Todos los capítulos de เริ่มต้นใหม่หลังวันสิ้นโลก: Capítulo 21 - Capítulo 27

“หืม นี่ลูกไปเอาแตงโมมาจากไหน” ราชินีโซเฟียถามขึ้นทันทีเมื่อเห็นลุคกับบัวเกี๋ยงเดินถือถาดที่ใส่แตงโมหั่นเป็นชิ้นมาวางบนโต๊ะอาหารสายตาหลายคู่จับจ้องไปที่แตงโมเนื้อแดงน่ากินสลับกับมองหน้าทั้งสองคนด้วยความสงสัย เมื่อวานเจซและเคนรวมไปถึงลุงโจได้ไปสำรวจรอบ ๆ เกาะมายา แต่ก็ไม่เห็นใครเจอต้นแตงโมสักคนลูกแตงโมก็ใช่ว่าจะเล็กจนสามารถรอดพ้นสายตาของคนอื่น ๆ แถมขากลับลุคกับบัวเกี๋ยงก็ไม่ได้ถืออะไรมาด้วย แล้วทั้งสองคนไม่เอาแตงโมมาจากไหน“ลองชิมดูสิครับ” ลุคไม่ตอบแต่บอกให้ทุกคนหยิบแตงโมที่วางอยู่ตรงหน้าแทนมากินแทนแต่ละคนหยิบแตงโมเข้าปากไปคนละชิ้น ฉับพลันดวงตาก็เปลี่ยนเป็นประกายวาว “อ อร่อย”“หวานมาก ๆ ”“ฉันเพิ่งรู้ว่าแตงโมมีกลิ่นหอมด้วย” ราชินีเอ่ยพลางหยิบแตงโมมากินอีกชิ้นรสชาติที่หอมหวาน ฉ่ำน้ำของแตงโมทำเอาทุกคนหยุดกินไม่ได้เลย“ไอเลิฟแตงโมจัง” เคยพูดจบก็อ้าปาดงับแตงโมชิ้นใหญ่เข้าปากไปในคำเดียวไม่นานแตงโมทั้งสองถาดที่ใส่แตงโมมาก็เหลือเพียงถาดเปล่า ๆ พวกเขาไม่เคยกินแตงโมที่อร่อยเท่านี้มาก่อนเลย ในใจก็คิดว่าอยากกินอีก ยังมีแตงโมอีกไหม“ตกลงจะบอกได้หรือยัง ว่าลูกไปเจอแตงโมที่หวานอร่อยแบบนี้มากจาก

ตั้งแต่ที่คนบนเกาะรู้ว่ากษัตริย์ปีเตอร์กับราชินีโซเฟียจะจัดพิธีบูชาเทพแห่งพงไพรพวกเขาก็รู้สึกตื่นเต้นกันมาก นานมากแล้วที่เกาะมายาไม่มีงานหมอลียังบอกอีกว่าวิธีนี้จะช่วยให้เกาะมายากลับมาเป็นเหมือนเดิม แม้จะไม่รู้ว่าวิธีนี้จะได้ผลไหม แต่ทุกคนก็พร้อมที่จะทำด้วยความเต็มใจตอนนี้ที่ชายหาดก็มีคนกลุ่มหนึ่งกำลังช่วยกันจับปู ดูท่าแล้วจะจับยากไม่ใช่น้อย“พวกเราช่วยกันดึงเร็ว ปูมันจะวิ่งลงน้ำแล้ว” ชายคนหนึ่งตะโกนบอกเพื่อนให้ช่วยกันลากแหขึ้นฝั่งเพื่อจับปูยักษ์ที่มีขนาดใหญ่เหมือนกับเต่าที่มีอายุหลายร้อยปีแก๊ก ๆปูพยายามดิ้นหนีจากการจับกุม มันใช้กล้ามหนีบแหให้ขาดเป็นรู ทว่าแหอันใหม่ก็โยนมาทับอีกชั้นเพื่อกันไม่ให้ปูหนีรอดไปได้พอขึ้นจากน้ำได้แล้วบางคนก็ผละจากการดึงแหแล้วไปหยิบไม้มาตีปูให้ตาย ป้องกันไม่ให้มันทำอันตรายกับคนอื่น ๆ แต่กระดองของปูนั้นแข็งมากต้องออกแรงตีหลายครั้งกว่ามันตายจำนวนปูที่จับได้นั้นเพียงพอให้พวกเขาและครอบครัวอิ่มท้องไปหลายวัน หากแต่ปูที่จับมาได้วันนี้ส่วนหนึ่งจะแบ่งไปเป็นเครื่องเซ่นไหว้ให้กับเทพพงไพรในวันพรุ่งนี้“เฮ้อ เหนื่อยชะมัดเลย” เหล่าชายฉกรรจ์ทิ้งลงตัวนั่งบนพื้นทรายอย่า

