เข้าสู่ระบบหลังจากที่ทำพิธีบูชาเทพแห่งพงไพรไปวันนั้นก็ผ่านมาเดือนหนึ่งพอดี ทุกคนยังคงใช้ชีวิตเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือมีความสุขมากขึ้นในช่วงวันแรก ๆ ชาวบ้านเกือบทั้งหมดพากันไปหาผักผลไม้มากิน เนื่องจากไม่ได้กินมานานแล้ว แต่ไม่รู้ว่าพวกเขาคิดไปเองหรือเปล่าที่รสชาติของพวกมันอร่อยขึ้นทว่ามีสิ่งหนึ่งที่พวกเขามั่นใจคือผักผลไม้ที่เก็บมานั้นสามารถตั้งเอาไว้ได้หลายวันและยังคงความสดอยู่แต่จากเหตุการณ์ที่ผ่านมาทำให้พวกเขาตระหนักได้ว่าการกินเมนูเดิม ๆ อย่างการเอาเนื้อสัตว์มาต้ม ปิ้ง ย่าง ทุกวันมันทรมานแค่ไหนตอนนี้ทุกบ้านจึงเริ่มปลูกผักผลไม้ไว้รอบบ้าน ส่วนที่ดินตรงไหนที่ว่างก็จะทำเป็นแปลงผักหรือไม่ก็ปลูกผลไม้ด้วยเหตุนี้ทำให้เลือดพ่อค้าอย่างโจเล็งเห็นประโยชน์ในการสร้างรายได้เข้ากระเป๋าอีกทั้งตอนนี้ชาวบ้านก็กลับมาทำเกษตรกรรมแล้ว ไม่ต้องตัวว่าจะไม่มีสินค้าไปขาย เขาคิดอย่างถีถ้วนก่อนจะนำเรื่องนี้ไปเสนอคนอื่น ๆ“ ตอนนี้อาหารเป็นสิ่งที่หายาก ถ้าขายคงได้ราคาดีไม่น้อย พี่เลยคิดว่าจะนำผักผลไม้จากเกาะนี้ไปขาย ” โจอธิบายสิ่งที่คิดให้ทุกคนฟังเกาะนี้เคยขุดเพ็ชรพลอยไปขายมาก่อนและได้ผลกำไรเป็นกอบเป็นกำ แต่ปัจจุปันนี้ขอ
“เกิดอะไรขึ้น” ดวงตาเบิกกว้างอย่างตกตะลึงชายชราที่นอนหลับเต็มอิ่มลุกขึ้นจากเตียงตั้งแต่เช้ามืดมายืดเส้นยืดสายหน้าบ้านเป็นกิจวัตรประจำวัน ทว่าวันนี้กลับมีบางอย่างที่เปลี่ยนไปเขายกมือที่เหี่ยวย่นไปมากาลเวลาขึ้นมาขยี้ตาซ้ำ ๆ บางทีเขาอาจจะยังฝันอยู่ก็ได้ พอลืมตาขึ้นก็ยังเห็นเป็นภาพเดิม“ทุกคนรีบออกมาข้างนอกเร็วเข้า” ชายชราตะโกนบอกคนที่อยู่ในบ้านเพื่อยืนยันสิ่งที่เห็นอีกเสียง“มีอะไรเหรอคะพ่อ” ลูกสาวเอ่ยถามทันทีที่ก้าวขาพ้นประตู แต่เพราะสายตาโฟกัสแค่ใบหน้าของผู้เป็นพ่อ ไม่ทันได้สังเกตุสิ่งที่อยู่รอบ ๆ ตัวซึ่งต่างจากสมาชิกในครอบครัวคนอื่น ๆ ที่เดินตามหลังแล้วมองเห็นการเปลี่ยนแปลงนี้กึก“โอ๊ย พี่มาหยิกผมทำไมเนี้ย”“นายรู้สึกเจ็บใช่ไหม” ถามน้องชายที่ยืนทำหน้ามุ้ยพลางลูบแขนบริเวณที่เธอหยิก“ก็เจ็บน่ะสิ มือพี่นักจะตายไป” เด็กน้อยตอบด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง“งั้นนี่ก็เป็นเรื่องจริงน่ะสิ” เธอฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจไม่ได้มีแค่บ้านนี้บ้านเดียวที่เห็นว่าเกาะมายาเปลี่ยนไป แต่อีกหลาย ๆ บ้านก็เห็นเช่นเดียวกัน เสียงตะโกนโหวกเหวกดังขึ้นไปทั่วทั้งเกาะ บางคนถึงกับวิ่งไปลากคนที่นอนหลับให้ออกมานอกบ้านทั้ง
