All Chapters of หนีซอมบี้มาพบรัก: Chapter 1 - Chapter 10

อ๊ากกก แป้งหอมผุดลุกขึ้นนั่งพร้อมกับแหกปากร้องดังลั่น ก่อนจะรีบเอามือปิดปากเพราะกลัวว่าคนข้างห้องจะรำคาญ“ฝ ฝันแบบนี้อีกแล้ว ” เอ่ยพึมพำเสียงแหบเบาทั้งที่เขาก็ไม่ได้เป็นคนชอบดูหนังแนวซอมบี้สยองขวัญ ต่อสู้ เลือดสาด แล้วทำไมตัวเองถึงฝันแบบนี้ได้ ถ้าฝันแค่ครั้งเดียวมันก็ไม่ใช่เรื่องที่แปลกหรอกแต่นี่เล่นฝันติดต่อกันมาเป็นอาทิตย์ พอตื่นขึ้นมาแป้งหอมก็ยังจำทุกอย่างได้อย่างแม่ยำมันเป็นฝันที่แปลกประหลาดมาก ในความฝันมันเหมือนจริงมากจนน่ากลัวราวกับว่าเขาได้ไปอยู่ในเหตุการณ์นั้นจริง ๆในความฝันที่เขาเห็นคืออนาคตข้างหน้าโลกใบนี้จะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ต่อมวลมนุษย์ทุกคนเมื่อมีชายคนหนึ่งป่วยด้วยโรคประหลาดเนื่องจากได้รับสารบางอย่างจากที่ทำงาน เขามีไข้สูง กล้ามเนื้อแขนขาเริ่มชักกระตุก กินยาตามที่หมอให้ก็ไม่หายเขาลางานเพื่อมารักษาตัวที่บ้าน วันดีคืนดีก็ลุกขึ้นมากัดคนในครอบครัว จากนั้นก็วิ่งออกจากบ้านไปไล่กัดคนอื่นต่อสองนาทีถัดไปภรรยากับลูกที่นอนจมกองเลือดก็ฟื้นขึ้นมาในสภาพศพเดินได้ซอมบี้แพร่ระบาดอย่างรวดเร็วไปทั่วทั้งเมือง J และเมืองอื่น ๆ แม้ทางกองทัพจะเข้ามาช่วยเหลือประชาชนก็ไม่สามาร

แป้งหอมซื้อของใช้บางส่วนไปแล้ววันต่อมาเขาก็ขับรถไปตลาดเพื่อซื้ออาหารที่กินได้และของใช้ที่เหลือของที่เขาจะซื้อก็มีข้าว แป้ง น้ำตาล เกลือ ถั่ว ไข่ไก่ ผักสดผลไม้ เนื้อหมู เนื้อไก่ เนื้อเป็ด ปลา หมึก กุ้ง หอย ปูของที่ซื้อแบบยกลังก็จะมีบะหมี่กึ่งเสร็จรูป สบู่ แชมพู ผ้าอนามัย กระดาษทิชชู ครีมทาผิว เครื่องสำอาง นมผง ยาต่างเม็ดต่าง ๆ และยาน้ำที่เป็นยาสามัญประจำบ้านซึ่งก่อนที่จะซื้ออะไรแป้งหอมจะถามพ่อค้าแม่ค้าร้านนั้นก่อนว่าทางร้านมีบริการส่งของให้ลูกค้าไหม ถ้าเกิดเขาสั่งของในปริมาณมาก ๆ หากร้านไหนมีบริการส่งเขาก็จะเลือกซื้อร้านนั้นหลังจากซื้อของที่ตลาดเสร็จเขาก็ขับรถไปร้านขายเครื่องนอน แป้งหอมซื้อเตียงนอน ผ้าปูเตียง ผ้าห่ม หมอน ปลอกหมอน ไปจำนวนหนึ่งจำได้ว่าในฝันเขาและคนไร้พลังต้องนอนบนพื้นแข็ง ๆ มีเพียงเศษผ้าบางใช้ห่มกายในตอนกลางคืนพอเดินออกมาจากร้านก็เห็นว่าร้านข้าง ๆ ขายเสื้อผ้าเด็ก ของเล่น หนังสือและอุปกรณ์ต่าง ๆหน้าร้านยังติดป้ายตัวสีแดงว่าลดทั้งร้านเนื่องจากเลิกทำกิจการ ร่างเล็กเห็นแบบนั้นก็เดินเข้าไปในร้านอย่างรวดเร็ว สายตาคู่ใสกวาดสายตามองของที่วางอยู่ในภาย ของทุกอย่างยังเป็นขอ

