งแรก ทำเอาทุกคนรู้สึกกลัวและตื่นเต้นไม่พร้อม ๆ กันก่อนหน้านี้พวกเขาก็ออกมาข้างนอกเพื่อหาเสบียง แต่ก็ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่จะเจอกับสัตว์ซอมบี้“นั่น…มันตัวอะไร” ฮันเตอร์คนหนึ่งเอ่ยเสียงสั่นแล้วชี้ไปยังสัตว์ประหลาดตรงหน้า“ตัวมันเหมือนหนูเลย”“หนูอะไรตัวเท่าแมว”“ก็หนูซอมบี้ไงครับ” แป้งหอมตอบ อย่างที่เคยบอกไปว่าสัตว์ที่ถูกซอมบี้กัดหรือกินเนื้อของคนที่ติดเชื้อจะกลายเป็นสัตว์ซอมบี้“เชี่ย มันคือเรื่องจริงเหรอวะ” น้ำเสียงประหลาดใจของใครบางคนดังขึ้น ตนแทบจะไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็นเลย แต่ในโลกของซอมบี้อะไรก็เกิดขึ้นได้หนูที่ไม่ใช่หนูแต่เป็นหนูซอมบี้ ขนาดตัวของมันใหญ่กว่าหนูปกติ มีน้ำลายเหนียวไหลออกจากปาก ยามที่หนูซอมบี้เหล่านั้นอ้าปากเผยให้เห็นฟันซี้แหลมพร้อมที่จะฉีกทุกอย่างที่ขวางหน้าสายตาหลายสิบคู่มองไปยังข้างนอกหน้าต่างมีซอมบี้หนูเดินป้วนเปี้ยนอยู่หน้าโรงงานน้ำตาล ทำให้ทีมฮันเตอร์ต้องหยุดวางแผนที่รัดกุมกว่านี้ก่อนที่จะลงจากรถความจริงหนูซอมบี้ได้ยินเสียงดังจากรถที่พวกเขาขับ ทว่าอลันบอกให้ดับเครื่องเสียก
ณ โรงงานทำกิมจิขนาดกลางมีรถหลายคันขับเข้ามาจอดที่หน้าโรงงาน เหล่าฮันเตอร์ทยอยเดินลงจากรถก่อนจะกระจายกำลังไปรอบ ๆ เพื่อตรวจสอบดูว่าแถวนี้มีซอมบี้อยู่หรือเปล่าที่ดินข้าง ๆ โรงงานก็จะเป็นแปลงผักกาดขาวที่ใช้สำหรับนำมาทำกิมจิ น่าเสียดายที่ตอนนี้ต้นผักกาดขาวทั้งหมดเหี่ยวตายจนไม่สามารถเก็บมากินได้แล้ว“เจอซอมบี้บ้างไหม ”“ไม่เจอเลยครับ แถวนี้เงียบมาก ” เงียนจนน่ากลัว“อืม ทุกคนระวังตัวให้ดี ข้างนอกไม่เจอซอมบี้ก็จริง แต่ไม่แน่ว่าข้างในโรงงานจะมีซอมบี้ก็ได้ ” อลันยังไม่ไว้วางใจ ในโรงงานย่อมมีพนักงาน น่าแปลกที่พวกเขาไม่เจอซอมบี้สักตัว ชายหนุ่มคิดว่าพวกมันคงจะแอบอยู่ที่ไหนสักแห่งและมันก็จริงอย่างที่ชายหนุ่มคาดเดา พวกซอมบี้ได้กลิ่นอาหารก็ขยับตัวไปมา โดยสัญชาตญาณซอมบี้จะวิ่งเข้าใส่เหยื่อทันทีทว่าครั้งนี้พวกมันไม่ได้วิ่ง แต่ปล่อยให้เหยื่อเข้ามาในปากแทนอลันและคนอื่นยืนเอาหลังชนคอยระวังหลังให้กันและกันแล้วให้แป้งหอมเข้าไปอยู่ในวงกลม ป้องกันไม่ให้เกิดอันตรายกับผู้มีพลังมิติก่อนจะเดินเข้าไปในโรงงานกิมจิ สายตานับสิบคู่มองไปรอบ ๆ พร้อมกับก้าวเดินด้วยความระมัดระวังเครื่องจักรทุกตัวในโรงงานหยุดทำงานทั
ตั้งแต่ที่พี่อลันประกาศตัวว่าจะจีบ อีกฝ่ายก็ขยันทำคะแนน คอยดูและเอาใจใส่เขาอย่างสม่ำเสมอ จนแป้งหอมยอมตกลงเปลี่ยนสถานะจากน้องที่สนิทเป็นคนรักอย่างเต็มตัวพอเลื่อนสถานะปุ๊บคนตัวโตก็รีบย้ายข้าวของในห้องของแป้งหอมมาไว้ในห้องของตัวเองทันที โดยที่คนตัวเล็กไม่มีโอกาศได้โต้แย้งเลยรู้ตัวอีกทีก็ตอนเดินเข้าห้องมาแล้วเจอกับห้องโล่ง ๆ จะให้เขาย้ายของกลับไปกลับมาก็กระไรอยู่ ยังไงเขากับพี่อลันก็เป็นแฟนกัน นอนห้องเดียวกันก็คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้งก่อนหน้านี้ก็ใช่ว่าพวกเราจะไม่เคยนอนเตียงเดียวกันเสียหน่อย เวลาออกไปทำภารกิจแล้วต้องค้างคืนข้างนอกก็นอนข้างกันตลอดแป้งหอมเองก็ชอบเวลาที่ตัวเองได้นอนอยู่ในอ้อมกอดแสนอบอุ่นของคนตัวโต มันทำให้เขานอนหลับสนิททั้งคืน“คนดีตื่นมากินข้าวก่อนครับ” น้ำเสียงทุ้มอ่อนโยนกระซิบข้างหูของคนที่นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มอลันยังจำได้ว่าก่อนหน้านี้คนน้องบอกว่าหิวข้าว แต่ถูกเขาจับกินเสียก่อน นี่ก็ผ่านมาสองชั่งโมงแล้ว เขากลัวว่าแป้งหอมจะปวดท้องในกลางดึกจึงปลุกให้คนตัวเล็กตื่นมากินข้าวก่อนแล้วค่อยนอนต่อ“อื้อ พี่อลัน อย่ากวนไหม ผมจะนอน” พลิกตัวหนีแล้วดึงผ้าห่มมาคลุมโปงอลันหลุดขำออกมา





![แกรนด์ดยุกของข้าคลั่งรักไม่ไหว [YAOI]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