ตั้งแต่ที่คนบนเกาะรู้ว่ากษัตริย์ปีเตอร์กับราชินีโซเฟียจะจัดพิธีบูชาเทพแห่งพงไพรพวกเขาก็รู้สึกตื่นเต้นกันมาก นานมากแล้วที่เกาะมายาไม่มีงานหมอลียังบอกอีกว่าวิธีนี้จะช่วยให้เกาะมายากลับมาเป็นเหมือนเดิม แม้จะไม่รู้ว่าวิธีนี้จะได้ผลไหม แต่ทุกคนก็พร้อมที่จะทำด้วยความเต็มใจตอนนี้ที่ชายหาดก็มีคนกลุ่มหนึ่งกำลังช่วยกันจับปู ดูท่าแล้วจะจับยากไม่ใช่น้อย“พวกเราช่วยกันดึงเร็ว ปูมันจะวิ่งลงน้ำแล้ว” ชายคนหนึ่งตะโกนบอกเพื่อนให้ช่วยกันลากแหขึ้นฝั่งเพื่อจับปูยักษ์ที่มีขนาดใหญ่เหมือนกับเต่าที่มีอายุหลายร้อยปีแก๊ก ๆปูพยายามดิ้นหนีจากการจับกุม มันใช้กล้ามหนีบแหให้ขาดเป็นรู ทว่าแหอันใหม่ก็โยนมาทับอีกชั้นเพื่อกันไม่ให้ปูหนีรอดไปได้พอขึ้นจากน้ำได้แล้วบางคนก็ผละจากการดึงแหแล้วไปหยิบไม้มาตีปูให้ตาย ป้องกันไม่ให้มันทำอันตรายกับคนอื่น ๆ แต่กระดองของปูนั้นแข็งมากต้องออกแรงตีหลายครั้งกว่ามันตายจำนวนปูที่จับได้นั้นเพียงพอให้พวกเขาและครอบครัวอิ่มท้องไปหลายวัน หากแต่ปูที่จับมาได้วันนี้ส่วนหนึ่งจะแบ่งไปเป็นเครื่องเซ่นไหว้ให้กับเทพพงไพรในวันพรุ่งนี้“เฮ้อ เหนื่อยชะมัดเลย” เหล่าชายฉกรรจ์ทิ้งลงตัวนั่งบนพื้นทรายอย่า
“เจ็บนิดหนึ่งนะครับ” หมอลีเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพลางเจาะเลือดจากบัวเกี๋ยง ข้าง ๆ กันก็ร่างสูงของลุคที่คอยยืนดูอย่างห่วง ๆ“จ้ะ” บัวเกี๋ยงตอบคุณหมอก่อนจะหันหน้าไปซบหน้าท้องแกร่งของคนพี่ทันทีเพราะไม่อยากเห็นเข็มแหลม ๆ จิ้มที่แขนของตัวเอง มือหนาลูบหัวทุยของบัวเกี๋ยงเบา ๆ เป็นการปลอบประโลมลุคไม่ชอบเห็นคนน้องเจ็บตัวเลย ถ้าเป็นไปได้เขาก็อยากจะเจ็บแทน“เจ็บไหมครับ”“เหมือนมดกัดเลย” บัวเกี๋ยงส่งยิ้มแฉ่งไปให้คนถามเมื่อการเจาะเลือดไม่ได้เจ็บอย่างที่คิด แต่เขาก็ยังรู้สึกไม่ชอบเข็มอยู่ดี“ไม่เจ็บก็ดีแล้วครับ” ริมฝีปากหนาจูบทับรอยแผลที่เพิ่งเจาะเลือดอย่างแผ่วเบา ๆ“อะ พี่ลุคทำอะไรเนี้ย คุณหมอก็อยู่นะ” ร่างบางว่าพลางไขว้มือข้างที่ถูกคนพี่จูบไปด้านหลังด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ“หืม เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ เมื่อกี้หมอไม่ทันได้มอง” หมอลีถามด้วยใบหน้าเหลอหลาเมื่อครู่เขาก้มเก็บของใสกระเป๋าอยู่ ไม่เห็นจริง ๆ ว่ามีคนแอบจุ๊บกัน“ไม่มีอะไรจ้ะ”เมื่อได้เลือดมาแล้วหมอลี ลุค บัวเกี๋ยงและคนอื่น ๆ ก็ไปรวมตัวกันที่ห้องลับใต้ดิน กษัตริย์ปีเตอร์กับราชินีโซเฟียก็มาดูการทดลองในครั้งนี้ด้วยภาชนะขนาดเล็กใหญ่วางเรียงกันนับสิ