ในช่วงแรกที่ซอมบี้เกิดระบาดไปทั่วเมืองไฟฟ้ายังใช้การได้อยู่ คนที่ซ่อนตัวอยู่ในห้องหรืออาคารยังสามารถทำอาหาร ต้มน้ำร้อน เปิดไฟสว่างในยามกลางคืนได้แต่ก็มีบางพื้นที่ที่ไฟฟ้าใช้การไม่ได้ เหล่าผู้มีพลังที่ออกไปหาอาหารข้างนอกค่ายอพยพจำเป็นต้องใช้ไฟฉายและวิทยุสื่อสารในการพูดคุยเมื่ออยู่คนละที่กันหนึ่งปีให้หลังทุกเมืองก็เกิดวิกฤตขึ้น ไฟฟ้าไม่เพียงพอต่อความต้องการ เนื่องจากโรงไฟฟ้าไม่มีคนดูแลบางแห่งเกิดความเสียหายทำให้สามารถส่งไฟฟ้าได้เหมือนเดิม เหล่าผู้รอดชีวิตจึงได้ออกมาหาเครื่องปั่นไฟ ก้อนถ่าน เทียนไข ไม้ขีดไฟ แผงโซล่าเซลล์ อะไรก็ได้ที่พอจะทำให้เกิดประกายไฟ จะได้ไม่ต้องทนอยู่ในความมืดมิด และสามารถทำให้เครื่องใช้ไฟฟ้าทำงานได้และไม่ใช่ทุกคนที่จะสามารถใช้ชีวิตอยู่ได้โดยไม่มีไฟฟ้า สิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ ถูกสร้างขึ้นเพื่อให้มนุษย์ใช้งานในกิจกรรมประจำวันได้สะดวกสบายยิ่งขึ้น เมื่อสิ่งเหล่านั้นใช้การไม่ได้จึงทำให้พวกเขาใช้ชีวิตได้ลำบากยิ่งขึ้นผู้มีพลังสายฟ้าเองก็เป็นที่ต้องการของทุกคน เพราะเขาสามารถสร้างไฟฟ้าได้ แต่ไฟฟ้าที่มนุษย์สร้างขึ้นอยู่ได้ไม่นาน ใช้มากไปก็ไม่ดีต่อร่างกาย เดิมทีพวกเขาก

แป้งหอมมองเงินที่เหลืออยู่ด้วยความกังวล เนื่องจากตอนนี้เขามีเงินติดตัวที่เหลือจากการซื้อของมากักตุนเพียงสองหมื่นกว่าบาท“ เงินแค่นี้จะไปพออะไร ” บ่นกับตัวเองเบา ๆในอีกสองเดือนข้างหน้าโลกใบนี้จะกลายเป็นโลกที่เต็มไปด้วยซอมบี้เดินยั้วเยี้ยตามท้องถนน รถรางหยุดนิ่งกับที่ไร้คนขับ มนุษย์ต้องหลบซ่อนด้วยความหวาดกลัวต้องอยู่อย่างอดอยาก ไร้คนปกป้อง ผู้คนต้องจับหนูกับแมลงมากินเพื่อประทังชีวิตให้อยู่รอด แป้งหอมไม่อยากอยู่ในสภาพแบบนั้นอีกแล้วแม้ว่าชายหนุ่มจะใช้เงินจำนวนมากในการซื้อข้าวของต่าง ๆ แต่ในใจเขาก็ยังรู้สึกไม่พอใจอยู่ดี มีอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่อยากได้แต่ยังไม่ได้ซื้อก็มีอีกเยอะในหัวก็คิดไปร้อยแปดวิธีจะทำยังไงถึงจะมีเงินเยอะขึ้นภายในเวลาไม่นานทำงานเหรอ?งานอะไรล่ะที่ทำแล้วได้เงินทีละเยอะ ๆจนเขานึกขึ้นมาได้ว่ามีวิธีหนึ่งที่สามารถทำให้คนรวยได้ง่าย ๆ โดยการเสี่ยงโชคนั่นเองมุมปากบางของแป้งหอมผุดยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาเป็นคนที่ชอบซื้อล็อตเตอรี่ทุกเดือนอยู่แล้ว โดยเขาจะสละเงินอันน้อยนิดของตัวเองเพื่อซื้อล็อตเตอรี่เดือนละใบคาดหวังว่าสักวันจะได้ลาภก้อนโตกลายเป็นเศรษฐีอย่างคนอื่นสักที โชคดีที่แป้

คนหนึ่งก็ก้มหน้าเงียบ ส่วนอีกคนก็นั่งไม่พูดไม่จารอให้คนน้องเป็นคนเริ่มพูดก่อนเพราะไม่อยากไปจะกดดันแต่ความหวังดีของเขากลับทำให้แป้งหอมคิดมาก สีหน้าของเขาแสดงออกถึงความว้าวุ่นใจ“ พี่อลัน ” ชำเรืองตามองคนตัวโตกว่าขณะที่พูด“ ครับ ”“ คือว่า…เอ่อ ” แป้งหอมกระพริบตาปริบ ๆ อย่างใช้ความคิด ริมฝีปากอวบอิ่มเม้ม ๆ คลาย ๆ สลับกันด้วยไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดจากตรงไหนก่อน “ ถ้าแป้งหอมยังไม่พร้อมค่อยบอกพี่ก็ได้ครับ ”“ ไม่ครับ ผมจะบอก ” เขาตัดสินใจแล้วว่าจะบอกความลับให้อีกคนได้รับรู้ความรู้สึกมันบอกว่าพี่อลันเป็นคนดี ไม่มีวันทำร้ายหรือเอาเปรียบเขาอย่างแน่นอนและถ้าเขายังอยากติดต่อกับพี่อลันอยู่ เขายิ่งต้องพูด“ เรื่องที่ผมจะพูดออกไป มันอาจจะดูไม่ค่อยน่าเชื่อ ถ้าพี่อลันฟังที่ผมเล่าจบแล้วจะไม่เชื่อก็ไม่เป็นไรนะครับ ”แป้งหอมพูดเกริ่นไปพร้อมกับสังเกตสีหน้าของคนที่นั่งตรงข้ามไปด้วย เมื่อเห็นว่าอีกคนยังเงียบอยู่เขาก็เริ่มพูดต่อชายหนุ่มเล่าถึงภาพในความฝันที่ตัวเองเห็นว่าอนาคตจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง บอกเรื่องที่มีคนป่วยวิ่งไล่กัดคน เรื่องที่คนกลายเป็นซอมบี้ มนุษย์มีพลังวิเศษ ทุกอย่างที่เขาเล่าเป็นเรื่องที่เขาไ