หลังจากที่ทำพิธีบูชาเทพแห่งพงไพรไปวันนั้นก็ผ่านมาเดือนหนึ่งพอดี ทุกคนยังคงใช้ชีวิตเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือมีความสุขมากขึ้นในช่วงวันแรก ๆ ชาวบ้านเกือบทั้งหมดพากันไปหาผักผลไม้มากิน เนื่องจากไม่ได้กินมานานแล้ว แต่ไม่รู้ว่าพวกเขาคิดไปเองหรือเปล่าที่รสชาติของพวกมันอร่อยขึ้นทว่ามีสิ่งหนึ่งที่พวกเขามั่นใจคือผักผลไม้ที่เก็บมานั้นสามารถตั้งเอาไว้ได้หลายวันและยังคงความสดอยู่แต่จากเหตุการณ์ที่ผ่านมาทำให้พวกเขาตระหนักได้ว่าการกินเมนูเดิม ๆ อย่างการเอาเนื้อสัตว์มาต้ม ปิ้ง ย่าง ทุกวันมันทรมานแค่ไหนตอนนี้ทุกบ้านจึงเริ่มปลูกผักผลไม้ไว้รอบบ้าน ส่วนที่ดินตรงไหนที่ว่างก็จะทำเป็นแปลงผักหรือไม่ก็ปลูกผลไม้ด้วยเหตุนี้ทำให้เลือดพ่อค้าอย่างโจเล็งเห็นประโยชน์ในการสร้างรายได้เข้ากระเป๋าอีกทั้งตอนนี้ชาวบ้านก็กลับมาทำเกษตรกรรมแล้ว ไม่ต้องตัวว่าจะไม่มีสินค้าไปขาย เขาคิดอย่างถีถ้วนก่อนจะนำเรื่องนี้ไปเสนอคนอื่น ๆ“ ตอนนี้อาหารเป็นสิ่งที่หายาก ถ้าขายคงได้ราคาดีไม่น้อย พี่เลยคิดว่าจะนำผักผลไม้จากเกาะนี้ไปขาย ” โจอธิบายสิ่งที่คิดให้ทุกคนฟังเกาะนี้เคยขุดเพ็ชรพลอยไปขายมาก่อนและได้ผลกำไรเป็นกอบเป็นกำ แต่ปัจจุปันนี้ขอ

ข่าวว่ามีนักธุกิจคนหนึ่งขนอาหารสดมาเต็มลำเรือแล้วขึ้นบกที่ท่าเรือเซล่าของเมือง S แพร่ขยายไปอย่างรวดเร็ว ทำให้ทุกคนรู้สึกสนใจจึงไปสอบถามกับเจ้าบ้านฮิวโก้ ซึ่งเจ้าตัวก็ตอบไปอย่างไม่ปิดบัง พร้อมทั้งนำผักผลไม้สดมาให้ชิมด้วยกำหนดการของเรือที่จะขึ้นบกในครั้งต่อไปคือสัปดาห์หน้า นั่นก็คืออีก 6 วัน หากใครสนใจอยากซื้อขายกับเจ้าของเรือก็ให้ไปรอที่ท่าเรือในตอนเช้า โดยโจได้เพิ่มเรืออีก 2 ลำในการขนสินค้า จากเดิมที่มีเรือลำเดียวตอนนี้กลายเป็น 3 ลำในการขายในครั้งต่อไปโจได้ขนของลงจากเรือแล้วตั้งแผงขายผักผลไม้ที่ท่าเรือคล้ายกับตลาดสด ไม่ว่าใครที่มีเงินก็สามารถซื้อได้ ส่วนของที่เจ้าบ้านฮิวโจ้สั่งไว้จำนวนมากก็แยกต่างหากไว้ไม่ได้นำมาปนกันตัวแทนที่เจ้าบ้านของแต่ละเมืองส่งมาได้เดินทางมาที่ท่าเรือเซล่า เพื่อทำสัญญาซื้อขายผักผลไม้จำนวนมาก ไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะตั้งแผงขายแบบนี้ใครที่นำเงินมามากหน่อยก็ซื้อของกลับบ้านไปเยอะหน่อย ทว่ามีเงินอย่างเดียวไม่พอต้องเร็วด้วย พริบตาเดียวสินค้าที่วางขายทุกแผงก็ขายหมดเกลี้ยง“ผักสดกรอบ ๆ น่ากินจ้า”“ผลไม้หวานอร่อย ๆ มาแล้วจ้า แวะมาชิมมาดูกันก่อนได้นะจ๊ะ”พ่อค้าแม่ค้าตะโก