“หืม นี่ลูกไปเอาแตงโมมาจากไหน” ราชินีโซเฟียถามขึ้นทันทีเมื่อเห็นลุคกับบัวเกี๋ยงเดินถือถาดที่ใส่แตงโมหั่นเป็นชิ้นมาวางบนโต๊ะอาหารสายตาหลายคู่จับจ้องไปที่แตงโมเนื้อแดงน่ากินสลับกับมองหน้าทั้งสองคนด้วยความสงสัย เมื่อวานเจซและเคนรวมไปถึงลุงโจได้ไปสำรวจรอบ ๆ เกาะมายา แต่ก็ไม่เห็นใครเจอต้นแตงโมสักคนลูกแตงโมก็ใช่ว่าจะเล็กจนสามารถรอดพ้นสายตาของคนอื่น ๆ แถมขากลับลุคกับบัวเกี๋ยงก็ไม่ได้ถืออะไรมาด้วย แล้วทั้งสองคนไม่เอาแตงโมมาจากไหน“ลองชิมดูสิครับ” ลุคไม่ตอบแต่บอกให้ทุกคนหยิบแตงโมที่วางอยู่ตรงหน้าแทนมากินแทนแต่ละคนหยิบแตงโมเข้าปากไปคนละชิ้น ฉับพลันดวงตาก็เปลี่ยนเป็นประกายวาว “อ อร่อย”“หวานมาก ๆ ”“ฉันเพิ่งรู้ว่าแตงโมมีกลิ่นหอมด้วย” ราชินีเอ่ยพลางหยิบแตงโมมากินอีกชิ้นรสชาติที่หอมหวาน ฉ่ำน้ำของแตงโมทำเอาทุกคนหยุดกินไม่ได้เลย“ไอเลิฟแตงโมจัง” เคยพูดจบก็อ้าปาดงับแตงโมชิ้นใหญ่เข้าปากไปในคำเดียวไม่นานแตงโมทั้งสองถาดที่ใส่แตงโมมาก็เหลือเพียงถาดเปล่า ๆ พวกเขาไม่เคยกินแตงโมที่อร่อยเท่านี้มาก่อนเลย ในใจก็คิดว่าอยากกินอีก ยังมีแตงโมอีกไหม“ตกลงจะบอกได้หรือยัง ว่าลูกไปเจอแตงโมที่หวานอร่อยแบบนี้มากจาก
วันต่อมาลุคและครอบครัวรวมถึงคนอื่น ๆ ได้มานั่งร่วมตัวกันในห้องรับแขก ตอนแรกบนสนทนาของพวกเขาก็เป็นเรื่องทั่วไปอย่างการเล่าสิ่งที่ตัวเองประสบพบเจอจนลุคได้พูดถึงประเด็นความเป็นอยู่ของคนบนเกาะมายา จากที่หัวเราะกันอยู่ก็พลันเงียบลงแล้วเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดแทนทุกคนคงเห็นกับตาแล้วว่าเกาะมายาในตอนนี้เปลี่ยนไปเป็นอย่างไร ถ้าให้เทียบกับเมื่อก่อนบอกเลยว่าเกาะมายาตอนนี้คือแย่มาก ๆ“เฮ้อ พ่อเองก็หนักใจเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน แต่ไม่รู้ว่าจะแก้ไขยังไง” กษัตริย์ปีเตอร์พ่นลมหายใจออกมาเฮือกยาวด้วยความหนักใจตอนนี้อาหารบนเกาะเริ่มลดน้อยลงทุกที ปลูกอะไรก็ไม่ค่อยขึ้น ไม่ว่าจะดูแลดีหรือรดน้ำมากแค่ไหนก็เปล่าประโยชน์ สัตว์น้อยใหญ่ก็พากันล้มตายเพราะความอดอยากยังดีที่พวกเราสามารถล่าสัตว์ทะเลมากินได้และไม่สูญเสียแห่งทรัพยากรน้ำสะอาดไป ไม่อย่างนั้นคงจะเกิดการสูญเสียมากมายอย่างคาดไม่ถึงสองมือของราชินีโซเฟียเอื้อมไปกุมมือของสามีเอาไว้ด้วยความปลอบประโลม ก่อนจะหันไปพูดกับลุค “ลูกก็รู้ใช่ไหมตั้งแต่วันนั้นทุกอย่างในโลกก็เปลี่ยนไป ไม่เว้นแม้แต่เกาะแห่งนี้”“แม่คิดว่าคงถึงเวลาที่พวกเราทุกคนจะต้องออกไปจากเกาะมายาแล้ว







